Επρόκειτο για μια μόνιμη «διαπίστωση»-κέντρισμα στην κυβέρνηση να προχωρήσει πιο γρήγορα. Αν γυρίσουμε ένα χρόνο πριν, τον Ιούλη του 2010, η ίδια εφημερίδα έγραφε ότι η «παλιά φρουρά» είναι δυσαρεστημένη «το βαθύ ΠΑΣΟΚ…δεν κοιμάται αλλά παρακολουθεί». Κι όταν ενάμιση μήνα αργότερα ο ΓΑΠ έκανε ανασχηματισμό, κάλεσε πάλι στην υπηρεσία ολόκληρα τμήματα της «παλιάς φρουράς». Ο Παπουτσής που υπεράσπιζε την «καρδιά του ΠΑΣΟΚ» από τη θέση του προέδρου της Κ.Ο βρέθηκε να διευθύνει το υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ. Η Κατσέλη, ο Κουτσούκος, ο Κουσελάς (πρώην συνδικαλιστές οι δυο τελευταίοι) μπήκαν στην «πρώτη ομάδα».
Ένας χρόνος πέρασε και εκείνη η ανανεωμένη υποτίθεται κυβέρνηση τινάχτηκε στον αέρα. Την περασμένη Τετάρτη για κάμποσες ώρες οι υπουργοί της δεν γνώριζαν ποιανής κυβέρνησης είναι μέλη και αν υπάρχει κυβέρνηση. Ότι κι αν έκανε η κυβέρνηση την προηγούμενη περίοδο ούτε οικονομικές επιτυχίες μπόρεσε να παρουσιάσει ούτε, κι αυτό είναι το σημαντικότερο, να βάλει φρένο στην κλιμάκωση της εργατικής αντίστασης που έχει πάρει διαστάσεις πλημμύρας.
Την Τετάρτη και την Πέμπτη ο Παπανδρέου βρέθηκε μπροστά σε μια επιλογή. Είτε να κάνει εκλογές, κάτι που ούτε οι «ευρωπαίοι εταίροι» ούτε η άρχουσα τάξη το ήθελαν για προφανείς λόγους. Είτε να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση που θα ροσπαθήσει να εφαρμόσει τα Μνημόνια, όσο αντέξει και θερμοπαρακαλώντας το θεό των αγορών και των τραπεζιτών η πτώση της στο μέλλον να είναι όσο πιο ομαλή γίνεται.
Σε αυτή την καθόλου ένδοξη προσπάθεια επιστρατεύτηκε σύσσωμο το «βαθύ ΠΑΣΟΚ». Όταν ήρθε η κρίσιμη στιγμή ξέχασε τις γκρίνιες και στήριξε το Μνημόνιο.
Στήριγμα
Ο Βενιζέλος που πέρσι ζητούσε «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» για τους «ασθενέστερους» αναβαθμίστηκε σε «τσάρο της οικονομίας» στη θέση του Παπακωνσταντίνου. Ως υφυπουργούς τους θα έχει από τη μια τον Σαχινίδη έναν από τους συγγραφείς του Μνημονίου αλλά και τον Παντελή Οικονόμου, επικεφαλής του ρεύματος των «ελλήνων σοσιαλιστών» που διεκδικούσε την έκφραση της αριστεράς πτέρυγας στο κόμμα. Ο Παπαϊωάννου βγαίνει από την βαθιά αποστρατεία και επιστρέφει στο υπουργείο Δικαιοσύνης κ.ο.κ.
Υποτίθεται ότι αυτός ο «σαρωτικός ανασχηματισμός» γίνεται με στόχο να κατευνασθούν οι αντιδράσεις. Σε τέτοια κατεύθυνση κινήθηκε κι ο Βενιζέλος με τις δηλώσεις του μόλις ανέλαβε το υπουργείο: θα «αφουγκράζεται κάθε εργαζόμενο και συνταξιούχο», θα εφαρμόσει το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο μεν αλλά θα βρει ένα «πολιτικό μείγμα» για «δικαιότερη κατανομή των βαρών» και πάει λέγοντας. Το πώς θα γίνει αυτό, με ποια συγκεκριμένα μέτρα, όλα αυτά μένουν βέβαια ασαφή.
Ο λόγος είναι πολύ απλός: πρόκειται για αέρα κοπανιστό. Κι η γνώση αυτή δεν είναι κτήμα μόνο των «αδιόρθωτων» αριστερών, αλλά ενός όλο και μεγαλύτερου τμήματος της εργατικής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι το πρόβλημα των προβλημάτων για την κυβέρνηση και για την άρχουσα τάξη.
Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ που κάνει απεργίες, γεμίζει πλατείες, κυνηγάει τους Πεταλωτήδες από τις γειτονιές και αναγκάζει συνδικαλιστικές ηγεσίες να δηλώνουν ότι ξεκόβουν από το ΠΑΣΟΚ, δεν έχει πέσει από τον ουρανό. Τα Μνημόνια τσακίζουν τη ζωή του όπως όλων μας, αλλά στην ταξική πάλη οι αντιδράσεις δεν είναι απλά αυτόματα αντανακλαστικά.
Οι ανταρσίες της βάσης ενάντια στη δεξιά κατρακύλα της ηγεσίας έχουν παρελθόν είκοσι και πάνω χρόνων στο ΠΑΣΟΚ. Μέσα σε αυτή τη διαδρομή έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει μια σειρά ηγεσίες και «στελέχη» που διεκδίκησαν ότι είναι η «αριστερά». Ποιος θυμάται σήμερα τον «αριστερό» Τσοχατζόπουλο, ή τον «κεϋνσιανό» Αρσένη; Που είναι ο Τσοβόλας; Πόσο αριστερός μπορεί να φαντάζει ο Βενιζέλος αγκαλιά με τον Πάγκαλο;
Αν κάτι κατάφερε αυτός ο ανασχηματισμός είναι να δώσει την χαριστική βολή στο μύθο ότι αυτό που εμποδίζει την «πετυχημένη» εφαρμογή του Μνημονίου είναι το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» με τις αγκυλώσεις του. Στήριγμα αυτής της πολιτικής αποδείχτηκε. Το ζήτημα είναι αν είναι ισχυρό στήριγμα. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι: όχι. Η νέα κυβέρνηση είναι ακόμα πιο αδύναμη από την παλιά. Το επόμενο διάστημα οι ανταρσίες της βάσης του ΠΑΣΟΚ θα πολλαπλασιαστούν και θα την συγκλονίσουν ακόμα περισσότερο.
Διαβάστε επίσης