Οι απεργιακές κινητοποιήσεις γίνονται ενάντια στους βασικούς άξονες της επίθεσης της κυβέρνησης, τις περικοπές των μισθών, την απειλή συγχωνεύσεων και ιδιωτικοποιήσεων στις ΔΕΚΟ και το νέο ασφαλιστικό. Μαζική ήταν η συμμετοχή σε όλες τις συνελεύσεις, με την οργή και προτάσεις για κλιμακώσεις ενάντια στο Πρόγραμμα Σταθερότητας να ανεβάζουν στα ύψη τον αγωνιστικό παλμό.
ΕΘΕΛ
Πάνω από 2000 οδηγοί της ΕΘΕΛ πλημμύρισαν την Πέμπτη 15 Απρίλη τις κερκίδες στο γήπεδο του Σπόρτινγκ. Η μαχητική διάθεση φάνηκε από την πρώτη στιγμή. Όταν ο πρόεδρος του Συνδικάτου Κομίνης άνοιξε τη συνέλευση μιλώντας για τους εργαζόμενους που «το μόνο που νοιάζονται είναι το βίντεο της Τζούλιας» εισέπραξε έντονες αποδοκιμασίες. Και όταν λίγο αργότερα επιχείρησε να ακυρώσει τη μαζική συνέλευση για «έλλειψη απαρτίας», συνάντησε τη μαζική οργισμένη αντίδραση της βάσης που τον ανάγκασε να θέσει το ζήτημα της απαρτίας σε ψηφοφορία. Ένα δάσος χεριών σηκώθηκε υπέρ της συνέχισης της συνέλευσης, ενώ η πρόταση για «έλλειψη απαρτίας» δεν πήρε ούτε μια ψήφο.
Μετά την εκλογή προεδρείου (με την ΠΑΣΚΕ διχασμένη με δύο διαφορετικούς υποψήφιους) το λόγο πήραν αρχικά οι συνδικαλιστές από τις παρατάξεις, οι οποίοι τοποθετήθηκαν βάζοντας την πρόταση για συμμετοχή σε κοινή στάση εργασίας και συλλαλητήριο για τις 23 Απρίλη, εκτός από την ΕΣΑΚ που πρότεινε 48ωρη απεργία στις 21-22 Απρίλη και την Ανεξάρτητη Παρέμβαση που πρόσκειται στο ΣΥΝ και πρότεινε επίσης 48ωρη απεργία αλλά χωρίς ημερομηνία.
Όταν τέλειωσαν οι τοποθετήσεις των μελών του ΔΣ και ενώ εκκρεμούσαν τουλάχιστον 15 τοποθετήσεις εργαζόμενων που είχαν ζητήσει το λόγο από τα κάτω επιχειρήθηκε ξανά να διακοπεί η συνέλευση. Η πρόταση τέθηκε σε ψηφοφορία και με συντριπτική πλειοψηφία αποφασίστηκε η συνέχιση της συνέλευσης.
Κλιμάκωση
Οι τοποθετήσεις που ακολούθησαν από τα κάτω με προτάσεις για κλιμακώσεις, 5νθημερες ή και βδομαδιάτικες απεργίες, ένα πράγμα έκαναν καθαρό: Οι εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχτούν ούτε τις περικοπές 7% στους μισθούς, ούτε την οποιαδήποτε ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση. Παλιοί εργαζόμενοι θύμισαν τις παλιότερες μεγάλες μάχες των εργαζομένων της ΕΑΣ. «Δεν θα ήμασταν εδώ τώρα αν δεν είχαν γίνει οι αγώνες της δεκαετίας του ´70, του ´80, του ´90» τόνισε ένας εργαζόμενος που βρίσκεται λίγο πριν τη σύνταξη.
«Ο πατέρας μου τη δεκαετία του ´90 πάλεψε άνεργος 18 μήνες, τώρα η σκυτάλη είναι στα δικά μας χέρια ή την αφήνουμε και πέφτει ή κάνουμε κινητοποιήσεις ουσίας» τόνισε ένας άλλος εργαζόμενος. Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των εργαζόμενων την περίοδο της απεργίας της ΕΑΣ το 1990-93 μπορεί να ήταν ακόμα και μαθητές, ένοιωθαν ότι κρατάνε στα χέρια τους μια μεγάλη παρακαταθήκη, ότι είναι συνεχιστές μιας παράδοσης που πρέπει να συνεχίσουν.
