Το στοίχημα που παίζεται με την πανεργατική αυτή κλιμάκωση είναι: θα τα καταφέρουν;
Από το 1985 ενάντια στο τότε σταθεροποιητικό πρόγραμμα του Σημίτη έχει να γίνει 48ωρη πανεργατική κι από μόνο του αυτό δείχνει το σημείο που είμαστε. Το εργατικό κίνημα είναι τόσο δυνατό, ιδιαίτερα μετά τον πανεργατικό σεισμό της 15 Ιούνη, που αναγκάζει τα ανώτερα κλιμάκια των συνδικάτων να προσαρμοστούν στις διαθέσεις του. Το δείχνει τρανταχτά η ίδια η συνεδρίαση της Ολομέλειας της Διοίκησης της ΓΣΕΕ την Παρασκευή 17 Ιούνη όπου και πάρθηκε η απόφαση για τη 48ωρη.
Η απεργία ψηφίστηκε κόντρα στην γραμμή Παναγόπουλου και την πρότασή του για αναμονή. Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ πρότεινε εξουσιοδότηση της Εκτελεστικής Επιτροπής για να αποφασίσει νέες απεργιακές κινητοποιήσεις το επόμενο διάστημα χωρίς ωστόσο να μιλήσει για κάποια σαφή ημερομηνία. Το μοναδικό συγκεκριμένο κινηματικό ραντεβού που ανέφερε, τονίζοντας μάλιστα τη μεγάλη σημασία του, ήταν το συλλαλητήριο στη ΔΕΘ το Σεπτέμβρη!! Πρακτικά, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, κάνοντας ανοιχτά πλάτη στην κυβέρνηση και τις προσπάθειές της να σωθεί στο παρά πέντε με τον ανασχηματισμό, είπε στους εργαζόμενους “καλό καλοκαίρι, ραντεβού το φθινόπωρο”.
Ανατροπή
Η ανατροπή ήρθε πριν καλά καλά ο Παναγόπουλος τελειώσει την ομιλία του. Ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ Ν. Φωτόπουλος μετέφερε -όπως ήταν εξουσιοδοτημένος από το τελευταίο έκτακτο ΔΣ της ΓΕΝΟΠ που πήρε και την κρίσιμη απόφαση της έναρξης των 48ωρων επαναλαμβανόμενων απεργιών στη ΔΕΗ- την πρόταση της Ομοσπονδίας προς τη ΓΣΕΕ για 48ωρη πανεργατική απεργία όταν θα ψηφίζεται το Μεσοπρόθεσμο με πιο πιθανές ημερομηνίες τις 27 και 28 Ιούνη.
Η πρόταση αυτή, από τη μεγαλύτερη Ομοσπονδία της ΓΣΕΕ, καθόρισε και τη συζήτηση αμέσως μετά. Η 48ωρη υποστηρίχτηκε τόσο από τις παρατάξεις της Αριστεράς, Αυτόνομη Παρέμβαση και ΠΑΜΕ, όσο και από τη ΔΑΚΕ δείχνοντας την πίεση που ασκεί πλέον η βάση των εργαζόμενων ακόμα και στη δεξιά παράταξη.
Ολοι όσοι στην Αριστερά, ανάμεσά τους η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΣΕΚ, πρότειναν μήνες τώρα απεργίες διαρκείας μέχρι τη νίκη, έβαζαν την πρόταση της κλιμάκωσης με 48ωρη πανεργατική μέσα στους εργατικούς χώρους και πάλευαν να γίνει αυτό μαζικό αίτημα της βάσης, συνέβαλαν σε αυτή την εξέλιξη. Η συνέχεια είναι η οργάνωση της 48ωρης ώστε να έχει τη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία και να ανοίξει το δρόμο της γενικής απεργίας διαρκείας που θα σαρώσει την επίθεση και όσους ετοιμάζονται να την ψηφίσουν.
Σε αυτή την προοπτική, κάθε εργατικός χώρος χρειάζεται να μετατραπεί σε κέντρο αγώνα. Κάθε σωματείο και κάθε εργαζόμενος χρειάζεται να πρωτοστατήσει με περιοδεία στο χώρο του, με κάλεσμα για γενική συνέλευση, με πρόταση για δημιουργία ανοιχτής απεργιακής επιτροπής που θα οργανώσει τα απαραίτητα βήματα: περιφρούρηση της απεργίας και τις δύο μέρες, κατάληψη του χώρου όπου είναι δυνατόν, πανό και ραντεβού για συμμετοχή στις απεργιακές συγκεντρώσεις που θα γίνουν εκείνες τις μέρες, απόφαση για κλιμάκωση του αγώνα με απεργία διαρκείας. Ανοίγοντας ταυτόχρονα την πολιτική συζήτηση για την εργατική διέξοδο από την κρίση: με διαγραφή του χρέους, κρατικοποίηση των τραπεζών και όλων των επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά και με εργατικό έλεγχο, απαγόρευση των απολύσεων με νόμο, νομιμοποίηση όλων των μεταναστών.