Συνεδρίασε την Κυριακή το Πανελλαδικό Συντονιστικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Παρουσιάζουμε εδώ την πρόταση που κατέθεσε το ΣΕΚ, η οποία απορρίφθηκε με ψήφους 29-50.
Δυο μήνες μετά την 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι εξελίξεις έχουν επιταχυνθεί. Ο Μητσοτάκης έχει κηρύξει, από το συνέδριο της ΝΔ, την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, η αντιπολίτευση προσαρμόζεται ακόμα περισσότερο στην αναμονή της κάλπης, αλλά η κρίση των «από πάνω» εντείνεται και απλώνεται και η ριζοσπαστικοποίηση των «από κάτω» επιμένει και διεθνώς και εδώ.
1. Το πρώτο στοιχείο είναι η ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ στον πόλεμο που εξαπέλυσαν ενάντια στο Ιράν. Αντί για ένα σαρωτικό πλήγμα που θα αποκαθιστούσε την κλονισμένη ηγεμονία των ΗΠΑ στην περιοχή -και μαζί θα εξασφάλιζε τον ρόλο του Ισραήλ- αποδείχτηκε ένα άλμα στο κενό. Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ έστειλε την παγκόσμια οικονομία στα πρόθυρα μιας νέας ύφεσης. Πέρα από τη διεθνή γελοιοποίηση που έφεραν οι θεαματικές παλινωδίες του, ο Τραμπ αναγκάστηκε να εμφανιστεί σχεδόν σαν ικέτης μπροστά στον Σι Τσιπίνγκ, τον ηγέτη της Κίνας, του κύριου ανταγωνιστή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για παγκόσμια ηγεμονία. Το «ειρηνευτικό» σχέδιό του για τη Παλαιστίνη, το οποίο υποτίθεται θα επισφράγιζε την ήττα της Παλαιστινιακής Αντίστασης είναι κενό γράμμα.
2. Ο πόλεμος στο Ιράν και η συγκεκριμένη πορεία του αναζωπύρωσαν τις ανησυχίες των αρχουσών τάξεων για την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, το «αδιανόητο» σύμφωνα με το ΔΝΤ, δηλαδή μια επανάληψη της μεγάλης κρίσης του 2008 που έφερε χρεοκοπίες μεγάλων τραπεζών και ολόκληρων χωρών και βύθισε τη παγκόσμια οικονομία στη χειρότερη βουτιά από τη δεκαετία του 1930. Η στροφή στην «πολεμική οικονομία» όχι μόνο δεν λειτουργεί σαν ατμομηχανή για την παγκόσμια οικονομία, αλλά απειλεί τη θέση των ΗΠΑ ως παγκόσμιου χρηματοοικονομικού ηγεμόνα.
3. Ο παράγοντας που υποτιμάται συστηματικά -δυστυχώς και στις αναλύσεις της Αριστεράς- είναι ο ρόλος του κινήματος στην όξυνση της μακρόσυρτης συστημικής κρίσης. Η αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού στη Γάζα και παντού, παρά τις τρομακτικές θυσίες, συνεχίζεται. Χωρίς το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στη Παλαιστίνη δεν θα υπήρχε το υπόβαθρο για την απονομιμοποίηση του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.
Αυτό το κίνημα έχει ανοίξει προοπτικές σύγκρουσης με το σύστημα που είχαμε να τις δούμε από το κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και την ανάδυση της επαναστατικής Αριστεράς τότε. Ένα κίνημα που δεν συγκρούστηκε «μόνο» με τον πόλεμο, αλλά και με τον ρατσισμό, τον σεξισμό για την απελευθέρωση των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ, συνδέθηκε με τους εργατικούς αγώνες. Αυτές οι συνδέσεις γίνονται και σήμερα: από τις απεργίες για την Παλαιστίνη σε Ιταλία Γαλλία (και Ελλάδα), τις μεγάλες αντιρατσιστικές-αντιφασιστικές διαδηλώσεις, το κίνημα που παλεύει τις σεξιστικές επιθέσεις του «τραμπισμού» και όλης της άρχουσας τάξης σε γυναίκες, ΛΟΑΤΚΙ, τρανς.