«Δωρεάν εισιτήριο, να πάρουμε απόφαση το συνδικάτο να κλείνουμε τα μηχανήματα, δωρεάν συγκοινωνία λόγω κρίσης» πρότεινε ένας εργαζόμενος. «Ή θα πάρουμε μέτρα εμείς οι εργαζόμενοι ή δεν θα κάνουμε τίποτα. Μια στάση, μια απεργία είναι ημίμετρα» τόνισε ένας από τους 30 οδηγούς που απειλούνται με απόλυση. «Η πρότασή μου είναι να φύγουμε από εδώ, να κάνουμε πορεία στο Σύνταγμα, σαν προάγγελος αυτών που θα ακολουθήσουν, διότι είμαστε σε πόλεμο. Και ο πόλεμος δεν θέλει πλιάτσικο, μια στάση και μια 24ωρη, θέλει κανονικό πόλεμο ή αγωνιζόμαστε ή δεν μιλάμε. Σήμερα πορεία, αύριο γενική συνέλευση και αποφάσεις για νέες κινητοποιήσεις». Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα η προσπάθεια ενός ομιλητή να ανοίξει ρατσιστική επίθεση στους μετανάστες και να κάνει λόγο για «εθνικούς μειοδότες» πνίγηκε σε αποδοκιμασίες. «Είναι άνθρωποι, έχουν ψυχή και αυτοί» τόνισε στην τοποθέτησή του ένας άλλος εργαζόμενος.
Η συνέλευση έκλεισε με ψηφοφορία όπου ψηφίστηκε η πρόταση για την κοινή κινητοποίηση στις 23 Απρίλη, ενώ μειοψήφησε η πρόταση για 48ωρη απεργία. Παρόλα αυτά το κλίμα που επικράτησε, δείχνει ότι το καπάκι των κινητοποιήσεων στην ΕΘΕΛ έχει ανοίξει. Ο συντονισμός ανάμεσα στους κλάδους των συγκοινωνιών - και ευρύτερα - είναι ένα βήμα στη σωστή κατεύθυνση, αλλά σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι έρχεται σε αντίθεση με την κλιμάκωση στο κάθε συνδικάτο ξεχωριστά, όπως ισχυρίστηκαν κάποιοι συνδικαλιστές από το ΔΣ. Το συνδικάτο μπορεί κάλλιστα να συμμετάσχει σε συντονισμένες κινητοποιήσεις και ταυτόχρονα να αποφασίζει τις δικές του, πιο δυναμικές, τραβώντας και τους υπόλοιπους κλάδους μπροστά.
ΗΣΑΠ
Γενική Συνέλευση πραγματοποίησαν από κοινού η Ενωση Εργαζόμενων ΗΣΑΠ και το Σωματείο Ηλεκτροδηγών ΗΣΑΠ, κάτι που γίνεται για δεύτερη φορά στην ιστορία των δύο σωματείων. Οι εργαζόμενοι έδωσαν εξουσιοδότηση στα ΔΣ για προκήρυξη κοινής 24ωρης απεργίας σε όλα τα μέσα ΜΜΜ μετά τις 20 Απρίλη. Σε απώλεια δύο μισθών υπολογίζουν οι εργαζόμενοι ότι οδηγεί η περικοπή 7% στις αποδοχές και 30% στα δώρα και επιδόματα αδείας, ενώ συζήτηση έγινε και για την πιθανή μεταφορά του τεχνικού μέρους του ΗΣΑΠ σε εργολάβους.
Στις τοποθετήσεις τονίστηκε το ζήτημα της συγχώνευσης ΜΕΤΡΟ-ΗΣΑΠ που ακούγεται ότι ετοιμάζει η κυβέρνηση, ενώ στόχο της κυβέρνησης αποτελεί η κατάργηση οργανικών θέσεων και το δόσιμο κομματιών σε εργολάβους. Κοινός τόπος στις περισσότερες τοποθετήσεις ήταν ότι τα συνδικάτα στις συγκοινωνίες είναι από τα πιο δυνατά κομμάτια που μπορούν να δώσουν την κόντρα με την κυβέρνηση.
