«Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς για την επόμενη μέρα. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; ¨Ότι πρέπει να αφήσουμε πίσω το 2015. Όλοι έχουμε άποψη για το 2015, ποια ήταν τα λάθη ποια τα σωστά… Αυτά όλα πρέπει να τα αφήσουμε πίσω όμως, γιατί βρισκόμαστε σε μια οριακή συνθήκη για την Αριστερά. Αυτό που μας νοιάζει είναι να υπάρχει ισχυρή εκπροσώπηση της Αριστεράς την επόμενη μέρα στη Βουλή. Δεν υποτιμώ την ουσία της συζήτησης του 2015… αλλά να μη γίνει το 2015 ανασταλτικός παράγοντας για το τι θα κάνουμε σήμερα. Να συζητήσουμε για την Αριστερά του 2025, του 2035 και του 2045…».
Αυτά ανέφερε μεταξύ άλλων σε συνέντευξή του στο Open ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης από τη Νέα Αριστερά ερωτηθείς για το ζήτημα των συνεργασιών.
Το ζήτημα της στάσης που κράτησε η Αριστερά το 2015 δεν είναι κάτι για να συζητάμε οι αριστεροί/ές τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Η προεκλογική εκστρατεία του απονομιμοποιημένου, πνιγμένου στα εγκλήματα, τα σκάνδαλα, τη διαφθορά, Μητσοτάκη θα στηριχτεί και αυτή τη φορά στην κινδυνολογία της «πρώτης φοράς Αριστερά» που «θα έριχνε τη χώρα στα βράχια» με τις «ακραίες απαιτήσεις» για «σκίσιμο των μνημονίων».
Για να είναι πειστική η Αριστερά σήμερα πρέπει να απαντήσει καθαρά τι δεν πήγε καλά το 2015 και τι πρέπει να γίνει την επόμενη. Ήδη μπροστά μας έχουμε σε εξέλιξη μια πολυκρίση (με μια κρίση χρέους να αχνοφαίνεται ξανά στον ορίζοντα) του συστήματος που ήδη μεταφράζεται σε νέες επιθέσεις ενώ η μνημονιακή παρακολούθηση των δημοσιονομικών μέτρων και των ιδιωτικοποιήσεων, στην πραγματικότητα δεν τελείωσε ποτέ.
Αν μέχρι το 2015 θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει την ύπαρξη αυταπατών περί συνεννόησης με τους «εταίρους» στο πλαίσιο μιας «σκληρής διαπραγμάτευσης», δέκα χρόνια μετά αυτό μοιάζει εντελώς απίθανο. Ξέρουμε καλά πια ότι κάθε απόπειρα θετικών μεταρρυθμίσεων, από την φορολόγηση των μερισμάτων και την κρατικοποίηση της ενέργειας μέχρι το πάγωμα των εξοπλισμών του Rearm Europe και το μπλοκάρισμα της ρατσιστικής ΕΕ-Φρούριο, θα είναι αιτία νέου πολέμου με τους «θεσμούς» αλλά και με το ελληνικό κεφάλαιο που τρόμαξε από το μαζικό ξεσηκωμό του 2008-15.
Για παράδειγμα, η απάντηση που έδωσε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης στην ίδια συνέντευξη, ότι η κυβέρνηση το 2015 βρέθηκε στριμωγμένη ανάμεσα στα «άδεια ταμεία» και από τους εκβιασμούς της τρόικας δεν είναι ακριβής. Από τον Νοέμβρη του 2014 μέχρι τον Ιούλιο του 2015 είχαν φύγει 45 δις ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες. Η επιβολή κάπιταλ κοντρόλς τον Γενάρη του 2015 θα εμπόδιζε τα αφεντικά να βγάλουν τα κεφάλαιά τους και θα στερούσε από την τρόικα, τον ένα μοχλό πίεσης. Η πρόταση που έβαζαν, και τότε, το ΣΕΚ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για κρατικοποίηση των τραπεζών, μονομερή διαγραφή του χρέους και ρήξη/έξοδο από την ΕΕ, κάτω από εργατικό έλεγχο, παραμένει επίκαιρη ως η μόνη ρεαλιστική διέξοδος απέναντι στους εκβιασμούς τρόικας-αφεντικών.
Το εργατικό κίνημα, η νεολαία και το 61% της πλειοψηφίας του ΟΧΙ θα μπορούσε να γίνει η κινητήρια δύναμη που θα φέρει σε πέρας το δύσκολο έργο παίρνοντας τον έλεγχο όχι μόνο των τραπεζών αλλά των κρίσιμων τομέων της παραγωγής. Οι καταλήψεις της ΕΡΤ, των υπουργείων, των εργοστασίων, οι δεκάδες γενικές απεργίες εκείνων των χρόνων, έδειχναν ότι οι συνθήκες ήταν απολύτως ώριμες.
Η διεθνοποίηση της κρίσης μέσα από την έξοδο από την ΕΕ και η μονομερή διαγραφή του χρέους θα μπορούσε να γίνει το εργαλείο απέναντι σε μια Ευρώπη που ήδη βυθιζόταν σε κρίση και συγκλονιζόταν από μεγαλειώδη κινήματα ώστε οι εκβιασμοί να της γυρίζουν μπούμερανγκ. Η οικονομική υπεροπλία των «θεσμών» θα αποδεικνυόταν λίγη μπροστά στην διεθνοποίηση της κρίσης από τα κάτω, όσο λίγη αποδείχτηκε η υπεροπλία των ΗΠΑ και του Ισραήλ απέναντι στο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ.
Η ενότητα όλων των δυνάμεων της Αριστεράς είναι αναγκαία πάνω στη δράση σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα από τις απεργίες μέχρι τον πόλεμο, τον ρατσισμό, την ακροδεξιά απειλή. Είναι αναγκαία, όχι την επόμενη μέρα, αλλά σήμερα για να γκρεμίσουμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τους καλύτερους δυνατούς όρους από τα κάτω. Η συζήτηση για τη στρατηγική δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας, είναι ο μόνος τρόπος να μη χάσουμε την επόμενη φορά.