Πρώτος στόχος του πολυνομοσχεδίου είναι οι περικοπές σε δάσκαλους και καθηγητές. Οι προσλήψεις θα μειωθούν σε τραγικό βαθμό. Το Υπουργείο επιχειρεί να καλύψει εικονικά τα κενά αφού θα τα υπολογίζει όχι με βάση τις πραγματικές ανάγκες, αλλά με υποχρεωτική ανάληψη πέντε διδακτικών ωρών από τους μόνιμους εκπαιδευτικούς εντατικοποιώντας την δουλειά τους και αυξάνοντας έμμεσα το διδακτικό ωράριο. Όπως υπολογίζεται, θα υπάρξουν 17.000 απολύσεις αναπληρωτών και ωρομίσθιων εκπαιδευτικών αφήνοντας τα σχολεία «γυμνά» από εκπαιδευτικό προσωπικό.
Ταυτόχρονα, θα αλλάξει ο τρόπος πρόσληψης. Πλέον θα προσλαμβάνονται μόνο όσοι επιτύχουν στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Ένας διαγωνισμός για τον οποίο δεν θα ανακοινώνεται πια ο αριθμός των θέσεων, αλλά θα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Υπουργείου να τον καθορίζει με οικονομικούς όρους και όχι με τις διδακτικές ανάγκες. Μπορεί δηλαδή ένας εκπαιδευτικός να πετύχει σε αυτό το διαγωνισμό, αλλά να μην υπάρχουν θέσεις για την ειδικότητα του.
Ακόμα όμως και αν κάποιος περάσει στο διαγωνισμό και υπάρχουν θέσεις για την ειδικότητα του δεν είναι σίγουρο ότι θα προσληφθεί. Θα πρέπει να έχει πετύχει και στις εξετάσεις για το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Κατάρτισης υποβαθμίζοντας το πτυχίο σε ένα ακόμα προσόν.
Αν κάποιος περάσει από αυτές τις συμπληγάδες, τότε θα φτάσει στο επίπεδο του «δόκιμου εκπαιδευτικού». Για δύο χρόνια θα πρέπει να αποδείξει ότι πειθαρχεί στις εντολές του Υπουργείου και τότε, αν ο «μέντορας» του τον θεωρήσει κατάλληλο, θα γίνει μόνιμος. Αν δεν τα καταφέρει να τον πείσει θα υπάρχει υποχρεωτική μετάταξη σε άλλη υπηρεσία του Υπουργείου και αν αρνηθεί, θα απολυθεί.
Η άλλη μεγάλη επίθεση στα δικαιώματα των εκπαιδευτικών είναι η διεύρυνση της ελαστικής εργασίας. Το Υπουργείο κομπάζει για την κατάργηση της ωρομισθίας, ενώ στην πράξη «ωρομισθοποιείται» η αναπλήρωση με το θεσμό του «αναπληρωτή μειωμένου ωραρίου».
Υποχρεωτική παραμονή
Τελευταία, αλλά όχι ασήμαντη είναι η υποχρεωτική παραμονή τριών χρόνων για όλους στον τόπο πρώτου διορισμού από τον ένα χρόνο που ισχύει τώρα χωρίς να υπολογίζονται κοινωνικά κριτήρια, όπως η οικογένεια.
Στο εισηγητικό κείμενο υπάρχουν πολλές αναφορές για τις υποδομές του «νέου σχολείου» που πρέπει να βελτιωθούν και να μπει η τεχνολογία μέσα στην εκπαίδευση. Πέρα όμως από τα μεγάλα λόγια, η βασική κατεύθυνση που δίνεται είναι ότι τα σχολεία θα αυτό-αξιολογούνται και θα αξιολογούνται με προοπτική να περάσουν στους νέους Δήμους του Σχεδίου Καλλικράτης όπου η κάθε «σχολική μονάδα» θα χρειαστεί να βρίσκει σπόνσορες και οι καθηγητές θα πρέπει να είναι καλοί managers. Στην πράξη, η συντήρηση των σχολείων και τα έξοδα τους θα περάσουν από το κράτος πάνω στις πλάτες των γονιών, των καθηγητών και των μαθητών.
Η έκθεση για το πολυνομοσχέδιο ξεκινάει με σημείωμα της Διαμαντοπούλου για το ότι αυτή η πολιτική θα βάζει πάνω από όλα τον ίδιο το μαθητή. Μέσα στο κείμενο παρατίθενται οι στόχοι για τα παιδιά. Να γίνουν «μικροί διανοούμενοι», «μικροί επιστήμονες», «μικροί ερευνητές» και πολλά ακόμα. Η πιο χαρακτηριστική ερώτηση έγινε από ένα μικρό μαθητή όταν τον ρώτησαν για τις υποσχέσεις που δίνει το Υπουργείο. «Πως θα έχουμε προσωπικό φορητό υπολογιστή όταν δεν έχουμε αίθουσες να κάνουμε μάθημα;».
Στην πραγματικότητα θα γίνει υποχρεωτική αύξηση των μαθητών ανά τμήμα που θα φτάνουν και πολλές φορές θα ξεπερνούν τα τριάντα άτομα.
Σε άλλο σημείο του κειμένου τονίζεται ότι στο «νέο σχολείο» θα «αναβαθμιστούν οι δράσεις για να αντιμετωπιστούν οι ανισότητες». Η ηγεσία του Υπουργείου όμως δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να αντιμετωπίσει το ρατσιστικό αποκλεισμό μεταναστών μαθητών από τις εξετάσεις που πλησιάζουν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα δύο μαθητών από το 1ο ΕΠΑΛ Αθήνας που δεν μπορούν να συμμετέχουν στους διαγωνισμούς επειδή πρέπει να καταθέσουν άδεια παραμονής. Το συμβάν έχει γίνει γνωστό στην Υπουργό, που δηλώνει «άγνοια», από τους βουλευτές Τάσο Κουράκη και Γιάννη Πρωτούλη και από εκπαιδευτικούς της Κίνησης «Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή».
Η αντίσταση σε αυτήν την επίθεση έχει αρχίσει να ξεδιπλώνεται και θα πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις με τις απεργίες στις 22 Απρίλη και στις 4-5 Μάη. Μία πρώτη νίκη ήταν η κατάργηση της βάσης του δέκα που άφηνε χιλιάδες μαθητές έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και ήταν από τα βασικά αιτήματα και του μαθητικού κινήματος και των εκπαιδευτικών.