31/5, Κινητοποίηση στα Διαβατά. Φωτό: ΚΕΕΡΦΑ Θεσσαλονίκης
Οι συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στους πρόσφυγες το Σάββατο 17/10 είναι ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός, δεμένο με τη μάχη να καταδικαστούν στην πράξη οι ναζί και να φράξει ο δρόμος για κάθε επίδοξο μιμητή τους. Η Νέα Δημοκρατία έχει δώσει όλα τα, πολιτικά και όχι μόνο, πατήματα σε φασιστικές συμμορίες να βγαίνουν μπροστά και τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής τα βλέπουμε στις απαγωγές, τα βασανιστήρια και τις παράνομες επαναπροωθήσεις στα σύνορα. Αλλά η ίδια η ύπαρξη των στρατοπέδων εν μέσω πανδημίας και η ακόμα πιο σκληρή εφαρμογή των αντιμεταναστευτικών νόμων, η κεντρική πολιτική επιλογή της κυβέρνησης με άλλα λόγια, είναι ένα διαρκές έγκλημα.
Με το πρόσχημα της προστασίας της δημόσιας υγείας, η κυβέρνηση συνεχίζει το πιο εξόφθαλμα ρατσιστικό από όλα τα ρατσιστικά μέτρα που έχει εφαρμόσει: τον πλήρη εγκλεισμό των προσφύγων μέσα στα στρατόπεδα. Απέτυχε τους προηγούμενους μήνες να τους μαντρώσει νομιμοποιώντας τις απελάσεις χωρίς δικαίωμα αίτησης ασύλου. Παρά το ότι οι αντιμεταναστευτικοί νόμοι πλάτυναν πολύ τα περιθώρια της κυβέρνησης να προχωρά σε κράτηση των προσφύγων σαν γενικευμένο μέτρο (αντί για εξαιρετικό που οφείλει να είναι ακόμη και με βάση την αστική νομιμότητα), οι αντιστάσεις των προσφύγων και των αντιρατσιστών/τριών, καθώς και οι αντιδράσεις από τα κάτω σε όλη την Ευρώπη ενάντια στις ρατσιστικές πολιτικές, δεν άφησαν την απομόνωση των προσφύγων να κανονικοποιηθεί. Τώρα, με το πρόσχημα των κρουσμάτων, η κυβέρνηση έχει απαγορεύσει την έξοδο από τα καμπ σε χιλιάδες πρόσφυγες και προσφύγισσες, στα νησιά, στον Ελαιώνα, στη Μαλακάσα, στο Σχιστό, στη Ριτσώνα και αλλού. Είναι μια ακόμη προσπάθεια στο ίδιο μήκος κύματος: να γίνουν τα στρατόπεδα de facto κλειστά.
Ο πρώτος νεκρός πρόσφυγας στην Ελλάδα από κορονοϊό ζούσε στο στρατόπεδο της Μαλακάσας, το οποίο έχει κλείσει από τις 8 Σεπτέμβρη χωρίς καμία πρόβλεψη για την τήρηση των στοιχειωδών κανόνων υγιεινής, χωρίς περίθαλψη και παρακολούθηση από γιατρούς. Η οικογένειά του και δεκάδες ακόμα πρόσφυγες από το στρατόπεδο βγήκαν στις 27/9 στον παράδρομο της εθνικής οδού για να διαμαρτυρηθούν για τον εγκλεισμό τους, με την αστυνομία να απαντάει με καταστολή. Την ίδια μέρα αργότερα προχώρησε και στη φίμωσή τους, αφού δεν επέτρεψε σε δημοσιογράφους της Εργατικής Αλληλεγγύης να πλησιάσουν στα 100 μέτρα πρόσφυγες με τους οποίους είχαν ραντεβού για να μιλήσουν δημόσια για τα αιτήματά τους και τον θάνατο του συμπατριώτη τους.
Η γυναίκα του πρόσφυγα που έχασε τη ζωή του μίλησε τηλεφωνικά στην Εργατική Αλληλεγγύη: “Ο άντρας μου λεγόταν Μοχάμεντ και ήταν 61 ετών. Έχουμε τρία παιδιά, τα δυο είναι ανήλικα και ζουν εδώ, στη Μαλακάσα. Όταν αρρώστησε σοβαρά ήρθε και τον πήρε το ασθενοφόρο. Η υπόλοιπη οικογένεια βγήκαμε αρνητικοί στο τεστ. Δεν είχαμε δυνατότητα να επικοινωνήσουμε όσο ήταν στο νοσοκομείο. Λάβαμε μόνο μια δυο φωτογραφίες του που ήταν διασωληνωμένος. Αργότερα μάθαμε ότι πέθανε”.
Στο Σχιστό, οι πρόσφυγες έχουν κάνει κινητοποιήσεις για τις τρομακτικές ελλείψεις στα τρόφιμα. Σε όλα τα στρατόπεδα που έχουν κλείσει, εκτός από τις ελλείψεις στα βασικά αγαθά (υγιεινής, τρόφιμα, βρεφικά), υπάρχει σχεδόν πλήρης επικοινωνιακός αποκλεισμός, ενώ τα προσφυγόπουλα, αν και έχουν προσκληθεί στο σχολείο, δεν μπορούν να πάνε. Όσοι πρόσφυγες έχουν καταφέρει να βρουν δουλειά, είναι καταδικασμένοι να τη χάσουν. Το Υπουργείο έχει ανακοινώσει την παράταση της καραντίνας μέχρι -τουλάχιστον- τις 9 Οκτώβρη. Αυτό το αίσχος δεν είναι “προστασία της δημόσιας υγείας”, είναι εξόντωση. Οι κινητοποιήσεις στα στρατόπεδα, σε συντονισμό με το μαζικό κίνημα των “Χωρίς Χαρτιά” που ξεσηκώνει αυτές τις εβδομάδες όλη τη Γαλλία και θα κορυφωθεί την ίδια μέρα, είναι ένα δυνατό μήνυμα ότι αυτό το έγκλημα πρέπει να σταματήσει.