Μαρία Στύλλου
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έβαλε το 1915 το ερώτημα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» μέσα στη φρίκη του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου όταν ο κόσμος μόλις άρχιζε να αντιστέκεται. Πίστευε ότι χρειαζόταν ένα δυνατό αντιπολεμικό κίνημα που θα συγκρουόταν με το κόμμα στο οποίο η ίδια ανήκε, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Δεν ήταν απλά μια μπροσούρα, ήταν ένα πρόγραμμα για τους επαναστάτες για το πώς θα έπρεπε να συγκρουστούν με τον πόλεμο, να συγκρουστούν με τον ρεφορμισμό και να φτιάξουν ένα επαναστατικό κόμμα.
Και αυτό έγινε. Είχε αποτέλεσμα. Ένα ολόκληρο κομμάτι έσπασε από το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, έφτιαξε επαναστατικό κόμμα και έσπρωξε κομμάτια της σοσιαλδημοκρατίας να περάσουν με το αντιπολεμικό κίνημα. Έτσι ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος τέλειωσε με επανάσταση στη Γερμανία. Πατάμε πάνω στους ώμους όχι κάποιων καλών θεωρητικών αλλά επαναστατών που σταμάτησαν έναν πόλεμο και ανοίξαν τον δρόμο προς την επανάσταση.
Ιμπεριαλισμός
Το 1915 ο Λένιν έγραψε τον “Ιμπεριαλισμό”, ένα κείμενο το οποίο εξηγούσε την φύση του πολέμου και υποστήριζε ότι μέσα σε συνθήκες κρίσης των απο πάνω -γιατί αυτή ήταν η εικόνα των κυρίαρχων τάξεων που είχαν μπει στον πόλεμο και διεθνώς και στη Ρωσία- οι από κάτω θα αντιδράσουν. Η αντίδραση δεν αφορούσε μόνο το αντιπολεμικό κίνημα αλλά και τους εργατικούς αγώνες όπου οι εργάτες (και οι εργάτριες περισσότερο) είχαν αρχίσει να κάνουν απεργίες. Πίστευε ότι ο κρίκος που θα μπορούσε να ενώσει αυτούς τους αγώνες ήταν το επαναστατικό κόμμα και άρα έπρεπε οι μπολσεβίκοι να δυναμώσουν μέσα στο εργατικό κίνημα. Έτσι φτάσαμε στο 1917 με τους επαναστάτες σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η επανάσταση όχι μόνο σταμάτησε τον πόλεμο αλλά προχώρησε από την επανάσταση του Φλεβάρη που ανέτρεψε τον τσάρο στην Οκτωβριανή επανάσταση.
Στηριζόμαστε σε ιδέες, εμπειρίες και μια ολόκληρη παράδοση της επαναστατικής Αριστεράς που έδωσε αυτές τις μάχες μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες. Μας οπλίζουν με ελπίδα για το σήμερα σε ένα περιβάλλον που ξανά οι από πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως παλιά και οι από κάτω δεν θέλουν άλλο να κυβερνιώνται όπως πριν. Υπάρχουν και σήμερα οι δυνατότητες και οι συνδέσεις ολόκληρων επαναστατικών κομματιών με το αντιπολεμικό κίνημα που έχει βασικό ρόλο και για το τι θα γίνει στην Παλαιστίνη, στο Ιράν, αύριο στην Κούβα και όπου χρειαστεί.
Θα τους νικήσουμε τους ιμπεριαλιστές και θα τους νικήσουμε με την εργατική τάξη να μπαίνει σε αυτόν τον αγώνα. Η εργατική τάξη -όχι κάποιοι πεφωτισμένοι ή κάποια μειοψηφία- μπαίνει ήδη σε αυτόν τον αγώνα, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Ελλάδα αλλά και στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες. Είναι ήδη εδώ. Κι έτσι τραβάς και την Αριστερά που ταλαντεύεται. Τον Οκτώβρη του 2023, όλοι είχαν δεύτερες σκέψεις για την Παλαιστίνη, ότι «θα μας κατηγορήσουν ότι υποστηρίζουμε την Χαμάς». Αλλά παίρνεις τις πρωτοβουλίες και αναγκάζονται να μετατοπιστούν. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το Ιράν αξιοποιώντας την εμπειρία της Παλαιστίνης. Πατάς στην προηγούμενη μάχη για να στηρίξεις την επόμενη.
