Το «εναρκτήριο λάκτισμα» για τη πορεία προς την 4η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 30 Μάρτη με 1 Απρίλη έδωσε το ΠΣΟ του μετώπου που συνεδρίασε την Κυριακή 21 Γενάρη. Το ΠΣΟ ενέκρινε με κάποιες τροποποιήσεις και προσθήκες το σχέδιο εισήγησης, τις «Θέσεις», για την Συνδιάσκεψη. Το επόμενο διάστημα οι τοπικές και κλαδικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ξεκινήσουν μια πλατιά εκστρατεία για την συζήτησή τους με εκδηλώσεις και συνελεύσεις, για την εγγραφή χιλιάδων νέων μελών, μια πορεία που θα ολοκληρωθεί με την εκλογή των αντιπροσώπων.
Οι Θέσεις εκκινούν από την εκτίμηση ότι ο καπιταλισμός παγκόσμια, παρόλη τη φάση της αναιμικής ανάκαμψης που περνάει προς το παρόν, δεν έχει αφήσει την κρίση και ότι η «υγεία» του συστήματος δεν έχει αποκατασταθεί παρά τα γιατροσόφια. Αυτή η αποτυχία, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί αλλά και η συσσωρευμένη οργή που προκαλεί η κοινωνική ανισότητα που έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις τροφοδοτούν την πολιτική κρίση και στην ΕΕ.
«Η κυβερνητική προπαγάνδα ‘δίνει τα ρέστα της’ για να πείσει ότι «βγαίνουμε από το τούνελ» των μνημονίων και ότι πλέον θα υπάρχουν τα περιθώρια για φιλολαϊκή διαχείριση. Λέει ψέματα. Ούτε η πραγματικότητα της παγκόσμιας οικονομίας ούτε η κατάσταση του ελληνικού καπιταλισμού ανταποκρίνονται σε αυτές τις δοξασίες».
Σε αυτό το πλαίσιο η δεξιά κατρακύλα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζεται με ταχύτατους ρυθμούς:
«Το 2016 ο Τσίπρας κι οι υπουργοί του είχαν το θράσος να ισχυρίζονται ότι παρά την συνθηκολόγηση του καλοκαιριού του 2015 και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, θα κάνουν «αριστερή» και «κοινωνικά ευαίσθητη» διαχείριση. Ένα χρόνο μετά ο Τσίπρας κι ο Τσακαλώτος ούτε λίγο ούτε πολύ περηφανεύονται ότι η κυβέρνησή τους εξασφάλισε μεγαλύτερα πρωτογενή πλεονάσματα από του Σαμαρά. Πλέον η ‘αριστερή διαχείριση’ των μνημονίων είναι τα ψίχουλα του «κοινωνικού μερίσματος».
Όμως αυτή είναι η μια πλευρά της εικόνας. Η άλλη είναι ότι η εργατική τάξη συνεχίζει να παλεύει: «Η άρχουσα τάξη και το πολιτικό της σύστημα δεν έχουν κατακτήσει την συναίνεση της εργατικής τάξης σε αυτή την πολιτική».
Όπως αναφέρουν οι Θέσεις:
«Η κινητοποίηση των εργαζόμενων των Δήμων τον Ιούνη, δεν ήταν απλά μια ‘αναλαμπή’. Ήταν μια από τις κορυφαίες μάχες του εργατικού κινήματος. Με πολυήμερες καταλήψεις αμαξοστασίων και απεργίες, οι απεργοί κατάφεραν να αποτρέψουν τις απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων. Έδειξε ότι τα διαφορετικά κομμάτια της τάξης μπορούν να ενωθούν στην πάλη ενάντια στις απολύσεις και την επισφάλεια, έδειξε ότι οι αγώνες μπορούν να έχουν νίκες εδώ και τώρα. Η μάχη είναι ανοιχτή και το ζήτημα είναι πόσο οργανωμένη θα είναι η βάση για να επιβάλλει απεργιακά τις μαζικές προσλήψεις, ξεκινώντας από τη μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων.
Η μάχη για την «αξιολόγηση» στο Δημόσιο έκλεισε με συντριπτική ήττα της κυβέρνησης, αφού σχεδόν το 75-80% των εργαζόμενων στο Δημόσιο αρνήθηκε να αξιολογηθεί. Με συνελεύσεις, απεργίες, αποχή, επέβαλλαν ότι και αυτή η μνημονιακή δέσμευση της κυβέρνησης δεν έχει υλοποιηθεί και ακόμη ψάχνουν τρόπο για να την προωθήσουν».
Την αριστερόστροφη διάθεση των εργαζομένων και της νεολαίας παρά την κατρακύλα μιας κυβέρνησης που κυβερνάει στο όνομα της Αριστεράς τη δείχνουν και οι αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές μάχες όπως η υποδοχή των προσφυγόπουλων στα σχολεία, η πορεία της δίκης των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, και μια σειρά μεγάλες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις. Όπως εκτιμούν οι Θέσεις: «Η οργή για τις προδοσίες του ΣΥΡΙΖΑ στον ρόλο του κυβερνητικού διαχειριστή των μνημονίων και των αντεργατικών επιθέσεων γενικότερα δεν στρέφεται προς τα δεξιά, δεν φουσκώνει τα πανιά της ΝΔ και των ναζί της Χρυσής Αυγής».
