Ο Τσίπρας ανακοίνωσε την υπογραφή συμφωνίας με την Exxon Mobil για έρευνες σε «οικόπεδα» στα νότια και στα δυτικά της Κρήτης. Αυτό το ονόμασε «μακρόπνοη πολιτική» για την αξιοποίηση του «ορυκτού πλούτου». Μακρόπνοη πολιτική ίσως, καταστροφική πάντως είναι. Γιατί πέρα από τους γεωστρατηγικούς ανταγωνισμούς και τις πολεμικές εντάσεις, η «αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου» σημαίνει και περιβαλλοντική καταστροφή και επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής.
Η ExxonMobil είναι περιβόητη για την περιβαλλοντική καταστροφή που έχει προκαλέσει από το Καμερούν μέχρι την Αλάσκα. Είναι επίσης περιβόητη για την ακριβοπληρωμένη εκστρατεία που είχε κάνει σε αμερικάνικα ΜΜΕ για να υποστηρίξει ότι η κλιματική αλλαγή είναι ένα ψέμα. Κάπως έτσι ο Ρεξ Τίλερσον, διευθύνων σύμβουλός της, βρέθηκε για κάποια χρόνια υπουργός Εξωτερικών του Τραμπ.
Οι επιστήμονες του ΟΗΕ προειδοποιούν με όλο και μεγαλύτερη ένταση ότι αν οι εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου δεν μειωθούν κατακόρυφα και άμεσα, η θερμοκρασία θα αυξηθεί πάνω από 1.5 βαθμό κελσίου με καταστροφικά αποτελέσματα για τον πλανήτη και εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Τα ορυκτά καύσιμα είναι η κύρια πηγή αυτών των εκπομπών. Οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί υπογράφουν συμφωνίες και ανακοινώνουν στόχους. Όμως μένουν στα χαρτιά. Αντίθετα, το 2018 τέλειωσε με μια από τις μεγαλύτερες αυξήσεις στις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου, όπως το διοξείδιο του άνθρακα. Και ταυτόχρονα με μια μεγάλη αύξηση στη χρήση ορυκτών καυσίμων (άνθρακας, πετρέλαιο, φυσικό αέριο).
Οι μεγάλες πολυεθνικές όπως η BP, μιλάνε για τα «πράσινα» προγράμματά τους, για την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Όμως, ταυτόχρονα ρίχνονται σε μια κούρσα για να εντοπίσουν και να εκμεταλλευτούν νέα κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων. Τα κράτη και οι κυβερνήσεις τις στηρίζουν. Σε ένα κόσμο που η κλιματική αλλαγή μπορεί να δημιουργήσει χάος, ο έλεγχος των πηγών ενέργειας γίνεται όπλο στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Και η ελληνική άρχουσα τάξη είναι κομμάτι αυτών των ανταγωνισμών και της περιβαλλοντικής καταστροφής που προκαλούν.
Ένα κοινό κίνημα ενάντια στις εξορύξεις και την κλιματική αλλαγή σε Ελλάδα και Τουρκία είναι μια εφικτή προοπτική και θα είναι σίγουρα παράγοντας ειρήνης και φιλίας.