Για να σταματήσεις έναν πόλεμο όπως στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, δεν χρειάζεται το επαναστατικό κόμμα να έχει απλώς εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη, χρειάζεται να έχει σχέση με την εργατική τάξη. Όχι την παραμονή της επανάστασης αλλά πολύ πιο πριν. Χρειάζεται να χτίσεις από τα πριν ένα επαναστατικό κόμμα που να έχει ρίζες μέσα στην εργατική τάξη, που να μαθαίνει από τις εμπειρίες του, που να ανοίγει μέσα σε αυτήν τις ιδέες της επανάστασης, να έχει δώσει μάχες για τη στρατηγική απέναντι στα ρεφορμιστικά κόμματα.
Τι είδαμε μέχρι τώρα στον 21ο αιώνα; Άνοιξε με το Σιάτλ και τη Γένοβα και το λεγόμενο «κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση» και ήταν μάχη τότε που θα πάει αυτό το τεράστιο κίνημα. Θα στηρίξει το αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στον πόλεμο τότε στο Αφγανιστάν και το Ιράκ; Θα είναι απλά «αντινεοφιλελεύθερο» όπως υποστήριζε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα το 2006 ή θα είναι αντικαπιταλιστικό; Αυτή τη μάχη δεν την κερδίσαμε. Όταν φτάσαμε στις εκλογές, την κερδίσαν οι αυταπάτες μεγάλου μέρους της τάξης μας για την «κυβερνώσα Αριστερά». Μαζί και οι αυταπάτες κάποιων οργανώσεων της επαναστατικής Αριστεράς που στήριξαν τότε τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το ΣΕΚ έχει δυναμώσει δίνοντας εκείνες τις μάχες και συνεχίζοντας στον ίδιο δρόμο. Έτσι έχει αποκτήσει σήμερα μεγαλύτερες σχέσεις με την εργατική τάξη. Έχει βοηθήσει να ξεκαθαρίσουν κι άλλα κομμάτια της Αριστεράς τι σημαίνει κρίση και επαναστατική προοπτική. Έχει δημιουργήσει καλύτερους όρους για να δυναμώσουμε ένα αντιπολεμικό κίνημα. Σε συνθήκες, σήμερα, που δεν είναι «όπως πάντα» αλλά μας δίνουν περισσότερες δυνατότητες σε σύγκριση με πιο παλιά.
Τι πρόγραμμα ανοίγει μπροστά μας, άμεσα, κλείνοντας τον φετινό Μαρξισμό; Αν δεν πολεμήσουμε τον ρατσισμό δεν πρόκειται να τσακίσουμε ούτε τον φασισμο, ούτε την κυβέρνηση και το σύστημα. Οργανώνουμε την καμπάνια για την Πύλο, ενάντια στη μαζική δολοφονία μεταναστών από το Λιμενικό. Έχουμε τρεις εβδομάδες μπροστά μας να πάμε σε κάθε εργατικό χώρο, γειτονιά, σχολή, να κάνουμε εξορμήσεις, συζητησεις και συσκέψεις, να αναγκάσουμε τα ρεφορμιστικά κόμματα να μπούνε σε αυτήν την κεντρική μάχη.
Έχουμε μπροστά μας να οργανώσουμε το Pride. Το Pride δεν είναι για μια μέρα. Είναι το πόσο παλεύουμε για την απελευθέρωση των γυναικών, των τρανς, των ομοφυλόφιλων και όλης της εργατική τάξης της οποίας αποτελούν αναπόσπαστο μέρος.
