Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να παίξει ένα ρόλο που δεν μπορεί ή δεν θέλει να τον παίξει κανένα άλλο τμήμα της Αριστεράς. Να μπει με αισιοδοξία στη μάχη να τσακίσουμε τις επιθέσεις και την ίδια την κυβέρνηση της ΝΔ. Αυτή θα πρέπει να είναι η κόκκινη γραμμή που θα διαπερνάει την παρέμβασή μας το επόμενο διάστημα. Μπροστά στη μάχη ενάντια στη δεξιά με τις σκληρές ταξικές απαντήσεις που έχει ανάγκη το κίνημα για να νικήσει. 

Με αυτόν τον τρόπο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί γίνει το κέντρο των ενωτικών πρωτοβουλιών που θα μετατρέπουν σε μάχες όλο το ταξικό μίσος για την κυβέρνηση της ΝΔ σε όλα τα μέτωπα θα τις συνδέει και κλιμακώνει κερδίζοντας ολόκληρα κομμάτια στην προοπτική του αντικαπιταλισμού, του επαναστατικού δρόμου. Τα συγκεκριμένα μέτωπα που μπορεί να εκτυλιχτεί αυτή ενωτική, μαχητική, ταξική παρέμβαση είναι ήδη στην ημερησία διάταξη:

• Η οργάνωση των μαχών ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, τη διευκόλυνση των απολύσεων και τις επιθέσεις στα συνδικάτα και το δικαίωμα στην απεργία που βάζει μπροστά η κυβέρνηση της ΝΔ. Η εργατική τάξη έχει διαμορφώσει ένα ολόκληρο «πρόγραμμα» αιτημάτων όλα τα προηγούμενα χρόνια, που η αιχμή του είναι το «διεκδικούμε να τα πάρουμε όλα πίσω» κι ακόμα περισσότερα: μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές υπηρεσίες, προσλήψεις, όχι «ελαστική» εργασία, δικαιώματα. 

Σε αυτή τη μάχη πρέπει να πρωτοστατήσουν ενωτικά και μαχητικά οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κόντρα σε μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία που οργανώνει γέφυρες με την κυβέρνηση της ΝΔ. Η στήριξη κάθε εργατικού αγώνα θα είναι πολύτιμη ώστε να γενικευτούν οι επιμέρους αντιστάσεις, να βγουν ξανά στο προσκήνιο κλάδοι χτυπημένοι και κόσμος απογοητευμένος. 

• Κλιμακώνουμε την πάλη για να καταδικαστούν και να σαπίσουν στη φυλακή οι ναζί της Χρυσής Αυγής, για να διαλυθεί πλήρως η δολοφονική τους συμμορία. Η διοργάνωση ενός μεγάλου συλλαλητηρίου τη μέρα της απολογίας του «φύρερ» Μιχαλολιάκου είναι ένας άμεσος στόχος. Ταυτόχρονα, δυναμώνουμε την πάλη ενάντια στην ρατσιστική κλιμάκωση της κυβέρνησης της ΝΔ που βαδίζει στα χνάρια του «Ξένιου Δία» των Σαμαρά-Δένδια στήνει νέες Μόριες και Αμυγδαλέζες. Αυτή η πολιτική δίνει αέρα στα πανιά των Βελόπουλων να ετοιμάσουν τα δικά τους «τάγματα εφόδου» των «αγανακτισμένων πολιτών». Να μην τους αφήσουμε κανένα περιθώριο. Ενάντια στην ΕΕ-φρούριο παλεύουμε για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά.

• Δίνουμε τη μάχη ενάντια και στις σεξιστικές επιθέσεις της ΝΔ που είναι επιθέσεις σε ολόκληρη την εργατική τάξη. Τα κινήματα απλώνονται (σε όλο τον κόσμο), γυναίκες μπαίνουν μπροστά να παλέψουν ενάντια στο σεξισμό τις διακρίσεις τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Για το δικαίωμα στην δωρεάν αντισύλληψη και έκτρωση για να μην γυρίσουμε πίσω στη δεκαετία του ’50. 

