Ποιος αμφισβητεί ότι στο πλανητικό μας χωριό ο σεβασμός, η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και εν τέλει της ελευθερίας του υποχωρεί καθημερινά στο όνομα μιας σκόπιμα καλλιεργημένης ανασφάλειας, η οποία πολύ εύκολα δίνει τη θέση της σε ξενοφοβικές και ρατσιστικές συμπεριφορές. Ότι κοινοβούλια ψηφίζουν νόμους που σε άλλες εποχές θα ξεσήκωναν θύελλα αντιδράσεων, γιατί συρρικνώνουν τη δημοκρατία.
Ποιος αμφισβητεί ότι στη Μέση Ανατολή, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στα Βαλκάνια καταρρακώθηκε κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου. Ότι νόμος είναι η πυγμή των όπλων και η δύναμη του ισχυροτέρου. Ότι οι δήθεν ανθρωπιστικοί πόλεμοι, η άνευ όρων υποστήριξη προς το Ισραήλ, αλλά και η πλήρης υποστήριξη σε δικτατορικά καθεστώτα αραβικών χωρών, αγνοώντας ότι αυτά τα καθεστώτα κακομεταχειρίζονται τους λαούς τους, δεν έφεραν την ειρήνη, αλλά ήταν το άλλοθι για να εξυπηρετηθούν γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της μιας υπερδύναμης, προκαλώντας νέες συγκρούσεις και νέα κύματα προσφύγων. Ότι οι φονταμενταλιστικές οργανώσεις έχουν γεμίσει από άτομα, που κάποτε ήταν αδιάφορα ή λιγότερο ριζοσπαστικά. Ότι ο ριζοσπαστισμός στον ισλαμικό κόσμο προκλήθηκε από την πολιτική των εκβιομηχανισμένων χωρών, των πιο ανεπτυγμένων, που λεηλατούν το φυσικό πλούτο των υποανάπτυκτων.
Ποιος δεν παραδέχεται ότι στην Ευρώπη το κράτος πρόνοιας αποτελεί μακρινό παρελθόν. Όπως και η σοσιαλδημοκρατία. Η κεντροαριστερά ακολουθεί κατά πόδας τις επιλογές του νεοφιλελευθερισμού και φαντάζει αδύναμη ν΄ αντιδράσει. Όπως και η αριστερά, άλλοτε εγκλωβισμένη σε στείρες αντιπαραθέσεις, χωρίς όραμα, και τις περισσότερες φορές διασπασμένη. Ότι η κοινωνική βία είναι απόρροια ανισοτήτων και αποκλεισμών, που διευρύνονται συνεχώς. Αλλά και ενός τρόπου ζωής, που έχει ανάγει σε ύψιστη αρχή τον καταναλωτισμό. Κοντολογίς, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι νεόπτωχοι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.
Σύγκρουση
Ποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι στην Ελλάδα η σκανδαλολογία απλά συγκαλύπτει τα σκάνδαλα και το ερώτημα είναι ποιο θα είναι το επόμενο. Ότι η διαφθορά και η διαπλοκή έχει αναχθεί σε εθνικό σπορ των διοικούντων, σε ύψιστη αρχή από τα κάθε λογής και πολιτικού χρώματος λαμόγια, που συγκαλύπτονται και αλληλουποστηρίζονται με τη σιωπηρή ανοχή της κοινωνίας και την ένοχη σιωπή της εξουσίας. Ότι το όνειρο κάποιων παλαιότερων είναι «πως θα τα αρπάξουμε και εμείς», ενώ των νεότερων «πως θα αλλάξουμε τον κόσμο». Ότι εν τέλει η επικράτηση των πολιτικά νεοφιλελεύθερων και κοινωνικά συντηρητικών δυνάμεων στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στη Δύση ενισχύει την απολιτικοποίηση και την εξάρτηση, την κοινωνική ανασφάλεια και περιθωριοποίηση, την οικονομική αφαίμαξη των εργαζομένων, τα καθημερινά αδιέξοδα. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Αυτή η κυνική διαπίστωση ότι ο κόσμος μας είναι σαν ένα τραίνο που τρέχει με μεγάλη ταχύτητα πάνω σ΄ ένα τείχος δεν σημαίνει ότι πρέπει να κατεβούμε απ΄ αυτό όσο είναι καιρός. Ότι πρέπει να βολευτούμε και εμείς. Ή να ιδιωτεύσουμε. Αντίθετα οφείλουμε να συσπειρωθούμε. Να αντισταθούμε. Να συζητήσουμε, πώς και με ποιες δυνάμεις θα βγει η ελληνική κοινωνία από το αδιέξοδο. Γιατί το ευρωπαϊκό όραμα ξεθωριάζει και οι Γάλλοι, που ψήφισαν «όχι» στην Συνταγματική Συνθήκη, στο ευρωσύνταγμα, είπαν το «ναι» στο Σαρκοζί. Γιατί η ένταξη των φτωχότερων χωρών στην ΕΕ ενίσχυσε τον ακροδεξιό, εθνικιστικό λόγο και η αριστερά αδυνατεί να προτείνει ουσιαστικές λύσεις. Πως θα απεμπλακεί η Ευρώπη από τον εναγκαλισμό των ΗΠΑ, πως θα φύγουν οι δυνάμεις κατοχής από το Ιράκ, αλλά και πως θα σταματήσουν οι πόλεμοι και η διάδοση όπλων σε Αφρική και Ασία.
Οι σωστές απαντήσεις προϋποθέτουν σωστές ερωτήσεις. Το forum, που διοργανώνεται από 18 έως 20 Μαίου αν μη τι άλλο είναι μια ακόμη ευκαιρία για να τεθούν επί τάπητος. Το στοίχημα είναι αν θα πετύχει όχι με βάση παλιές συνταγές, αλλά με νέες ιδέες, προτάσεις και …κέφι.
Παύλος Νεράντζης