Πρέπει να χτίσουμε ακόμη παραπάνω τη σχέση μας με την εργατική τάξη. Όχι μόνο να οργανώνουμε σε κάθε χώρο συζητήσεις, αγώνες και τα σωματεία, αλλά να οργανώνουμε τον κόσμο που κερδίζεται στις επαναστατικές ιδέες μέσα από τις μάχες του. Παλεύουμε στα συγκεκριμένα αλλά γενικεύουμε την πάλη. Τι θέλουμε εμείς και τι θέλει και ο κόσμος. Να ανατρέψουμε αυτήν την κυβέρνηση. Να ανατρέψουμε αυτο το σύστημα. Να αρχίσει να δείχνει η εργατική τάξη τη δύναμή της για μια άλλη κοινωνία μέσα από τους αγώνες για συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μόνιμη δουλειά, κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων, των συγκοινωνιών, της ΔΕΗ, διεκδικώντας τον εργατικό έλεγχο.
Θέλουμε να πάμε στις εκλογές με ένα εργατικό κίνημα και μια επαναστατική Αριστερά που θα λέει ότι δεν υπάρχει δρόμος κοινοβουλευτικός, βαδίζουμε στο δρόμο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, του Λένιν και της Ρόζας μέχρι να νικήσουμε. Όχι απλώς για να εκφραστεί αυτό στις εκλογές αλλά για να προχωρήσουμε πιο δυνατοί στις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών.
Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα δεν είναι απλά ένα σύνθημα αλλά η εμπειρία μιας επαναστατικής Αριστεράς που έναν αιώνα πιο πριν όχι μόνο τα έλεγε, αλλά τα οργάνωνε και τα πετύχαινε. Εκεί μετριόμαστε κι εμείς. Δεν είμαστε θεωρητικοί επαναστάτες. Είμαστε επαναστάτες που παλεύουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο.
Αργυρή Ερωτοκρίτου
Πριν λίγο έκλεισαν οι κάλπες στην Κύπρο και τα exit poll δίνουν την πρωτιά στο Δημοκρατικό Συναγερμό, το αντίστοιχο της Νέας Δημοκρατίας, το ΑΚΕΛ δεύτερο, και τρίτο κόμμα τους φασίστες του ΕΛΑΜ με διπλασιασμό των ποσοστών του. Αυτή είναι η περίοδος. Μια περίοδος πόλωσης που μπορεί να δυναμώνει και τους φασίστες. Γιατί οι κυρίαρχες τάξεις παίζουν όλα τους τα ρέστα στον μιλιταρισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό. Γιατί θέλουν να τσακίσουν το κίνημα που σηκώνει κεφάλι. Δεν θα περάσουν ούτε στην Κύπρο!
Η εργατική τάξη και η νεολαία παλεύουν ενάντια σε αυτήν τη βαρβαρότητα. Παλεύουμε ενάντια στην βαρβαρότητα που θέλουν να φέρουν οι «αδώνιδες» στα νοσοκομεία όπου οι αγώνες μας φέρνουν αποτελέσματα και ανοίγουν δρόμους. Είναι αμέτρητες οι απεργίες και οι διαδηλώσεις που κάναμε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, την απόπειρα να τσακίσουν τα συνδικάτα μας. Αλλά δεν έχουμε λήξει και χρειάζεται να προχωρήσουμε.
Ερχόμαστε μετά από μια μεγάλη απεργία στο δημόσιο στις 13 Μάη. Ήταν μια απεργία ενωτική -αναγκάσαμε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να καλέσει ενιαία στη διαδήλωση. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πολλές χιλιάδες στο δρόμο. Το να κατεβαίνουμε ενωμένα λειτουργεί πολλαπλασιαστικά, εμπνευστικά. Ερχόμαστε μετά από τη μεγαλειώδη απεργία στους Δήμους, και η μάχη είναι ακόμη σε εξέλιξη. Τη Δευτέρα έχουμε έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο στην Καλλιθέα, κάτω από την πίεση της κατάληψης του Δημαρχείου που έκαναν οι εργαζόμενες/οι μπροστά στην απειλή ότι θα απολυθούν.
