Την Πέμπτη 4/6 η Νέα Αριστερά οργάνωσε μια μαζική αντιπολεμική εκδήλωση στο κέντρο του Πειραιά με μια σειρά από ομιλητές από την Ιταλία και την Ελλάδα και ομιλία του Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Το μήνυμα που ήθελε να εκπέμψει ήταν ότι παραμένουμε στη ΝεΑρ, δεν ακολουθούμε τον Τσίπρα, προτεραιότητα μας είναι να συγκροτηθεί ξανά η ριζοσπαστική Αριστερά, “να μείνει ζωντανή μια τίμια φωνή μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι”. Στο ίδιο μήκος κύμματος και ο Γ. Λυκοπάντης, εκπρόσωπος τύπου της Νε.Αρ σε συνέντευξη του στην ΕΠΟΧΗ της Κυριακής 7/6 απορρίπτει την ΕΛΑΣ, προχωρά όμως για να στηρίξει την επιστροφή του παλιού καλού ΣΥΡΙΖΑ.
Μετά την ίδρυση του κόμματος του Τσίπρα τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς έχουν μπει σε μια διαλυτική κρίση. Την εβδομάδα που πέρασε επτά βουλευτές της Νέας Αριστεράς αποχώρησαν μαζί με 143 μέλη του κόμματος. Χαρίτσης, Αχτσιόγλου, Ηλιόπουλος,Τζανακόπουλος, Ζεϊμπέκ, Τζούφη και Φωτίου αποχώρησαν με αποτέλεσμα την διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝεΑρ. Το κείμενο αποχώρησης που δημοσίευσαν αναφέρεται σε μια πολιτική στα όρια του εφικτού και στην ανάγκη συσπείρωσης για να πέσει η κυβέρνηση της δεξιάς και ο Μητσοτάκης.
Την ίδια στιγμή που αυτό το κομμάτι πηγαίνει προς τον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ, η διαλυτική κρίση εκφράστηκε και στη συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Με ευρεία πλειοψηφία παρά τις αντιρρήσεις Πολάκη, Δούρου και Παππά, το 70% των μελών υπερψήφισε την πρόταση του Φάμελλου για στήριξη στην ΕΛ.Α.Σ και ανάγκη για κάθε είδους υπέρβαση για την επιτυχία αυτού του σκοπού. Στην πραγματικότητα αποφάσισαν την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.
Τις ίδιες μέρες ο Βαρουφάκης προτείνει την είσοδο στα ψηφοδέλτια του ΜΕΡΑ25 μιας σειράς αγωνιστών, προκλητικά δηλώνοντας χωρίς τις οργανώσεις και τα κόμματα τους(!), χωρίς οργανωμένη σχέση με την βάση των κομμάτων αυτών όπως της ΛΑΕ η της Νέας Αριστεράς πιστός στην ίδια λογική που αναδεικνύει ο Τσίπρας με την ΕΛ.Α.Σ.
Για την αποδιοργάνωση των κομμάτων της ρεφορμιστικής αριστεράς η αιτία δεν βρίσκεται στο νέο κόμμα του Τσίπρα. Μάλλον είναι η αφορμή. Η αιτία βρίσκεται ότι στην περίοδο της μεγαλύτερης κρίσης των από πάνω, όλα αυτά τα κόμματα κινιόντουσαν δεξιόστροφα με διακαιολογίες ότι ο Τραμπισμός είναι πανίσχυρος, ο κόσμος υποτίθεται ότι έχει συντηρητικοποιηθεί και ηττηθεί, δεν μπορεί να αγωνιστεί πια όπως παλιά και άλλα τέτοια.
Οι εξελίξεις, όμως, κινούνται στην ακριβώς ανάποδη κατεύθυνση. Το εργατικό κίνημα δίνει μάχες, ριζοσπαστικοποιείται, κινείται αριστερόστροφα και αναδεικνύει με τον πιο έντονο τρόπο τις αντιφάσεις της δεξιάς προσαρμογής. Όπως γράφει η Μαρία Στύλλου στο περιοδικό “Σοσιαλισμός από τα κάτω” που κυκλοφορεί ένα μεγάλο τμήμα της σημερινής ριζοσπαστικοποίησης έχει πια τεράστιες εμπειρίες και αναζητάει προοπτική για να φτάσει η ανατροπή της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας πέρα από τις υποσχέσεις για επιστροφή στην «κυβερνώσα αριστερά». Για να μην ζήσουμε «την πρώτη φορά τραγωδία, την δεύτερη φορά παραμύθια της Ιθάκης».
Η συζήτηση ανοίγει διάπλατα για το με ποια τακτική και στρατηγική μπορεί η Αριστερά να προχωρήσει. Ωστόσο οι απαντήσεις της Νε.ΑΡ δεν καλύπτουν τις ανάγκες. Χρειάζεται να βάλουμε στο κέντρο της συζήτησης την κεντρικότητα της εργατικής τάξης για την εναλλακτική της Αριστεράς. Αυτή είναι το υποκείμενο που μπορεί να υλοποιήσει τις ανατροπές που χρειάζονται ενάντια στην κυβέρνηση του Μητσοτάκη και το σύστημα του κέρδους. Χρειαζόμαστε μιά Αριστερά με εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης, να στηρίζει τους αγώνες με προοπτική την δικιά της εξουσία και όχι της ανάθεσης της σε μιά αριστερή διαχείριση της κρίσης του συστήματος. Η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε τα αδιέξοδα αυτής της στρατηγικής που οδήγησε στην υποταγή στους εκβιασμούς των τραπεζιτών και της ΕΕ. Η νοσταλγία στις δηλώσεις του Γ. Λυκοπάντη για τον “ιστορικό ΣΥΡΙΖΑ” αγνοεί την κριτική χιλιάδων αγωνιστών.