Την περασμένη βδομάδα ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωσε, σε εκδήλωση στο Θησείο, το όνομα και την ιδρυτική διακήρυξη του νέου πολιτικού φορέα στον οποίο θα ηγηθεί στις εκλογές. Το όνομα αυτού Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ) η οποία μας καλεί, σύμφωνα με τη διακήρυξη, σε «Συμπαράταξη για την Ελλάδα, το Δίκιο, τη Δημοκρατία – Για μια ζωή με Αξιοπρέπεια».
Η συζήτηση και οι σχολιασμοί στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικεντρώθηκε αρχικά στους συμβολισμούς. Αν δηλαδή η ονομασία παραπέμπει στον ΕΛΑΣ της Αντίστασης ή στην Ελληνική Αστυνομία. Για το αν τα χρώματα είναι «το κόκκινο των αγώνων μας και το μπλε της πατρίδας μας» ή αν ο φορέας εκπροσωπεί τη «συνάντηση του πατριωτισμού με την Αριστερά» όπως δήλωσε ένας πανεπιστημιακός υποστηρικτής του νέου εγχειρήματος.
Σε επίπεδο συμβολισμών, το πιο δυνατό μήνυμα ήταν ότι ο νέος φορέας ξεκινάει γύρω από ένα πρόσωπο. Έχει αρχηγό πριν αποκτήσει οποιαδήποτε συλλογικότητα και οποιαδήποτε σχέση με την εργατική τάξη. Αυτό δεν μπορεί κρυφτεί, όσα άλλα σύμβολα και αν χρησιμοποιηθούν.
Οι συμβολισμοί, άλλωστε, αποκτούν νόημα μόνο αν μπαίνουν στο σωστό πλαίσιο. Κι αυτό το πλαίσιο είναι σαφέστατο. Ο Αλ. Τσίπρας με την ΕΛ.Α.Σ «ξεκινάει» από μια αφετηρία πολύ πιο δεξιά απ’ ότι ξεκίνησε ο ΣΥΡΙΖΑ τη τελική πορεία προς την κυβέρνηση με το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» τον Σεπτέμβρη του 2014. Η ιδρυτική διακήρυξη που παρουσίασε στο Θησείο είναι γεμάτη από φρασεολογία και συμβολισμούς που απευθύνονται στον κόσμο της Αριστεράς, στον κόσμο που έχει παλέψει την κυβέρνηση της ΝΔ σε όλα τα μέτωπα, για όλα τα εγκλήματά της από τα Τέμπη μέχρι την αιματοβαμμένη συμμαχία με το Ισραήλ. Όμως, όταν προσπαθεί να φτάσει κάποιος στην ουσία, η πραγματικότητα βγάζει μάτι.
Είναι χαρακτηριστικές οι διατυπώσεις στις «7 δεσμεύσεις» που παρουσίασε ο Αλ. Τσίπρας. «Για ασπίδα στην ακρίβεια και δύναμη στην εργασία, για αξιοπρεπείς μισθούς, για στήριξη του κόσμου της εργασίας απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία». Πώς; Κουβέντα για τα συνδικάτα και τους αγώνες τους, τον κατώτατο μισθό, τις ΣΣΕ, την κατάργηση των αντισυνδικαλιστικών νόμων της ΝΔ.
Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν δολοφονεί «μόνο» στα Τέμπη αλλά και στη Πύλο και τη Χίο, είναι κυβέρνηση του ρατσισμού και αυτές τις επιθέσεις τις έχει παλέψει ένα ολόκληρο κίνημα. Οπότε οι «δεσμεύσεις» μιλάνε για «ανθρωπιστική υποδοχή και ισότιμη συμπερίληψη προσφύγων και μεταναστών στην εκπαίδευση και την αγορά εργασίας» αλλά στην ίδια παράγραφο προηγείται η φράση « για μια μεταναστευτική πολιτική που εγγυάται τόσο την ασφάλεια των συνόρων…». Την «ασφάλεια» δηλαδή που εγκληματεί στο Αιγαίο και τον Έβρο και στα αστυνομικά τμήματα.
