Διεθνή
Μιανμάρ: Γενική απεργία μπλοκάρει τη χούντα

Η Γενική Απεργία απλώθηκε σε ολόκληρη τη Μιανμάρ τη Δευτέρα 22 Φλεβάρη. Η εργατική τάξη βγήκε μαζικά να στηρίξει το ευρύτερο κίνημα που παλεύει για να ηττηθεί το στρατιωτικό πραξικόπημα. Την 1η Φλεβάρη ο στρατός συνέλαβε την κυβέρνηση και κατάργησε την ήδη ψαλιδισμένη δημοκρατία της χώρας. Όμως, αντί για “γύψο” αυτό που έχει προκαλέσει το πραξικόπημα είναι ένα κίνημα που δεν έχει σταματήσει ούτε λεπτό να γεμίζει τους δρόμους και να μπλοκάρει τα γρανάζια της κρατικής μηχανής και της οικονομίας. 

Οι διαδηλώσεις της Δευτέρας ήταν οι πιο μαζικές μέχρι τώρα. Εκατομμύρια βγήκαν στους δρόμους μαζί με τα πανό των συνδικάτων και τα μπλοκ από τους μεγάλους χώρους δουλειάς. Σύμφωνα με μια περιγραφή “Πολλές από τις γειτονιές της πρωτεύουσας Γιανγκόν ήταν ασυνήθιστα σιωπηλές και άδειες τη Δευτέρα το πρωί. Οι μόνοι που έμειναν σπίτι ήταν οι ασθενείς, οι ηλικιωμένοι και όσοι έμειναν μαζί τους για να τους φροντίζουν. Σχεδόν όλοι οι άλλοι έπαιρναν μέρος στα κινούμενα ανθρώπινα ποτάμια στους μεγάλους δρόμους της πόλης, αψηφώντας τις προειδοποιήσεις για βίαιη καταστολή, για να ζητήσουν να μπει τέλος στο στρατιωτικό καθεστώς που άρπαξε την εξουσία πριν από τρεις βδομάδες. Με το ίντερνετ κομμένο ως το μεσημέρι, και τα κοινωνικά δίκτυα ήταν παράξενα σιωπηλά. Ο κόσμος που μαζικά οργανώνεται στο Φέισμπουκ είχε σταματήσει να ποστάρει από τη 1 τα ξημερώματα της Κυριακής.. Ο Κο Λατ, 32χρονος οικοδόμος από το Νάιπιτάου που συμμετείχε στην απεργία λέει πως η νίκη είναι εφικτή: ‘Ο στρατός δεν έχει πλέον την δυνατότητα να συνεχίσει να κρατάει την εξουσία με τη βία. Ο στόχος μας βρίσκεται πιο κοντά”.

Η επιτυχία της απεργίας έρχεται να πιέσει ακόμη περισσότερο τους στρατηγούς που μοιάζουν ξαφνιασμένοι από την έκταση του κινήματος. Στο Μανταλέι, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, άνοιξαν πυρ με πραγματικά πυρά. Σκότωσαν δύο ανθρώπους και τραυμάτισαν 30. Ένας από τους νεκρούς ήταν ένα 16χρονο αγόρι. Το Σάββατο στο Μανταλέι είχε προηγηθεί παρόμοια καταστολή. Μια γιατρίνα που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων δηλώνει πως η κατάσταση ήταν σκηνικό πολέμου. 