ΗΛΠΑΠ
Προς την δημιουργία μετώπου με όλα τα σωματεία των εργαζόμενων στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας προσανατολίστηκε και η Γενική Συνέλευση του μεγαλύτερου σωματείου εργαζόμενων στον ΗΛΠΑΠ αφού αποφάσισε να δώσει εξουσιοδότηση στο Δ.Σ. του Σωματείου να αποφασίσει απεργιακές δράσεις κάθε μορφής και διάρκειας σε συντονισμό με τα υπόλοιπα σωματεία του χώρου.
Ωστόσο αυτό που έγινε φανερό στη Γ.Σ. που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 15/4 είναι πως πλέον η βάση των εργαζόμενων είναι εξοργισμένη. Οι τοποθετήσεις όσων πήραν τον λόγο ήταν αποκαλυπτικές. Με συλλογικές συμβάσεις ληγμένες εντός του 2009, με ανύπαρκτο πρόγραμμα προσλήψεων και υπό την απειλή των περικοπών μισθών και επιδομάτων, οι εργαζόμενοι στον ΗΛΠΑΠ αντιλαμβάνονται πως ήρθε η ώρα για συλλογικές μαζικές κινητοποιήσεις.
«Γιατί δεν έρχονται στα αμαξοστάσια να μας πουν κατά πρόσωπο αν είμαστε καλοπληρωμένοι ή όχι. Όλοι αυτοί που σήμερα μας κατηγορούν ότι τα 1200 ή τα 1300 ευρώ που συμπληρώνουμε μαζί με τα νυχτερινά και τις αργίες είναι πολλά λεφτά», τόνισε ο Μανώλης Δρακάκης για να συμπληρώσει πως «ήρθε η ώρα να θυμηθούμε τις μεγάλες απεργιακές μάχες του κλάδου. Να μην ξαναβγεί κανένα τρόλεϊ για δουλειά. Να σταματήσουμε να δεχόμαστε αβίαστα τις επιθέσεις τους».
«Δεν πρέπει να κάνουμε βήμα πίσω από τις διεκδικήσεις μας. Αν αυτοί μιλάνε για περικοπές εμείς διεκδικούμε συμβάσεις εργασίας με αυξήσεις. Αν αυτοί μιλάνε για απολύσεις εμείς μιλάμε για προσλήψεις. Μόνο έτσι δεν θα επιτρέψουμε να χτυπήσουν τα κεκτημένα μας», ανέφερε ο Δαμιανός.
«Προσπαθούν να μας πείσουν πως για την χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας φταίνε οι εργαζόμενοι. Όμως όσο και αν προσπαθούν οι διάφοροι Χατζηνικολάου, και Πρετεντέρηδες και τα αφεντικά τους, οι εργαζόμενοι γνωρίζουμε καλά πως εδώ και 20 και πλέον χρόνια που αναπαράγεται η καραμέλα της λιτότητας για μας, η κερδοφορία των επιχειρήσεων συνεχίζεται ακάθεκτη», ανέφερε ο Νίκος Βλάχος.
«Πραγματικά τους τελευταίους μήνες ντρέπομαι να πω πως είμαι ΠΑΣΟΚ. Δεν με αντιπροσωπεύει πλέον αυτό που θέλουν να ονομάζουν σοσιαλιστικό κίνημα», τόνισε ο Χρήστος Τσουχαντάρης. «Εγώ προσωπικά σταματάω να βρίσκομαι στις τάξεις της ΠΑΣΚΕ και θα συνεχίσω να παλεύω πλέον για τα συμφέροντα των συναδέλφων μου και όχι για όλους αυτούς που μέχρι προχθές μας έλεγαν πως όταν θα έρθει η ώρα θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εργαζόμενων και τώρα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πλούσιων ακολουθώντας πιο σκληρές πολιτικές ακόμα και από τη δεξιά».