Οι απεργιακές μάχες που δίνουμε κι έχουμε μπροστά μας είναι και πολιτικές. Ενάντια στη συνενοχή της κυβέρνησης ΝΔ στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και στον πόλεμο στο Ιράν, σε κάθε απεργία βάζουμε το «θέλουμε δουλειές και όχι βόμβες».
Οι οικονομικοί αγώνες τροφοδοτούν τους πολιτικούς και αντίστροφα. Το σωματείο του Αγίου Σάββα έβγαλε τις προηγούμενες μέρες ανακοίνωση απέναντι σε μια τρανσφοβική ανάρτηση μέσα στο νοσοκομείο. Η πάλη για τον σοσιαλισμό δεν μπορεί να αφήνει έξω τις πολιτικές μάχες, τη μάχη για την απελευθέρωση των γυναικών γι’ αυτό και οργανώνουμε κάθε χρόνο την απεργιακή 8 Μάρτη με τα συνδικάτα μπροστά.
Θέλουμε να τα πολλαπλασιάσουμε αυτά το επόμενο διάστημα, μέσα σε μια προεκλογική περίοδο όπου όλος ο κόσμος θέλει να ξεφορτωθεί αυτήν την κυβέρνηση, κόντρα στις πιέσεις να περιορίσουμε τους αγώνες. Επιμένουμε στις απεργίες, την οργάνωση στους χώρους δουλειάς, τη συγκρότηση απεργιακών επιτροπών από τα κάτω, που μπορεί να ξεδιπλώσει μια ολόκληρη δυναμική. Και ταυτόχρονα διεκδικούμε τα σωματεία στις εκλογές που έχουμε στα νοσοκομεία.
Η δύναμη της οργάνωσης από τα κάτω στους χώρους δουλειάς με ένα δυνατό ΣΕΚ στο κέντρο αυτής της προσπάθειας είναι αναντικατάστατη.
Ορέστης Ηλίας
Έρχομαι από μια γειτονιά που δίνει δύο μεγάλες μάχες. Η πρώτη, που τη συζητήσαμε κι εδώ στον Μαρξισμό, ενάντια στην εκκένωση των Προσφυγικών και την εμπορευματοποίηση των γειτονιών μας, το κόστος των ενοικίων, για την κοινωνική κατοικία. Έχει τη στήριξη όλου του εργατόκοσμου και είναι ένας αγώνας που όσο ανοίγεται και κερδίζει τα συνδικάτα, έχει την προοπτική να νικήσει.
Ο δεύτερος αγώνας είναι για να σώσουμε το νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου. Ένα νοσοκομείο για τις γυναίκες ντόπιες και μετανάστριες, ώστε να γεννάνε, να κάνουν άμβλωση και να εξετάζονται με ασφάλεια και φροντίδα, ένα νοσοκομείο για τα τρανς άτομα και τη φυλομετάβαση. Ένα νοσοκομείο που οι εργαζόμενοι παλεύουν ενάντια στις περικοπές και τις ιδιωτικοποιήσεις μέσα από την οργανωμένη πάλη του σωματείου τους κάνοντάς την υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος.
Σε αυτές τις συνθήκες κρίσης παράλληλα με τις κινηματικές διαδικασίες ο κόσμος θέλει να εκφραστεί μέσα από την τέχνη -και πολιτικά για να καταγγείλει τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την αστυνομική βία, τον πόλεμο, τη γενοκτονία.