Αυτό το μοτίβο διαπερνάει όλες τις «δεσμεύσεις». Από τη μια λόγια «για φραγμό στην ασυδοσία της ολιγαρχίας και την υποταγή του κράτους σ’ αυτή». Πώς θα μπει αυτός ο φραγμός; Όταν φτάνουμε σε κάτι συγκεκριμένο, διαβάζουμε «Για σύγχρονους χρηματοδοτικούς θεσμούς και κανόνες στις τράπεζες». Με άλλα λόγια, δεν ακουμπάμε τις τράπεζες που είναι ο πυλώνας της «ολιγαρχίας». Ακόμα και στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, ο Π. Πολάκης υποστηρίζει στη πλατφόρμα του ότι προτεραιότητα πρέπει να είναι ο «δημόσιος έλεγχος τουλάχιστον μίας συστημικής τράπεζας, ο δημόσιος έλεγχος σε ενέργεια και ύδρευση». Αυτά είναι έξαλλοι αριστερισμοί πλέον για την ΕΛ.Α.Σ.
Η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη έχει γίνει πλειοψηφικό ρεύμα παρά τις επίμονες και χυδαίες προσπάθειες της άρχουσας τάξης να τη συκοφαντήσει και να την απομονώσει. Οπότε στη διακήρυξη διαβάζουμε ότι «Δεν μπορούμε να σωπαίνουμε μπροστά στη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα από την κυβέρνηση Νετανιάχου. Δεν μπορούμε να δεχτούμε τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ στον Λίβανο και την προσπάθεια επιβολής διά της βίας των δικών του όρων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Δεν μπορούμε να θεωρούμε “Διεθνή τάξη” τις παράνομες και καταστροφικές στρατιωτικές επιθέσεις των ΗΠΑ στο Ιράν».
«Δεν μπορούμε», αλλά όταν φτάνουμε στο διά ταύτα διαβάζουμε: «Σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, η χώρα χρειάζεται επειγόντως νέα εθνική πυξίδα και μια ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που θα εδραιώνει τον ρόλο της ως πυλώνα ειρήνης και σταθερότητας.
Μια στρατηγική που οικοδομεί συμμαχίες με όρους αμοιβαίου οφέλους αντί να αναζητά προστάτες παραβιάζοντας τις αρχές της. Που θωρακίζει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και υποστηρίζει μια Ευρώπη κοινωνική, με ισχυρό διεθνή ρόλο υπέρ της ειρήνης και της βιώσιμης ανάπτυξης». Μα, η «στρατηγική συμμαχία» με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ χτίστηκε, και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με τη δικαιολογία του «αμοιβαίου οφέλους». Το ίδιο και οι στρατιωτικές συνθήκες με τις ΗΠΑ. Κουβέντα για αυτά και κουβέντα για το «Rearm Europe» της Ε.Ε, την κούρσα των εξοπλισμών.
Ιστορικά, όλα τα κόμματα της ρεφορμιστικής Αριστεράς περιλάμβαναν ριζοσπαστικές προοπτικές στα προγραμματικά τους κείμενα και αντίστοιχες υποσχέσεις στα προεκλογικά τους προγράμματα. Κι όταν ερχόταν η ώρα της εφαρμογής, τότε αυτά έρχονταν σε σύγκρουση με τα «όρια του εφικτού», δηλαδή τα όρια που έβαζε και βάζει η άρχουσα τάξη και το κράτος της. Σε αυτά τα όρια προσέκρουσε κι ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015: στα όρια της Ε.Ε και της «τρόικα», του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και της «αγοράς». Κι η απάντηση ήταν η μνημονιακή συνθηκολόγηση.