• Πρωτοστατούμε στους αγώνες ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος που φέρνουν οι ιδιωτικοποιήσεις και το κυνήγι του κέρδους, είμαστε κομμάτι του κινήματος που παλεύει ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Μπαίνουμε μπροστά για να ενώσουμε τα τοπικά περιβαλλοντικά κινήματα από τις Σκουριές και την Λευκίμμη μέχρι την Ήπειρο, τη Φυλή και την Κρήτη. Απαιτούμε το τέλος των εξορύξεων από το Ιόνιο ως την Κύπρο. Συνδέουμε αυτούς τους αγώνες με τη δύναμη της εργατικής τάξης και την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού που καταστρέφει τον πλανήτη. 

• Η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, στον πόλεμο, τις αντιδραστικές εξορμήσεις της «δικής μας» άρχουσας τάξεις αποκτά επείγουσα επικαιρότητα το επόμενο διάστημα. Η κυβέρνηση της ΝΔ, συνεχίζοντας εκεί που σταμάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ, κλιμακώνει την σύμπλευση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τις εθνικιστικές εκστρατείες και την κούρσα των εξοπλισμών. Αυτός που δικαιώνεται από την κωλοτούμπα της κυβέρνησης για τη Συμφωνία των Πρεσπών δεν είναι ο Τσίπρας αλλά η διεθνιστική αριστερά που αντιστάθηκε και αντιστέκεται στις εξορμήσεις του ελληνικού κεφαλαίου. Άμεσα πρέπει να οργανώσουμε τις κινητοποιήσεις ενάντια στην επίσκεψη Πομπέο.

• Πρωτοστατούμε σε ένα μαζικό, μαχητικό κίνημα ενάντια στην καταστολή. Ένα κίνημα που με τη νεολαία μπροστά θα τσακίσει την απόπειρα της κυβέρνησης να καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο. Για να ένα μαζικό κίνημα στις σχολές που θα παλέψει μαζί με τους εργαζόμενους, με καταλήψεις απεργίες διαδηλώσεις. 

 Για να προχωρήσει σε αυτή την κατεύθυνση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να ξεπεράσει την κατάσταση παράλυσης που έχει γίνει εμφανής ιδιαίτερα από το καλοκαίρι και μετά. 

Η στάση δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πριν την κινητοποίηση της 23/7 για το άσυλο, ήταν ότι δεν χρειάζεται να βιαστούμε στην οργάνωση μαζικής, μαχητικής απάντησης μέσα στον Ιούλη αλλά να περιμένουμε την κατάθεση ψήφιση του σχετικού άρθρου-νομοσχεδίου. Ευτυχώς αυτές οι απόψεις δεν έπεισαν, δυνάμεις μας πρωταγωνίστησαν στην προσπάθεια που στέφθηκε με επιτυχία με τη μαζική διαδήλωση της 23 Ιούλη (και σε μικρότερη κλίμακα τη μέρα της ψήφισης στις 8/8). Οι σ. που πρότειναν την «οικονομία δυνάμεων» βρέθηκαν ουσιαστικά εκτός αυτής της μάχης και δυστυχώς και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σαν μέτωπο με διακριτή παρουσία. 

Τα ίδια ανησυχητικά συμπτώματα εκδηλώνονται και στο πεδίο των περιφερειακών σχημάτων που στήριξε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ΑΑΑ (Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική) απείχε από την κινητοποίηση τη μέρα της ορκωμοσίας του Πατούλη στις 29/8 στο Ζάππειο, με την αιτιολόγηση ότι «αντικειμενικοί και πολιτικοί λόγοι δεν μας επιτρέπουν τέτοιο κάλεσμα». Η κινητοποίηση έγινε, συμμετείχαν τοπικές κινήσεις, δημοτικά και περιφερειακά σχήματα, με την εκκωφαντική απουσία της ΑΑΑ.