Η Μπιενάλε στην Βενετία, είναι ένας θεσμός στον οποίο εκφράζονται καλλιτέχνες που ασκούν κριτική στη βαρβαρότητα των πτυχών του συστήματος αλλά κι ένας θεσμός στα χέρια της βιομηχανίας του θεάματος και των πλουσίων που προσπαθεί να την ενσωματώσει. Φέτος η απόφαση των διοργανωτών να συνεργαστούν με ισραηλινά κεφάλαια και να κάνουν art-washing στη γενοκτονία ήρθε αντιμέτωπη με μια απεργία των εργαζόμενων μέσα στην Μπιενάλε, στις γκαλερί και στα μουσεία, σε μια χώρα που οι γενικές απεργίες των συνδικάτων για την Παλαιστίνη έχουν βγάλει μαζικά τον κόσμο στο δρόμο. Οι καλλιτέχνες, οι εργαζόμενοι στην τέχνη και τα συνδικάτα τους διαδήλωσαν μαζικά στην Βενετία και καταφέρανε να κλείσουν για μέρες δεκάδες τα περίπτερα.
Κάτι αντίστοιχο είδαμε να συμβαίνει στην Αθήνα όπου το Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία με τα ισραηλινά Brown Ηοtels επιχείρησαν να κάνουν ένα τρίμερο εκδηλώσεων στην Ομόνοια «για τον εξευγενισμό της Ομόνοιας». Κάτω από την κατακραυγή της Παλαιστινιακής Παροικίας και του κινήματος αλληλεγγύης διακόψανε και ακυρώσανε αυτή τη φιέστα επ’ αόριστον.
Η στέγη, η υγεία, ο πόλεμος, είναι ζητήματα που μπαίνουν στο κέντρο της εργατικής τάξης για το πώς θέλουμε να ζούμε κι εδώ και διεθνώς και φυσικά δεν είναι τα μόνα. Παλεύουμε για την ανατροπή της κυβέρνησης και του συστήματος, για την εργατική επανάσταση, μια διαδικασία απελευθέρωσης από τη μισθωτή σκλαβιά και τα κυρίαρχα ιδεολογήματα, όπου θα αλλάζουμε την κοινωνία και τον ίδιο μας τον εαυτό, για μια κοινωνία όπου η «κάθε μαγείρισσα» όπως έλεγε ο Λένιν όχι μόνο θα μπορεί να κυβερνάει αλλά και να διαμορφώνει τον νέο κόσμο, τον σοσιαλισμό.
Μελτέμ Οράλ
Πέρσι, το καθεστώς του Ερντογάν φυλάκισε τον Ιμάμογλου, υποψήφιο πρόεδρο του CHP και δήμαρχο Κωνσταντινούπολης. Ενώ πολλοί δεν περίμεναν καμία αντίδραση, οι φοιτητές βγήκαν στους δρόμους και έσπασαν τα οδοφράγματα. Για δέκα ημέρες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέβαιναν καθημερινά στους δρόμους. Τη δέκατη ημέρα, δύο εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονταν στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και έτσι αποτράπηκε η αρπαγή του Δήμου Κωνσταντινούπολης από το AKP.
Την περασμένη Πέμπτη, το καθεστώς εξασφάλισε μια δικαστική απόφαση που στόχευε στην πλήρη εξουδετέρωση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αποτελούσε επίθεση στο δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Το καθεστώς ασκεί αυτή την καταστολή όχι από δύναμη, αλλά από την ευθραυστότητα και τον φόβο του.
Κάθε φορά που η εξουσία καταφεύγει στη βία, διογκώνει την κοινωνική οργή. Και αυτή η οργή ξεσπά σε απρόσμενες στιγμές και από απρόσμενα μέρη. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, οι ανθρακωρύχοι αντιστάθηκαν και νίκησαν παρά τις απαγορεύσεις, τις προσαγωγές και την αστυνομική βία. Με την οργή που συσσωρεύει η κρίση του πληθωρισμού, αυξάνονται οι εργατικές κινητοποιήσεις.
Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, σε ένα περιβάλλον όπου ακόμη και τα χρώματα του ουράνιου τόξου θεωρούνται προπαγάνδα «ΛΟΑΤΚΙ+ τρομοκρατίας», κατάφεραν, παρά τον πλήρη αποκλεισμό ολόκληρης της Κωνσταντινούπολης, να οργανωθούν από στόμα σε στόμα, να βγουν στους δρόμους και να πραγματοποιήσουν το Pride.