Κρίση της κυβέρνησης
4. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αναλύσουμε την κρίση της κυβέρνησης της ΝΔ. Μια κρίση «στρατηγική» γιατί είναι έκφραση των αδιεξόδων των βασικών επιλογών της άρχουσας τάξης (όπως η ταύτιση με το σιωνιστικό κράτος) και της αντίστασης της εργατικής τάξης και της νεολαίας που έχει γκρεμίσει πλέον το αφήγημα του «41τακατό». Σε τέτοιες συνθήκες η άρχουσα τάξη δεν διαθέτει έτοιμη εναλλακτική που θα εξασφαλίζει τη πολυπόθητη «σταθερότητα». Γιατί μαζί με τη κρίση της ΝΔ εκτυλίσσεται και η κρίση της αντιπολίτευσης.
Στη ρίζα αυτής της κρίσης βρίσκεται η υποτίμηση του υποκειμένου της κοινωνικής αλλαγής, της εργατικής τάξης. Όλες οι ρεφορμιστικές ηγεσίες την αντιμετώπισαν σαν δεξαμενή ψήφων που μάλιστα πάει προς τα δεξιά. Και διαψεύστηκαν ξανά και ξανά. Οι αναζητήσεις των πιο μαχητικών και πρωτοπόρων κομματιών της εργατικής τάξης και της νεολαίας είναι προς τ’ αριστερά.
Η ίδρυση του κόμματος του Τσίπρα (ΕΛ.Α.Σ) είναι έκφραση της κρίσης της ρεφορμιστικής Αριστεράς συνολικά,·δεν είναι η αιτία της και δεν αποτελεί ξεπέρασμά της. Παρόλη τη προβολή του από μερίδες των ΜΜΕ σαν ρεαλιστικό «αντίπαλο δέος» στον Μητσοτάκη, ένα προσωποπαγές κόμμα με «δεσμεύσεις» ακόμα πιο ψαλιδισμένες και δεξιά από τον ΣΥΡΙΖΑ του 2014, δεν μπορεί να πείσει τον κόσμο που έχει εμπειρίες της «κυβερνώσας Αριστεράς», έχει συγκρουστεί με τη ΝΔ και αναζητάει γνήσια αριστερή εναλλακτική και οργανωτικό/πολιτικό στήριγμα στις μάχες που ξεδιπλώνονται.
Το ΚΚΕ δεν είναι η εξαίρεση. Βρέθηκε πίσω και από τις διαθέσεις για αγωνιστική κλιμάκωση στο «πεζοδρόμιο» αλλά και ιδεολογικά πολιτικά: μην ξεχνάμε το «τι κρατικό τι ιδιωτικό όλα στον καπιταλισμό είναι», την αρχική υποχώρηση στις πιέσεις για αποκήρυξη της «ισλαμικής τρομοκρατίας» της Χαμάς ή τη σύμπλευση στην αντιδραστική εκστρατεία για τα «φύλα που είναι δυο». Και βέβαια, αυτό το ρόλο δεν μπορεί να τον παίξει το προσωποπαγές κόμμα του Βαρουφάκη σε κανένα επίπεδο.
5. Το καθήκον και η πρόκληση για την αντικαπιταλιστική Αριστερά είναι να συγκροτήσει τις εμπειρίες και τα πολιτικά προχωρήματα αυτού του τεράστιου δυναμικού σε οργανωμένη δύναμη που με κέντρο την εργατική τάξη και τη δύναμή της θα μπορεί να επιβάλλει όλες τις αιχμές και αιτήματα που έχουν αναδείξει οι αγώνες και να τις συνδέει με την προοπτική της επανάστασης.