Δυνατότητες

Η κινητοποίηση της ΔΕΘ έδειξε τις δυνατότητες που έχει η αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά να γίνει ο κορμός της αντίστασης στις αστικές επιθέσεις της κυβέρνησης της ΝΔ. Η φοιτητική διαδήλωση για την υπεράσπιση του ασύλου ενώθηκε με άλλα κομμάτια, όπως το Συντονιστικό των Νοσοκομείων, την Πακιστανική Κοινότητα, το Συντονισμό ενάντια στα Μνημόνια το σωματείο της Σιδενόρ που δίνει τη σκληρή μάχη ενάντια στον εργοδοτικό εκβιασμό, το σωματείο των εργολαβικών εργαζόμενων στα ΕΛΠΕ και συγκρότησαν ένα μαχητικό μπλοκ που βάδισε προς το Βελίδειο, σε αντιπαράθεση με τη διαλυτική στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αλλά διεκδικώντας να τραβήξει το κόσμο των συνδικάτων μαζί του. 

Δυστυχώς, δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέμεναν απορρίπτοντας με επιμονή -και οξύτητα- κάθε πρόταση για ενωτική διαδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη ΔΕΘ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχασε την ευκαιρία να μπει μπροστά σε αυτή τη μάχη.

Η αιτία τέτοιων επιλογών που έχουν οδηγήσει το μέτωπό μας σε παράλυση, είναι πολιτική και έχει δυο σκέλη. Το πρώτο είναι μια λογική γραφειοκρατικού ελέγχου που το προηγούμενο διάστημα έφτασε σε ανοιχτά διασπαστικές επιλογές με τεράστιο κόστος για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η επιλογή διάσπασης στα δημοτικά κατεβάσματα σε μεγάλους και κρίσιμους δήμους όπως η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, η μη ουσιαστική στήριξη έως ανοιχτή ή καλυμμένη υπονόμευση των αντίστοιχων κατεβασμάτων στον Πειραιά και την Νίκαια, εξέθεσαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα μάτια χιλιάδων αγωνιστών/τριών που αναζητούσαν γνήσια αριστερή, ριζοσπαστική εναλλακτική απέναντι στην κρίση του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μια λογική που υπονομεύει και απειλεί με διάλυση την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το δεύτερο σκέλος είναι οι λάθος εκτιμήσεις για την συγκυρία και για τις δυνατότητες της εργατικής τάξης γενικά και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Καταρχήν, εκφράζονται με υποχώρηση -επί της ουσίας- σε μια σειρά ηττοπαθείς αντιλήψεις που κυκλοφορούν στο ευρύτερο χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς και θεωρούν ότι μετά την εκλογική νίκη της ΝΔ ο «κόσμος της Αριστεράς έχει γίνει σκόνη», και η αντικαπιταλιστική αριστερά πιο συγκεκριμένα έχει γυρίσει στην προ-2009 περίοδο.

Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Χρειάζεται άμεσα πολιτικός αναπροσανατολισμός του μετώπου μας, για να μπορεί να διαδραματίσει το ρόλο που του αναλογεί και του αξίζει

 Γι’ αυτό το λόγο, παράλληλα με το ξεδίπλωμα των πρωτοβουλιών μας στις μάχες του κινήματος το ΠΣΟ καλεί σε ένα γύρο συνελεύσεων των τοπικών επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πανελλαδικά με στόχο την συσπείρωση όλου του δυναμικού τους, τη δημοκρατική συζήτηση και το κέρδισμα νέων αγωνιστών και αγωνιστριών στις γραμμές τους. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορούμε να φτάσουμε στο ανώτερο όργανο του μετώπου μας, την 5η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με ορίζοντα το τέλος του 2019.