Εμείς προσπαθούμε να γίνουμε η αιχμή αυτής της οργής. Απέναντι στις προσπάθειες της άκρας Δεξιάς να επέμβει στο κίνημα, προσπαθούμε να ενώσουμε την οργή της εργατικής τάξης με το αίτημα για ειρήνη στο κουρδικό ζήτημα. Ταυτόχρονα, πρέπει να αποτρέψουμε το να απορροφηθεί όλη η Αριστερά από την οργή απέναντι στον Eρντογάν και να διαλυθεί γύρω από το CHP. Παρότι η κοινωνική πίεση ωθεί την ηγεσία του CHP προς τα αριστερά, στην ουσία πρόκειται για κόμμα του συστήματος. Πέρσι έστειλε σταδιακά πίσω στα σπίτια τους τα εκατομμύρια που είχαν βγει στους δρόμους.
Το σημαντικότερο μάθημα που πήραμε από τις ήττες που ζήσαμε είναι ότι δεν μπορούμε να χτίσουμε βάρκα στη μέση της θάλασσας. Ο μόνος τρόπος να μη μας παρασύρουν τα κύματα είναι να είμαστε οργανωμένοι και να ενισχύουμε τις ήδη υπάρχουσες οργανώσεις μας. Αν δεν θέλουμε τα εκατομμύρια που βγαίνουν στους δρόμους να επιστρέφουν σιωπηλά στα σπίτια τους, πρέπει να χτίζουμε καθημερινά το επαναστατικό κόμμα, να διατηρούμε τις λειτουργίες και τη συνέχεια του και να το μετατρέψουμε σε μια μαζική εναλλακτική.
Σε έναν κόσμο όπου το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» δεν είναι πρόβλεψη για το μέλλον αλλά το συγκεκριμένο δίλημμα μέσα στο οποίο ήδη ζούμε, πρέπει να αναπτύξουμε τις επαναστατικές οργανώσεις όχι μόνο στην Τουρκία αλλά σε κάθε χώρα.
DSiP, Τουρκία
Τάσος Τσιούνης
Στον περσινό Μαρξισμό μιλάγαμε για την κρίση της άρχουσας τάξης και την επιθετική μανία με την οποία τη διαχειρίζεται αλλά και για το ότι αυτή είναι μια διαδικασία που διαλεκτικά γυρνάει μπούμερανγκ. Αλλά ακόμη κι έτσι δεν μπορούσαμε να φανταστούμε το μέγεθος την εικόνα του Τραμπ με την πλάτη στον τοίχο να ξεφτιλίζεται στο Ιράν.
Λέγαμε επίσης καμιά αναμονή σε εκλογικές συμμαχίες και μαγειρέματα, ότι ο αγώνας είναι ο μόνος δρόμος. Αλλά που να φανταζόμασταν τη σημερινή δομική κρίση στα κόμματα της «προοδευτικής αντιπολίτευσης» - όπου κυριολεκτικά γίνεται της αποχωρήσεως. Ότι σήμερα θα παρακαλάγανε τον Τσίπρα -που προηγουμένως τους εξευτέλισε- να έρθει ως «μεσσίας» να «σώσει» την κατάσταση.
Λέγαμε επίσης ότι αυτή η κρίση δεν είναι κρίση του κόσμου και ότι αποτελεί ευκαιρία για να πάρουμε ενιαιομετωπικές πρωτοβουλίες και να τραβήξουμε την Αριστερά. Πετύχαμε τέτοια παραδείγματα. Κάναμε την απεργία για την Παλαιστίνη στις 10 Οκτώβρη και αναγκάστηκε το ΚΚΕ να προχωρήσει στην απεργία της 6ης Φλεβάρη στον Πειραιά. Στις 16 Δεκέμβρη πετύχαμε να βγει από τα κάτω η απεργία της ΑΔΕΔΥ. Στις 28 Μάρτη πετύχαμε η παγκόσμια αντιφασιστική-αντιρατσιστική-αντιπολεμική διεθνής μέρα δράσης να οργανωθεί και στην Ελλάδα.
