Διεθνή
Οι απεργοί στη Γαλλία δείχνουν το δρόμο
Παρίσι, 12/9
Με μεγάλη συμμετοχή έγινε η πρώτη μεγάλη γενική απεργία στη Γαλλία ενάντια στη νέα επίθεση του Μακρόν στα εργασιακά στις 12 Σεπτέμβρη. Εκατοντάδες χιλιάδες συμμετείχαν στα συλλαλητήρια που οργανώθηκαν σε 180 σημεία σε όλη τη χώρα, 60.000 στη Μασσαλία, 10.000 στη Χάβρη, 10.000 στη Ρεν, 12.000 στο Μπορντώ, 5.000 στη Νίκαια, 3.000 στο Περπινιάν. Στη Λυόν οι διαδηλωτές δεν διαλύθηκαν παρά τις απόπειρες της αστυνομίας να σταματήσει τη διαδήλωση. Ακυρώθηκαν δρομολόγια στους σιδηροδρόμους, στο μετρό του Παρισιού, πτήσεις σε μια σειρά από αεροδρόμια.
Στο Παρίσι, μαζικότατο ήταν το συλλαλητήριο που συνεχιζόταν την ώρα που η Εργατική Αλληλεγγύη πήγαινε στο τυπογραφείο, με ενισχυμένη την παρουσία συνδικάτων, όχι μόνο της CGT, του FSU και της Solidaires που καλούσαν στην απεργία, αλλά και σε πολλά παραρτήματα της FO που δεν πειθάρχησαν στην απόφαση της ηγεσίας τους (όπως και της CFDT) να μην καλέσει σε απεργία. Για την επίθεση του Μακρόν, τη γενική απεργία και την συνέχεια αυτού του αγώνα μίλησαν στην Εργατική Αλληλεγγύη οι Πιερ Στάϊνερ και Σάνα Μπελαϊντ, μέλη του ΝΡΑ.
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης στη Γαλλία, ο Μακρόν είχε προαναγγείλει ότι ήθελε, όσο γίνεται πιο γρήγορα, να περάσει έναν καινούργιο νόμο ενάντια στους εργαζόμενους, προσπερνώντας τη Βουλή μέσω διαταγμάτων. Όλο το καλοκαίρι τα ΜΜΕ κάνανε καμπάνια υπέρ του νομοσχέδιου για τα εργασιακά και ενάντια στα συνδικάτα που διαμαρτύρονται, δείχνοντας ότι η προοπτική ενός κοινωνικού κινήματος μεγάλης διάρκειας ανησυχεί την κυβέρνηση και την εργοδοσία.
Έχουμε να συγκρουστούμε με μια κυβέρνηση που αφού παρέτεινε το καθεστώς έκτακτης ανάγκης και επιτέθηκε στα δικαιώματα των μεταναστών, βάζει τώρα με το «νόμο XXL» για τα εργασιακά, τον εργασιακό κώδικα στο στόχαστρο. Τα πρώτα διατάγματα επιτίθενται άμεσα στα κοινωνικά δικαιώματα και τον εργασιακό κώδικα. Καταρχήν θέλουν να διευκολύνουν τις απολύσεις και να μειώσουν τις αποζημιώσεις. Μέχρι τώρα για να δικαιολογήσει μια απόλυση για οικονομικούς λόγους, μια πολυεθνική έπρεπε να αποδείξει τα ελλείματα της σε διεθνές επίπεδο. Τώρα αυτή η ίδια πολυεθνική θα μπορεί να κλείσει μια θυγατρική στη Γαλλία ακόμα κι αν έχει σημαντικά κέρδη σε άλλες χώρες. Επίσης, αυτά τα διατάγματα σκοπεύουν να μειώσουν τις δυνατότητες οργάνωσης και κινητοποίησης της εργατικής τάξης. Θα μπορούν να προσπερνιούνται οι συνδικαλιστικές οργανώσεις με «δημοψήφισμα» στην επιχείρηση. Οι θεσμοί που στηρίζουν τις συνθήκες εργασίας, υγεινής και ασφάλειας απλά θα καταργηθούν.
Οι καπιταλιστές το κατάλαβαν, η MEDEF (ο γαλλικός ΣΕΒ) χαιρέτισε το περιεχόμενο των διαταγμάτων και ένας ευρωπαϊκός επίτροπος επαίνεσε το νομοσχέδιο που «απαντάει κατευθείαν στην ανάλυση των Βρυξελλών για τις ακαμψίες της γαλλικής οικονομίας». Και σύμφωνα με τις τελευταίες εξαγγελίες της κυβέρνησης, είναι μόνο η αρχή, στις επόμενες εβδομάδες θα έρθει η σειρά για το επίδομα ανεργίας, τα πανεπιστήμια και την κοινωνική ασφάλιση.
