Ενώ οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τώρα τη λέξη "φασισμός", υπάρχει η έλλειψη μιας γενικής συνείδησης τι σημαίνει να είναι κανείς αντιφασίστας. Ο Tραμπ λέει ότι υπάρχουν "καλοί άνθρωποι και στις δύο πλευρές" και τα μέσα ενημέρωσης εξισώνουν λανθασμένα την “άκρα αριστερά” με την άκρα δεξιά παρουσιάζοντας τους αντιφασίστες σαν μασκοφόρους και βίαιους κακοποιούς. Η άκρα δεξιά συγκαλύπτεται τόσο από την αστυνομία όσο και από την κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα και μερικές φορές και από φιλελεύθερους με πρόσχημα την «ελευθερία του λόγου». 

Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι Αμερικάνοι -στην αριστερά, στο κέντρο και στη δεξιά- είναι ενάντια στον φασισμό και μπορούν να οικοδομήσουν ένα ενιαίο μέτωπο ενάντιά του, φτάνει όμως να το συνειδητοποιήσουν. Δεν υπάρχει σαφής κατανόηση, ή συμφωνία πάνω στο τι είναι «φασισμός», χρησιμοποιώντας μόνο τη ναζιστική Γερμανία ως σημείο αναφοράς. Αρκετοί δεν θεωρούν καν ότι η αμερικανική δουλεία, η Κου Κλουξ Κλαν, οι ρατσιστικοί νόμοι Jim Crow, η μαζική φυλάκιση και άλλες μορφές συστημικού αντι-μαύρου και αντι-ιθαγενούς ρατσισμού είναι φασιστικές ή ανοίγουν το δρόμο στο φασισμό. 

Η άκρα δεξιά οργανώνεται διεθνώς καθοδηγούμενη από την αντι-μεταναστευτική ρητορική της κυβέρνησης Τραμπ. Ο Τραμπ είναι μέρος μιας ευρύτερης εικόνας και επομένως έχουμε αρκετά να κερδίσουμε οργανώνοντας διεθνώς τον αγώνα για να νικήσουμε τον φασισμό. Ανυπομονούμε να συνδεθούμε με αντιφασιστές συντρόφους από όλο τον κόσμο για να μάθουμε περισσότερα ο ένας από τους αγώνες και τις νίκες του άλλου ενάντια στην επικίνδυνη άνοδο της ακροδεξιάς. Αλλά και να μοιραστούμε ιδέες για το πώς μπορούμε να προχωρήσουμε σε έναν πιο δίκαιο και λιγότερο βίαιο κόσμο.

Στην Αυστραλία, το κίνημα για τα δικαιώματα των προσφύγων γνωρίζει πολύ καλά ότι οι πολιτικές των αυστραλιανών κυβερνήσεων κατά των προσφύγων αποτελούν πηγή έμπνευσης για την άκρα δεξιά στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν. Η έκπληξη της επανεκλογής της βαθιά αντιδραστικής κυβέρνησης Μόρισον τον Μάιο προκάλεσε μερική απελπισία σε κάποια τμήματα του κινήματος ενώ οδήγησε σε ένα κύμα αυτοτραυματισμών μεταξύ των προσφύγων που βρίσκονται παγιδευμένοι εδώ και χρόνια σε στρατόπεδα στην Παπούα Νέα Γουινέα και το νησί Ναουρού στον Ειρηνικό. Ωστόσο, έχει ξεκινήσει ένα νέο κύμα αντίστασης: 

Οι διαμαρτυρίες που έγιναν στα μέσα Ιουλίου, στην επέτειο των έξι χρόνων από την εκτόπιση των προσφύγων σε αυτά τα απομονωμένα στρατόπεδα ήταν μεγαλύτερες από τις αναμενόμενες. Στην Αυστραλία, μεγάλες ομάδες προσφύγων που έχουν προσωρινή βίζα και αιτούντες άσυλο αυτο-οργανώνονται σε μια καμπάνια με στόχο μια ασφαλή και μόνιμη παραμονή. Χιλιάδες πρόσφυγες που βρίσκονται αποκλεισμένοι στην Ινδονησία (λόγω των δίδυμων ρατσιστικών πολιτικών που ακολουθούν μαζί με την Αυστραλία χρησιμοποιώντας στρατό για να γυρίσουν πίσω τα πλοία που τους μεταφέρουν, αλλά και λόγω του παγώματος επανεγκατάστασης των προσφύγων) έχουν προχωρήσει σε σχεδόν καθημερινές διαμαρτυρίες σε διάφορες πόλεις. Επίσης μια μαζική καμπάνια κατά των σχεδίων απέλασης μιας οικογένειας Ταμίλ πίσω στη Σρι Λάνκα έχει προχωρήσει μέχρι στιγμής με επιτυχία. 

Διαμαρτυρίες σχεδιάζονται σε όλη την Αυστραλία το Νοέμβριο για να αποφευχθεί η κατάργηση ενός νομοσχεδίου που διευκολύνει τους γιατρούς να ζητάνε την μεταφορά προσφύγων για ιατρικούς λόγους από την Παπούα Νέα Γουινέα και το Ναοουρού στην Αυστραλία. 

Θεωρούμε τους εαυτούς μας ως μέρος ενός παγκόσμιου κινήματος για τους πρόσφυγες και εναντίον του ρατσισμού και δεν θα σταματήσουμε τον αγώνα μέχρις ότου οι δρακόντιες πολιτικές "προστασίας των συνόρων" που βάζουν στο στόχαστρο τους πρόσφυγες ανατραπούν ριζικά.