«Πριν λίγες μέρες άκουσα ότι το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση με λύπη πήρε τα μέτρα αυτά που πήρε για το καλό όλων. Βέβαια, στη χώρα μας υπάρχει δήθεν δημοκρατία, δήθεν συνδικαλισμός, δήθεν εξουσία για το κοινωνικό σύνολο...
Ενώπιον σας σήμερα, καταθέτω, αυτό που τόσα χρόνια το υπεράσπιζα σε άλλα μετερίζια. Είμαι υπερήφανος σαν εργαζόμενος για όλα όσα κατακτήσαμε τόσα χρόνια. Κανένας δεν μας χάρισε τίποτα. Από την προηγούμενη φορά που βρεθήκαμε εδώ ένας συνάδελφος έχασε τη ζωή του αφήνοντας γυναίκα και δύο παιδιά στους πέντε δρόμους. Πέρα από τα 30%, τις μειώσεις, τις εταιρίες, ανώνυμες, κρατικές και μη, πρώτα από όλα είναι η ζωή σας, των παιδιών σας, των οικογενειών σας. Αυτό δε συγχωράω στο κόμμα μου, στον υπουργό μου, στο συνδικαλιστή μου...
Η πρότασή μου είναι εξής. Προχωρήστε στο βαθμό που μπορείτε, ενωθείτε με τα άλλα συνδικάτα. Εχετε τη δύναμη. Στο Βερολίνο το 2008 οι συνδικαλιστές ζητάγαν αύξηση 15%, αδιανόητο για εμάς και η κυβέρνηση τους έδινε 7 %. Εκαναν επ´ αόριστο απεργία. Κερδίσανε μετά από 15 μέρες κινητοποίησης...»