Απέναντι σε αυτήν την επίθεση, όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις αρχικά δέχτηκαν τον «κοινωνικό διάλογο» που πρότεινε η κυβέρνηση. Η επίθεση βρήκε το συνδικαλιστικό μέτωπο που είχε δώσει τη μάχη ενάντια στο νόμο Ελ Κομρί το ’16 (μέτωπο γύρω από τη CGT, FO, FSU και Solidaires) κατακερματισμένο αφού το εγκατέλειψε η FO. Αρχικά και η CGT δέχτηκε την παρωδία διαβούλευσης που ήθελε η κυβέρνηση. Αλλά τελικά αποφάσισε να καλέσει σε απεργία για τις 12 Σεπτέμβρη. Και όχι μόνο αυτό. Χαιρόμαστε που μια σειρά συνδικάτα της FO απορρίψανε τη θέση της ηγεσίας τους καλώντας στην απεργία και στις διαδηλώσεις.
Τώρα χρειάζεται να ξεπεραστεί περαιτέρω ο κατακερματισμός του συνδικαλιστικού μετώπου για να μπορέσουμε να κλιμακώσουμε την κινητοποίηση. Καλώντας σε μια καινούργια 24ωρη απεργία στις 21 Σεπτέμβρη, η CGT μας δίνει την ευκαιρία να ξεπεράσουμε αυτές τις διαιρέσεις, να κτίσουμε το κίνημα.
Συλλαλητήριο
Σ’ αυτόν τον κατακερματισμό προστίθεται το κάλεσμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας» (F.I.), του κινήματος του Μελανσόν, σε συλλαλητήριο στις 23 Σεπτέμβρη ενάντια στο «κοινωνικό πραξικόπημα». Και αυτή η απόφαση δημιουργεί προβλήματα. Καταρχήν με το ότι γίνεται αυτό το κάλεσμα χωρίς συζήτηση με το υπόλοιπο της κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς, ο Μελανσόν περιορίζει το εύρος που θα μπορούσε να έχει αυτή η μέρα, και όντως αρκετές συνδικαλιστικές οργανώσεις, και ακτιβιστές αρνούνται από τώρα να συμμετάσχουν.
Με αυτή τη διαδήλωση ο Μελανσόν προσπαθεί να ενισχύσει τη θέση του ως κύριας αντιπολίτευσης στα αριστερά του Μακρόν. Αλλά σκοπεύει επίσης να στρέψει ξανά την κινητοποίηση στο θεσμικό επίπεδο: μια διαδήλωση το Σάββατο και οι βουλευτές της F.I. θα ασχοληθούν με την απάντηση στα έδρανα της Βουλής την υπόλοιπη βδομάδα, αυτό είναι το σχέδιό του.
Απέναντι σ’ αυτό μπορούμε να χτίσουμε την κυριαρχία των γενικών μας συνελεύσεων και της δράσης από τα κάτω. Στη βάση, οι συλλογικότητες και τα δίκτυα που φτιάχτηκαν στην κινητοποίηση της άνοιξης του ’16 ενάντια στον πρώτο νόμο για τα εργασιακά, προσπαθούν να ξαναστήσουν πρωτοβουλίες. Το κοινωνικό μέτωπο που βγήκε από τα διακλαδικά συλλαλητήρια της άνοιξης του ’16 συντονίζει διάφορα ριζοσπαστικά συνδικάτα της SUD και της CGT. Αυτό το κοινωνικό μέτωπο που είχε ήδη καλέσει συλλαλητήρια στις προεδρικές εκλογές για να αρχίσουμε τη μάχη ενάντια στην κυβέρνηση Μακρόν, τώρα οργανώνει γενικές συνελεύσεις και πορείες ενάντια στο νόμο XXL για τα εργασιακά.
Υπάρχουν όμως και τοπικές συλλογικότητες, λαϊκές συνελεύσεις που προσπαθούν να ξαναστηθούν, όπως πχ στο 20ο διαμέρισμα στο Παρίσι όπου το συντονιστικό που είχε φτιαχτεί το ’16 κάλεσε σε κοινή προσυγκέντρωση στη διαδήλωση της Τρίτης, ή στο 18ο διαμέρισμα όπου οργανώθηκε με πολύ επιτυχία μια μέρα ενάντια στο νόμο για τα εργασιακά. Στα πανεπιστήμια, παρόλο που δεν ξεκίνησαν ακόμα τα μαθήματα, οι φοιτητικοί σύλλογοι και διάφορες παρατάξεις κάλεσαν γενικές συνελεύσεις, όπως στην Τουλούζη και στα πανεπιστήμια Paris 8 και Paris 10. Από τη μεριά τους οι μαθητές προσπαθούν να οργανωθούν και να θυμηθούν τα κεκτημένα των κινητοποιήσεων του ’16, με την οργάνωση στο Παρίσι ενός μαθητικού μπλοκ στη διαδήλωση της 12ης Σεπτέμβρη.
Η ευθύνη ανήκει στους πιο δραστήριους ακτιβιστές στο κίνημα να βοηθήσουν να αναπτυχθεί μια στρατηγική, να βρεθούν προοπτικές για να πείσουμε πλατιά ότι μπορούμε να ανατρέψουμε τον Μακρόν και τον κόσμο του.