Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας νομίζει ότι βρήκε το «μαγικό κλειδί» για να ξεφύγει από τον βάλτο των σκανδάλων και να περάσει στην αντεπίθεση: είναι η απόφαση της Επιτροπής της ΕΕ για έξοδο της Ελλάδας από το «καθεστώς επιτήρησης λόγω υπερβολικού δημόσιου ελλείμματος».
Πρόκειται για τρισδιάστατη απάτη.
Πρώτο, γιατί τα ελλείμματα του δημοσίου ήταν φαγοπότια των καπιταλιστών που τα πλήρωναν οι εργαζόμενοι κάτω από την επίβλεψη της ΕΕ.
Δεύτερο, γιατί αυτή η κατάσταση συνεχίζεται και θα συνεχιστεί, παρά τη λεγόμενη «άρση της επιτήρησης».
Τρίτο, γιατί μέσα σ΄αυτά τα τρία χρόνια, η κυβέρνηση μπήκε στο στόχαστρο ενός άλλου επιτηρητή, του κινήματος που παλεύει για να πληρώσουν οι πλούσιοι, όχι οι εργαζόμενοι.
Πραγματικά, η εκτόξευση των ελλειμμάτων μετά το 2004 ήρθε μετά το μεγάλο φαγοπότι της Ολυμπιάδας και την ξέφρενη σπατάλη του προγράμματος εξοπλισμών. Οι φιλοδοξίες του ελληνικού καπιταλισμού να γίνει «κεφαλοχώρ» της περιοχής από κάθε άποψη (στρατιωτική, επενδυτική, τουριστική...) έπεσαν σαν ασήκωτα βάρη στις πλάτες μας. Ο Αλογοσκούφης και ο Αλμούνια συνεργάστηκαν για να περικόψουν κοινωνικές δαπάνες (Παιδεία, Υγεία...) και να ιδιωτικοποιήσουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους.
Αυτή ήταν η συνταγή για την μείωση των ελλειμμάτων και το δίδυμο των δυο Α σκοπεύει να την συνεχίσει παρά τις φανφάρες για το «τέλος» της επιτήρησης. Η προσπάθεια να εμφανιστεί η «άρση» σαν πράσινο φως για παροχές είναι άλλο ένα προεκλογικό ψέμα.
Η αλήθεια είναι ότι ο καιρός που τέτοια ψέματα έβρισκαν απήχηση, έχει περάσει. Οι αγώνες που ξεδιπλώθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα έχουν αλλάξει πολιτικά το τοπίο και έχουν βάλει τις «μεταρρυθμίσεις» του Καραμανλή κάτω από λαϊκή επιτήρηση. Η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, η ναυαρχίδα των «μεταρρυθμίσεων», χτύπησε στη ξέρα των καταλήψεων, η ιδιωτικοποίηση των λιμανιών βρήκε μπροστά τον τοίχο των απεργιών στον ΟΛΠ, η ιδιωτικοποίηση στον ΟΤΕ και στο Ταμιευτήριο παγώνει μπροστά στην οργή για τα σκάνδαλα. Η μάχη για το Ασφαλιστικό θα είναι η σύγκρουση ανάμεσα στις δυο «επιτηρήσεις» -την κομπιναδόρικη της ΕΕ και την αγωνιστική από τη μεριά του κόσμου.
Η Πανεργατική Απεργία στις 15 Μάη είναι μια δοκιμασία στα πλαίσια αυτής της σύγκρουσης. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι ο νέος υπουργός Απασχόλησης που αντικατέστησε τον Τσιτουρίδη, θα τραβήξει την ηγεσία της ΓΣΕΕ σε έναν «διάλογο» που θα εκτονώσει την ένταση. Αλλά οι απεργοί της βάσης έχουν άλλη προοπτική στη σκέψη τους. Εμπνέονται από το παράδειγμα των φοιτητών που τράβηξαν τον αγώνα όσο χρειάστηκε για να μπλοκάρουν την κυβερνητική επίθεση και να δημιουργήσουν πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση.
Εδώ είναι το χρέος της Αριστεράς. Να βοηθήσει ώστε αυτές οι διαθέσεις να γίνουν πράξη. Να μην εγκλωβιστεί ούτε στην ουρά ενός «διαλόγου», ούτε σε σεχταριστικές καταγγελίες χωρίς αντίκρυσμα. Η ριζοσπαστική Αριστερά που κατάφερε να κάνει τις φοιτητικές καταλήψεις μαζικό νικηφόρο κίνημα είναι η καλύτερη ελπίδα για τη συνέχεια. Για να δυναμώσει η λαϊκή «επιτήρηση», να ξηλώσει τον Καραμανλή όποτε κι αν κηρύξει εκλογές, και να μην αφήσει τον Παπανδρέου να προσπαθήσει τις ίδιες «μεταρρυθμίσεις» από την πίσω πόρτα.