Πραγματικά πυρά

“Είδα την αστυνομία να ρίχνει  νερό υπό πίεση, να χτυπάει διαδηλωτές και να εκτοξεύει πραγματικά πυρά, πλαστικές σφαίρες και μεταλλικά αντικείμενα με σφεντόνες. Το πρώτο περιστατικό εξελίχθηκε κοντά στο λιμάνι, όπου ναυτικοί είχαν καταλάβει ένα πλοίο και αφαιρούσαν εξοπλισμό για να μην μπορέσει να σαλπάρει, σαν κομμάτι του κινήματος για κοινωνική ανυπακοή. Μια ομάδα διαδηλωτών συγκεντρώθηκε στο λιμάνι και έφτιαξε ένα ανθρώπινο τείχος για να μην μπορέσει να περάσει η αστυνομία. Μετά από διαπραγματεύσεις με τον αξιωματικό του πλοίου, οι ναυτικοί είπαν στον κόσμο να αφήσει την αστυνομία να πλησιάσει. Ανοίξαν χώρο και τότε ξαφνικά έφτασαν οχήματα με νερό και άρχισαν να χτυπάνε τον κόσμο. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια ότι μια ηλικιωμένη γυναίκα απλώς κοιτούσε τη διαδήλωση από το σπίτι της και η αστυνομία την χτύπησε. Είχε ένα φοβερό τραύμα στο κεφάλι. Η ομάδα μου κι εγώ πήγαμε μέσα σε ένα βανάκι της αστυνομίας, κάναμε ράμματα στο κεφάλι και στον μηρό σε κάποιους συλληφθέντες. Δεν έμοιαζε χτύπημα από πλαστική σφαίρα. Αιμορραγούσε πολύ.”

Τέτοιου είδους καταστολή προς το παρόν δεν έχουν τολμήσει να εξαπολύσουν στην πρωτεύουσα. Μόνο τα ΜΑΤ βγάζουν να απειλούν τον κόσμο να γυρίσει στα σπίτια του όταν τελειώνουν οι διαδηλώσεις. Το άμεσο πρόβλημα των στρατοκρατών είναι ότι η οικονομία δεν μπορεί να πάρει μπρος χάρη στο κίνημα κοινωνικής ανυπακοής, το οποίο στην πράξη σημαίνει απεργίες σε όλους τους μεγάλους χώρους. Τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οι τράπεζες και πολλά εργοστάσια παραμένουν κλειστά. Δεν έχουν ρισκάρει κλιμάκωση της καταστολής γιατί προς το παρόν η προπαγάνδα των πραξικοπηματιών είναι ότι δεν πρόκειται για χούντα αλλά για μεταβατική κυβέρνηση που θα κάνει σύντομα εκλογές, με βάση το Σύνταγμα. Όμως ο κόσμος έχει τη μνήμη του 1988 και του 2007, όταν οι δρόμοι γέμισαν με αίμα από τον ίδιο στρατό που τώρα πουλάει παραμύθια περί δημοκρατίας. 

Οι περισσότεροι αναλυτές της κατάστασης εκτιμούν πως το πραξικόπημα έχει προφανή σημάδια αδυναμίας. Πίστευαν πως οι πολιτικοί αντίπαλοι της πρωθυπουργού Άουν Σαν Σου Τσι θα στήριζαν το πραξικόπημα. Όμως, ακριβώς ο κόσμος που εναντιωνόταν στον αυταρχισμό, τον ρατσισμό και τον νεοφιλελευθερισμό της Σου Τσι, είναι αυτός που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ενάντια στους στρατηγούς. Είναι δύσκολο να κρατήσουν την εξουσία, για λόγους και οικονομικούς και διεθνείς. Εξάλλου ήταν οι ίδιοι που έκαναν τα ανοίγματα προς τον κοινοβουλευτισμό πριν από 10 χρόνια. Όμως τώρα, το εύρος του κινήματος έχει σημάνει πως ακόμη και αν παραδώσουν σε μια δοτή κυβέρνηση, κανείς δεν θα είναι διατεθειμένος να την αναγνωρίσει. Το κίνημα δεν πρέπει να αφήσει τους δρόμους. Πρέπει να κλιμακώσει τις απεργίες για να μην αφήσει χώρο ούτε σε γέφυρες πολιτικών-στρατηγών ούτε στην κλιμάκωση της καταστολής.