Κερδίσαμε σε αυτές τις πρωτοβουλίες κόσμο από τη νεολαία και τις σχολές καταφέρνοντας να τον ξεμπλοκάρουμε από τον μικρόκοσμο του διαδικτύου, των πλακωμάτων και των καταγγελιών, για να δώσει τις μάχες. Να δώσουμε βάση στην πολιτικοποίηση και τη ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας. Στον Βόλο, κάναμε μια μαζική εκδήλωση που στο πάνελ είχαμε ομιλητές από τη Νέα Αριστερά που εξελίχθηκε σε ένα ζωντανό ντιμπέιτ –«ρεάλ πολιτίκ» ή κίνημα σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση; Η νεολαία ήταν χαρούμενη που συμμετείχε σε μια τέτοια συζήτηση και εμείς χαρούμενοι που κερδίζαμε σε αυτή.
Η νεολαία πιέζεται -είχαμε την τραγική αυτοκτονία των δύο μαθητριών. Αλλά ταυτόχρονα μπορεί να οδηγήσει σε εκρήξεις, αν λειτουργήσει με συλλογικότητα, με καταλήψεις, μαζί με το εργατικό κίνημα. Εμείς πρέπει να κινηθούμε ακτιβίστικα, ενωτικά και πάνω από όλα πολιτικά.
Χρειάζεται προκλητικά να βάζουμε ότι είμαστε μπροστά σε περίοδο πολέμων κι επαναστάσεων. Δεν θέλουμε να εγκλωβιστεί ξανά ο κόσμος σε ένα σχέδιο που θα λέει πάμε μαζί με τον Τσίπρα και όποιους άλλους μαζί και να σταματήσουμε τους αγώνες.
Με αυτήν την εκτίμηση και την έμπνευση που πήραμε από το τετραήμερο να πάμε να δώσουμε τις μάχες, ριζοσπαστικά, μαχητικά και πάντα με κεντρικό στόχο πώς μεγαλώνουμε το ΣΕΚ.
Αρίμπα Νουρ
Όταν άκουσα τον τίτλο αυτής της εκδήλωσης «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» σκέφτηκα ότι για μερικούς αυτή η φράση ακούγεται θεωρητική.
Αλλά για χιλιάδες μετανάστες, πρόσφυγες και αγωνιστές, η βαρβαρότητα δεν είναι θεωρία. Είναι εμπειρία. Είναι το να μεγαλώνεις βλέποντας αθώους ανθρώπους να εξαφανίζονται, να σκοτώνονται, και να βασανίζονται. Είναι το τείχος της θεσμικής βίας που υψώνεται μπροστά μας, μεταμφιεσμένο σε «δημοκρατία» και «κράτος δικαίου»…
Η αλήθεια είναι σκληρή: πίσω από τον μανδύα του «κράτους δικαίου» κρύβεται η δομική βαρβαρότητα του συστήματος. Και αυτή η βαρβαρότητα δεν είναι εξαίρεση. Είναι μηχανισμός. Επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά…
Η πρώτη απόδειξη αυτής της θέσης μάς επιστρέφει στο 2005, στον απόηχο των βομβιστικών επιθέσεων στο Λονδίνο. Τότε, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, επέτρεψε σε ξένους πράκτορες της MI6, σε συνεργασία με την ΕΥΠ, να απαγάγουν 28 Πακιστανούς εργάτες από τα σπίτια τους στην Αθήνα και άλλες πόλεις.
Τους μετέφεραν με κουκούλες σε μυστικές τοποθεσίες. Τους βασάνισαν και τους απείλησαν. Όταν το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε… ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης δήλωνε προκλητικά ότι οι απαγωγές είναι το «εθνικό σπορ» των Πακιστανών, επινοώντας ψευδείς δικαιολογίες για να μεταφέρει την ευθύνη στα ίδια τα θύματα.
