Είναι το ΜέΡΑ25 η εναλλακτική για τον κόσμο της Αριστεράς; Αυτό λέει ο Γ. Βαρουφάκης. Όπως είπε στην εκδήλωση στο Τριανόν στις 3 Ιούνη: «Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ! Στην παράταξή μας. Στον μόνο πόλο της Ενωτικής Αριστεράς σήμερα. Στο ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά!».
Το πρώτο πρόβλημα με αυτόν τον ισχυρισμό είναι η ίδια η φυσιογνωμία του ΜέΡΑ25. Είναι ένα «προσωποπαγές» κόμμα γύρω από τον Γ. Βαρουφάκη με πολύ αδύναμες ως ανύπαρκτες σχέσεις με το οργανωμένο κίνημα, από τα συνδικάτα μέχρι τα πανεπιστήμια. Κι αυτό το χαρακτηριστικό δίνει τη δυνατότητα στον Γ. Βαρουφάκη να κάνει τις πιο ιλιγγιώδεις στροφές χωρίς πρακτικά να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Στην εκδήλωση για παράδειγμα αναφέρθηκε στη ΛΑΕ «με την οποία συμπορευτήκαμε συντροφικά επί τρία χρόνια» αλλά «Δυστυχώς την είδαμε να εγκλωβίζεται καλύπτοντας τις συμπεριφορές της μιας από τις δύο συνιστώσες της – συμπεριφορές που παραβιάζουν θεμελιώδεις ηθικές αξίες της Αριστεράς». Κανένα όργανο δεν συζήτησε τη ρήξη με τη ΛΑΕ.
Ακόμα και το «Ενωτική» στον τίτλο είναι υπό την αίρεση των επιλογών του Γ. Βαρουφάκη. Στην ίδια εκδήλωση αναφερόμενος σε άτομα που μπορεί να ενταχθούν στα ψηφοδέλτια είπε το αμίμητο: «Αν θα έρθουν με ή χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των κομματικών σχημάτων και οργανώσεών τους, αυτό είναι δικό τους θέμα. Εμείς δεν προβάλουμε καμία απαίτηση ούτε ένταξης στην παράταξή μας ούτε αποχώρησης από τις δικές τους». Τι διαφορά έχει αυτό από τον τρόπο που αντιμετωπίζει ο Τσίπρας τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕ.ΑΡ;
Το κεντρικό σύνθημα του Γ. Βαρουφάκη έχει γίνει η «Επανάκτηση», που σημαίνει να «επανακτήσουμε τα εργαλεία και τις υποδομές – τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία – που μας πήραν για να μας λεηλατούν». Και σύμφωνα με τον Γ. Βαρουφάκη: «Βούλησή μας είναι να εργαστούμε ανοιχτόκαρδα προς αυτή την ενωτική, συλλογική κατεύθυνση, όχι για να μαζέψουμε ψήφους αλλά για να δημιουργήσουμε το μεγάλο ΜΠΛΟΚ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ – ένα μπλοκ που θα προχωρήσει την ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ως το πρώτο βήμα προς τον ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ».
Ασαφής “επανάκτηση”
Όμως, ο τρόπος που θα «επανακτήσουμε» όλα αυτά -και πολύ περισσότερα μένει ασαφής. Ποια δύναμη μπορεί να επιβάλλει πχ την κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων και των συγκοινωνιών, των τραπεζών, με εργατικό έλεγχο; Ποια δύναμη μπορεί να επιβάλλει τη διακοπή των σχέσεων με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ; Την έξοδο από το ΝΑΤΟ (αντί να περιμένει τον «θάνατό» του σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του Γ. Βαρουφάκη) και την ΕΕ;
Η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να τα επιβάλλει όλα αυτά λόγω της θέσης της στον καπιταλισμό. Μια πρόταση που υπεκφεύγει αυτό το καθήκον δεν μπορεί παρά να καταλήγει στο «να μαζέψουμε ψήφους» ό,τι και να λέει ο Γ. Βαρουφάκης. Κι αυτό, εν τέλει καθορίζει το περιεχόμενο της λέξης «Σοσιαλισμός»: Εργατική δημοκρατία παντού, και οργάνωση της παραγωγής με βάση τις ανάγκες ή «ένα Νέο Εταιρικό Δίκαιο που εκδημοκρατίζει τις επιχειρήσεις με βάση την αρχή “ένας εργαζόμενος, μία μετοχή, μία ψήφος”» όπως έγραφε σε ένα άρθρο του τον Φλεβάρη ο Βαρουφάκης.
Στην ίδια ομιλία ο Βαρουφάκης επέμεινε ότι η Αριστερά δεν χρειάζεται επιθετικούς προσδιορισμούς όπως «ανατρεπτική» γιατί αν δεν είναι τέτοια, τότε απλά δεν είναι Αριστερά. Αρκεί το «ενωτική». Αυτό είναι μια ακόμα υπεκφυγή. Η Αριστερά ποτέ δεν ήταν ενιαία. Υπήρξε και υπάρχει η Αριστερά του κοινοβουλευτικού δρόμου και των συμβιβασμών, και η Αριστερά της ανατροπής και της επανάστασης. Οι αγώνες μας για να είναι νικηφόροι χρειάζονται μια Αριστερά που θα είναι και ενωτική και αντικαπιταλιστική.