Για την ανατροπή
Παλεύουμε για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ με τη δύναμη του κινήματος και μπαίνουμε μπροστά για να δώσουμε όλες τις απαντήσεις στις πολιτικές και ιδεολογικές επιθέσεις της ΝΔ που δεν μπορεί και δεν θέλει να δώσει η ρεφορμιστική Αριστερά. • Απέναντι στην κινδυνολογία ότι Αριστερά σημαίνει «τράπεζες κλειστές» να απαντήσουμε με το αίτημα της κρατικοποίησης με εργατικό έλεγχο από τις τράπεζες μέχρι τη στέγη. • Στις κραυγές ότι αντιρατσισμός σημαίνει «η χώρα θα γίνει ξέφραγο αμπέλι» να απαντήσουμε ότι το δικό τους «αμπέλι» είναι οι «θεσμοί» που μπαζώνουν τα εγκλήματά τους, ο θάνατος που σπέρνουν σε πρόσφυγες και μετανάστες από τα σύνορα ως τα αστυνομικά τμήματα. • Να απαντήσουμε στις χυδαίες εκστρατείες που βαφτίζουν τον αντισεξισμό «woke ατζέντα» για να κρύψουν ότι θέλουν τη γυναίκα να φροντίζει τα παιδιά και τους ηλικιωμένους την ώρα που οι υπουργοί διαλύουν παιδικούς σταθμούς, ΚΑΠΗ και κάθε κοινωνική υπηρεσία. • Να συγκρουστούμε με τις επιθέσεις για «αντισημιτισμό» και «στήριξη στη τρομοκρατία» στηρίζοντας τον κόσμο που παλεύει ενάντια στη΄Γενοκτονία και απαιτεί δουλειές και όχι βόμβες, όχι ιμπεριαλιστικές βάσεις, όχι «άξονες» με το Ισραήλ, δένοντας αυτό το κίνημα με τους αγώνες της εργατικής τάξης.
Αυτό σημαίνει ότι κόντρα στο κλίμα της εκλογικής αναμονής η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να μπει μπροστά στο ξεδίπλωμα των αγώνων, στην οργάνωση της κοινής δράσης με όλον αυτόν τον κόσμο σε κάθε μέτωπο. Ο Ιούνης είναι γεμάτος τέτοιες μάχες. Στις 13 Ιούνη το Pride. Δεν είναι «γιορτή», είναι μαζικός ξεσηκωμός ενάντια στους δολοφόνους Γυναικών, ΛΟΑΤΚΙ, Τρανς.
Στις 19 Ιούνη διαδηλώνουμε σε κάθε πόλη για να πάνε φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου. Κλείνουν τρία χρόνια από το πιο μαζικό ρατσιστικό έγκλημα και την ίδια μέρα κρίνεται η απόπειρα του Πλεύρη να στερήσει το άσυλο από τον Τζαβέντ Ασλάμ και από κάθε μετανάστη που έχει καταφέρει να αποκτήσει «χαρτιά».
Στις 24 Ιούνη απεργούν οι Οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στον Επισιτισμό-Τουρισμό, στα Τρόφιμα-Ποτά. Είναι ευκαιρία να κλιμακώσουμε το απεργιακό κίνημα που απαιτεί Συλλογικές Συμβάσεις με αυξήσεις κόντρα στην ακρίβεια που φέρνουν οι ιμπεριαλιστικές πολεμικές εκστρατείες.
6. Για να διαδραματίσει αυτόν τον ρόλο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να αλλάξει η ίδια, να κάνει μια αποφασιστική στροφή. Αυτή τη στροφή, που στον πυρήνα της βρίσκεται η στρατηγική του ενιαίου μετώπου, προσπαθήσαμε να την περιγράψουμε και να την αναδείξουμε πριν και κατά τη διάρκεια της 6ης Συνδιάσκεψης.
Επιμένουμε στην αναγκαιότητα και τη κρισιμότητά της, ιδιαίτερα γιατί ο τρόπος που έχει πορευτεί η πλειοψηφία που ανέδειξε η Συνδιάσκεψη κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Αντί για άνοιγμα, περιχαράκωση. Με τη πεπατημένη των χωριστών «ταξικών» συγκεντρώσεων ακόμα και σε απεργίες όπως της ΑΔΕΔΥ στις 13 Μάη που ακόμα και το ΚΚΕ αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει.
Το ΣΕΚ είναι ιδρυτική δύναμη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και παρόλο που ποτέ δεν αποτέλεσε πλειοψηφία στα όργανά της συνέβαλε με τις ιδέες και τις πρωτοβουλίες του στο κίνημα στο να πάρει το μέτωπό μας τη σωστή στάση σε μια σειρά κρίσιμα ζητήματα και να βρίσκεται στον «χάρτη» των αναζητήσεων του κόσμου της Αριστεράς. Δεν πρόκειται να παραιτηθούμε από αυτόν τον ρόλο. Αντίθετα, θα συμβάλουμε ώστε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και «κεντρικά» και σε πόλεις και γειτονιές να βγει μπροστά για να ανοιχτεί και να κερδίσει χιλιάδες στην κοινή δράση και την επαναστατική προοπτική.
Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ)