Είναι η λάθος συνταγή, επανέλαβε πολλές φορές, ισχυριζόμενος ότι η συνταγή της ΝΔ είναι η σωστή. Είμαστε με τη συνεννόηση, συνέχισε, αλλά για να επαναδιαπραγματευθούμε το Μνημόνιο: «σκληρά», «περήφανα», «λαϊκά». Όπως ακριβώς συμβαίνει πλέον με τις εμφανίσεις του ΓΑΠ, βλέποντας τον Σαμαρά να κάνει αυτό το «νούμερο», δεν ξέρεις τι να πρωτοκάνεις: να γελάσεις ή να μουντζώσεις.
Εδώ κι ένα χρόνο η ΝΔ του Σαμαρά επιδίδεται σε μια πολιτική που μοιάζει όλο και περισσότερο με την προσπάθεια να τετραγωνιστεί ο κύκλος. Δηλώνει αντιμνημονιακή για να ψαρέψει στην αγανάκτηση του κόσμου ενώ την ίδια στιγμή υποστηρίζει μια πολιτική που είναι ακόμα πιο νεοφιλελεύθερη από της τρόϊκας.
Ένα χρόνο πριν, τον Μάη του 2010, όταν στη Βουλή συζητιόταν το Μνημόνιο, ο Σαμαράς είχε ομολογήσει ότι θα το καταψηφίσει γιατί διαφορετικά η «μόνη αντιπολίτευση θα είναι το πεζοδρόμιο, πρέπει να υπάρχει αντιπολίτευση στη Βουλή». Επίσης έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι παρόλο που διαφωνεί «το Μνημόνιο είναι διεθνής υποχρέωση της χώρας» που θα την τιμήσει. Και προχτές, στη συζήτηση στη Βουλή, για να δείξει πόσο υπεύθυνος είναι, έθεσε το ρητορικό ερώτημα: «Κατεβάσαμε ποτέ κόσμο στο δρόμο; Ποτέ!». Και ξεσπάθωσε ενάντια στους απεργούς της ΔΕΗ που «κατεβάζουν τους διακόπτες» ζητώντας αυστηρά από τον Παπανδρέου να του πει «τι θα κάνετε μ’ αυτούς;»
Σοκ
Αν ξεφυλλίσει έστω κάποιος το περίφημο «Ζάππειο 2» που μας κοπανάει κάθε τόσο και λιγάκι ο Σαμαράς, θα διαπιστώσει την ειλικρίνειά του. Ένα από τα πρώτα «δημιουργικά σοκ» που χρειάζονται για την «επανεκκίνηση της Ελλάδας» είναι η δραστική μείωση των φορολογικών συντελεστών. Για τις επιχειρήσεις θα μειωθούν στο 15% -«όπως στην Ιρλανδία». Τέτοιο μέτρο ούτε η τρόϊκα δεν προτείνει, όχι γιατί την έπιασε η ευαισθησία αλλά γιατί ακόμα και ένας μαθητής Γυμνασίου μπορεί να καταλάβει ότι μια τέτοια απότομη μείωση θα φέρει κατάρρευση των δημοσίων εσόδων.
Αλλά η ΝΔ έχει τη λύση: το μεγαλύτερο πρόγραμμα περικοπών, ιδιωτικοποιήσεων. «Κοστολογημένα» όπως λέει ο Σαμαράς με αυτό το κωμικά αποφασιστικό ύφος που δεν πείθει κανέναν…«κοστολογημένα» στις τσέπες και τις πλάτες των εργαζόμενων και της νεολαίας. Μείωση εργοδοτικών εισφορών 25% -ας καταρρεύσουν τα ταμεία, στο κάτω –κάτω η ΝΔ έχει μακρά παράδοση σε τέτοιες επιθέσεις. «Θα περιορίσουμε το έλλειμμα 11% σε τρία χρόνια» λέει το Ζάππειο 2. Αν αυτό δεν είναι «Μνημόνιο» στον κύβο, τότε τι είναι;
Έχουμε λοιπόν μπροστά μας ένα κόμμα που συντρίφτηκε στις εκλογές του 2009 και που ο αρχηγός του επιμένει ακόμα να θυμίζει «τις μεταρρυθμίσεις Καραμανλή», ένα κόμμα που παριστάνει ότι είναι ενάντια στο Μνημόνιο αλλά προτείνει ακόμα πιο νεοφιλελεύθερη, αντεργατική πολιτική τυλιγμένη με τη γαλανόλευκη (και με μπόλικο ρατσισμό), ένα κόμμα που παριστάνει την αντιπολίτευση για να σώσει την κυβέρνηση από το «πεζοδρόμιο» και την αριστερά.
Ένα τέτοιο κόμμα που θυμίζει «τρενάκι του τρόμου» σε λούνα-παρκ, είναι ακόμα πιο αδύναμο να αντέξει και να χειριστεί το κύμα της εξέγερσης που φέρνει στα πρόθυρα της κατάρρευσης την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ –την κυβέρνηση που ενάμιση χρόνο πριν ισχυριζόταν ότι κρατά όλα τα φύλλα της τράπουλας. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να κρατήσει τους εργαζόμενους της ΔΕΗ να μην κατέβουν στην απεργία, κανείς δεν έχει την αυταπάτη ότι άμα τους έριχνε το βλοσυρό του βλέμμα ο Σαμαράς θα βάζανε τα κλάματα και θα γυρνούσαν στη δουλειά…
Γι’ αυτό το λόγο, μόλις του έγινε η πρόταση για κοινή κυβέρνηση, το αντανακλαστικό του Σαμαρά ήταν στην πραγματικότητα να ζητήσει εκλογές. Δηλαδή πέταξε τη μπάλα στην εξέδρα: με τις σημερινές συνθήκες ακόμα και μια κυβέρνηση συνεργασίας να προέκυπτε από τα παζάρια, μάλλον κυβέρνηση εθνικής κωμωδίας θα θύμιζε παρά «εθνικής» σωτηρίας…