Ενωτικά
Με βάση αυτές τις δυνατότητες, υποστηρίζουν οι Θέσεις, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο διάστημα μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στους αγώνες, ενωτικά με όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς πέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ:
«Χρειάζεται αποφασιστική στήριξη των απεργιών και των αγώνων που δίνουν και θα δώσουν τα πιο διαφορετικά τμήματα των εργαζομένων σε κάθε σωματείο και όχι μόνο σε αυτά που έχουν πλειοψηφία οι ταξικές, αγωνιστικές δυνάμεις (που είναι και τα λιγότερα). Τα παραδείγματα των Συντονιστικών των τελευταίων χρόνων (Νοσοκομείων, Τηλεπικοινωνιών, εκπαίδευσης, για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας κλπ) μπορεί να απλωθούν σε όλους τους χώρους, ιδιαίτερα αυτούς που βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος της νέας μνημονιακής επίθεσης».
Αλλά και στους αντιρατσιστικούς αντιφασιστικούς αγώνες, ξεκινώντας από τη διαδήλωση της 17 Μάρτη. Συγκεκριμένα οι Θέσεις αναφέρουν ότι αυτό σημαίνει:
«Στήριξη της μάχης που δίνει η Πολιτική Αγωγή του Αντιφασιστικού Κινήματος στη Δίκη της Χρυσής Αυγής. Για να καταδικαστεί η εγκληματική συμμορία που λειτουργεί με το μανδύα του «νόμιμου πολιτικού κόμματος». Για να πάνε στη φυλακή οι φονιάδες του Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα, από τον Μιχαλολιάκο μέχρι τον τελευταίο μαχαιροβγάλτη. Στήριξη και ανάδειξη της εκστρατείας για να κλείσουν τα «γραφεία»-ορμητήρια των ναζί στη Μεσογείων και της αντίστοιχης Πρωτοβουλίας που έχει συγκροτηθεί στην περιοχή, αλλά και σε κάθε γειτονιά που τολμούν ακόμα να εμφανίζονται.
Πάλη ενάντια στην Ευρώπη-Φρούριο, για να καταργηθούν οι ρατσιστικές συμφωνίες της ΕΕ με την Τουρκία και την Λιβύη. Σύνορα ανοιχτά για πρόσφυγες και μετανάστες: «Το ΝΑΤΟ κλείστε τα σύνορα ανοίξτε». Να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες, πόλεις ανοιχτές για τους πρόσφυγες. Μαζικές προσλήψεις σε σχολεία, δήμους νοσοκομεία και όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες για να καλυφθούν οι ανάγκες ντόπιων, μεταναστών και προσφύγων».
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα από αυτή την παρέμβαση θέλει ταυτόχρονα να δυναμώσει το ρεύμα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Να προβάλλει το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό της πρόγραμμα που δικαιώνεται από τις εξελίξεις. Θέλει την κοινή δράση και τον συντροφικό διάλογο με όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς. Οι Θέσεις επισημαίνουν ότι:
«Είμαστε αντίθετοι σε λογικές που αντιλαμβάνονται τις εκλογικές προτάσεις και συνεργασίες ‘αυτονομημένα', με ευκαιριακά κριτήρια κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.
Επιμένουμε ότι η μαχόμενη αριστερά πρέπει να ρίξει όλο της το βάρος στους αγώνες ενάντια στο σφαγείο που οδηγεί τους εργαζόμενους και το λαό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, χωρίς να περιμένει την τιμωρία της κυβέρνησης από τις κάλπες ή την εκλογική της ενίσχυση αυτονομώντας τους εκλογικούς στόχους από το αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο, γεγονός που οδηγεί σε καιροσκοπικές συμμαχίες χωρίς αρχές.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρωτοστατώντας ενωτικά και μαχητικά στους αγώνες και στο συντροφικό διάλογο για την επικαιρότητα του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος, διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε η όποια συζήτηση προκύψει για εκλογική - πολιτική συνεργασία με άλλες δυνάμεις να γίνει με όρους προωθητικούς για την ταξική πάλη και τον αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό του δυναμικού που έχει αποδεσμευτεί ή αποδεσμεύεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και αναζητάει εναλλακτική.
Η αυτοτέλεια και η ανεξάρτητη παρουσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όλα τα επίπεδα (και στις εκλογές) είναι αδιαπραγμάτευτη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι στεκόμαστε σε «γραμμή άμυνας». Αντίθετα, απλώνουμε με αυτοπεποίθηση το χέρι για να τραβήξουμε και άλλες δυνάμεις στην πάλη για την αντικαπιταλιστική ανατροπή».
Το ΠΣΟ εξουσιοδότησε την Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή να συμπληρώσει το κείμενο των Θέσεων με ενότητες που αφορούν τους αγώνες της νεολαίας συνολικά και στους χώρους της Παιδείας ειδικότερα, την πάλη των γυναικών και τα ζητήματα του περιβάλλοντος. Αποφάσισε επίσης νέα συνεδρίαση στις 11 Μάρτη, όπου θα ολοκληρώσει τη συζήτηση για τα οργανωτικά ζητήματα του Μετώπου.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως μέτωπο της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς που συσπειρώνει δυνάμεις και αγωνιστές με διαφορετικές προελεύσεις και αναφορές, μόνο να κερδίσει έχει από ανοιχτές και δημοκρατικές διαδικασίες. Η πορεία σε αυτή την κατεύθυνση έχει ξεκινήσει.