Συμπέρασμα
Το συμπέρασμα που έβγαλε η ηγεσία Τσίπρα είναι ότι δεν χρειάζονται τέτοια βαρίδια, ακόμα και οι αναφορές στην Αριστερά είναι περιττές και το μέλλον είναι το «κέντρο» κι η ιλιγγιώδης επιτάχυνση προς τα δεξιά. Αυτό ήταν το υπόβαθρο της ανάδειξης του Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η εκτίμηση αποδείχθηκε εντυπωσιακά λάθος: ξανά και ξανά γινόταν και γίνεται φανερό, ότι οι εμπειρίες της εργατικής τάξης και της νεολαίας γεννούν αναζητήσεις προς τ’ αριστερά, προς την αμφισβήτηση του συστήματος.
Η ιδρυτική διακήρυξη προσπαθεί να επικοινωνήσει στα λόγια με αυτό το ρεύμα, με τις αναφορές στην «κυριαρχία των καπιταλιστικών αγορών» στο «πλουσιότερο 1% του πληθυσμού του πλανήτη που βάζει τα κέρδη του πάνω από τη ζωή». Όμως, αυτά από μόνα τους πλέον δεν συνοδεύονται ούτε καν από αριστερές «δεσμεύσεις» για το μέλλον.
Αυτή η συζήτηση δεν διεξάγεται στο κενό. Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ετοιμόρροπη και σε τελειωτική κρίση, αλλά συνεχίζει να εξαπολύει τις πιο σκληρές επιθέσεις, να κάνει τις πιο δολοφονικές επιλογές που είναι επιλογές του συστήματος της βαρβαρότητας. Αυτό που λέει ο Αλ. Τσίπρας και η ΕΛ.Α.Σ είναι να περιμένουμε τις εκλογές, η αλλαγή είναι το ψηφοδέλτιο που θα ρίξουμε στην κάλπη. Εκεί αρχίζει και τελειώνει η «Ηθική Επανάσταση» που ευαγγελίζεται η ιδρυτική διακήρυξη. Και μέχρι τότε, δεν χρειαζόμαστε «βαρίδια» όπως συλλογικές διαδικασίες, οργανώσεις, μέλη, αρκεί η «συμπαράταξη» με την ηλεκτρονική υπογραφή στην ιδρυτική διακήρυξη.
Ακόμα και εκεί, όπως γράφει ο Χριστόφορος Βερναρδάκης, «Κοιτάζοντας τη λίστα των 301, ο υποψιασμένος αναγνώστης αναζητά και δεν βρίσκει τους ντελιβεράδες, τους εργαζόμενους της επισφάλειας, τους υπαλλήλους των call centers, τους συμβασιούχους, τους νέους ερευνητές, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους της εστίασης, τους ακτιβιστές του αναπηρικού κινήματος, τις νέες φεμινίστριες, τους νοσηλευτές, τους ανθρώπους που ζουν καθημερινά τις συνέπειες της κοινωνικής ανασφάλειας».
Ο δρόμος για να γκρεμίσουμε την κυβέρνηση της ΝΔ και να επιβάλλουμε το πρόγραμμα των αιτημάτων που έχει αναδείξει το κίνημα με τους αγώνες του δεν περνάει από την εκλογική αναμονή αλλά από το δυνάμωμα του «πεζοδρομίου» τώρα: από την πάλη για αυξήσεις και συλλογικές συμβάσεις, για να σταματήσουν οι δολοφονικές ιδιωτικοποιήσεις και να γίνουν τα τρένα, οι συγκοινωνίες, η ενέργεια και οι τράπεζες κρατικά με εργατικό έλεγχο σε ρήξη με την ΕΕ, για να τιμωρηθούν οι ένοχοι της Πύλου και να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες, για να κλείσουν οι βάσεις και να διακοπούν οι σχέσεις με το Ισραήλ.
Χιλιάδες αγωνίστριες και αγωνιστές δίνουν και θέλουν να δώσουν αυτές τις μάχες. Η θέση τους είναι δίπλα στην Αριστερά της ανατροπής, την επαναστατική Αριστερά.