Το 2010, η υπόθεση αρχειοθετήθηκε. Κανένας πράκτορας, κανένας υπουργός, κανένας διοικητής δεν τιμωρήθηκε... Όταν ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος, ο Τζαβέντ Ασλάμ, έκανε μήνυση για τις απαγωγές, η κυβέρνηση προσπάθησε να τον φιμώσει με κατασκευασμένο διεθνές ένταλμα… οι κυβερνητικές συκοφαντίες κατέπεσαν από την αθωωτική απόφαση του Αρείου Πάγου.
Το ελληνικό κράτος προσπάθησε να τον εκδώσει στο Πακιστάν της τότε δικτατορίας Μουσάραφ, εκεί όπου η Διεθνής Αμνηστία προειδοποιούσε ότι τον περίμεναν βασανιστήρια και εξαφάνιση… Από τότε και έως σήμερα, οι δύο κυβερνήσεις καταδιώκουν τον Τζαβέντ Ασλάμ για την απόφαση του να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των θυμάτων.
Όταν τα τάγματα εφόδου της Χ.Α. ασκούσαν ανοιχτά ρατσιστική βία, και ακόμη κι όταν δολοφόνησαν τον Σαχζάτ Λουκμάν και τον Παύλο Φύσσα, η ελληνική αστυνομία αρνούνταν την κατάθεση μήνυσης ή τη διεξαγωγή έρευνας για τις καταγγελίες των ναζιστικών επιθέσεων. Αντί να προστατεύσει τους κατατρεγμένους, ο κρατικός μηχανισμός κάλυπτε τη δράση των νεοναζί...
Η βαρβαρότητα από τις μυστικές φυλακές του 2005 μετατράπηκε το 2023 σε μαζικό τάφο. Το 2023, ζήσαμε το φονικό ναυάγιο της Πύλου, όπου πάνω από 600 πρόσφυγες έχασαν τη ζωή τους. Οι επιζώντες κατέθεσαν ότι το Λιμενικό, αντί να τους διασώσει, έδεσε το πλοίο και προσπάθησε να το ρυμουλκήσει βίαια, οδηγώντας το στον θάνατο... Σήμερα, τρία χρόνια μετά, η υπόθεση δεν έχει φτάσει καν σε δίκη στο Ναυτοδικείο, ούτε έχει υπάρξει καταδίκη των ενόχων…
Φτάνουμε έτσι στο σήμερα, στον Μάρτιο του 2026… Ο υπουργός Μετανάστευσης, ο Θάνος Πλεύρης, προχώρησε στην ανάκληση του προσφυγικού καθεστώτος του Τζαβέντ Ασλάμ. Ενός ανθρώπου που ζει 30 χρόνια εδώ, που ήταν βασικός μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη της Χρυσής Αυγής και καθημερινά δίνει αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δικαιοσύνη. Επικαλούνται πάλι συκοφαντίες και ψέματα που έχουν ήδη απορριφθεί από τη Διεθνή Αμνηστία και την ελληνική δικαιοσύνη στο παρελθόν.
Μια πραγματική δημοκρατία οφείλει να προστατεύει τους αγωνιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανθρώπους με τόσο σημαντικό έργο κοινωνικής συνεισφοράς… Όταν το κράτος λειτουργεί ως μηχανισμός συγκάλυψης απαγωγών, ως αυτουργός ναυαγίων και ως εκδικητικός διώκτης των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τότε η αστική δημοκρατία αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο.
Πριν από λίγες ημέρες, σε μια εκδήλωση που κάναμε στη Φιλοσοφική Αθηνών, μια συμφοιτήτριά μου με ρώτησε: «Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς;»…
Οι συλλογικοί αγώνες είναι η μόνη μας διέξοδος. Απέναντι στη βαρβαρότητά τους, η μόνη απάντηση είναι η δική μας οργανωμένη, ανυποχώρητη τόλμη. Στο δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», εμείς επιλέγουμε τον δρόμο του αγώνα για τη ζωή και την αξιοπρέπεια. Και θα τον πάμε μέχρι το τέλος.