Ο Σωτήρης Κοντογιάννης αρχικά αναφέρθηκε στα γεγονότα της τρέχουσας περιόδου (απεργία 15/6, κυβερνητική αστάθεια, αδιέξοδο του μνημονιακού δρόμου) αναδεικνύοντας το ρόλο του βιβλίου όχι από μια ακαδημαϊκή σκοπιά, αλλά ως ένα σημαντικό εργαλείο για όποιον αγωνιστή σήμερα θέλει να παλέψει ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Τόνισε ότι η σημερινή κρίση δεν είναι ούτε ανταγωνιστικότητας όπως υποστηρίζει η ίδια η κυβέρνηση, αλλά ούτε καν κρίση ‘’χρηματιστικοποίησης’’ της οικονομίας όπως υποστηρίζουν κύκλοι και μέσα στην Αριστερά, αλλά κρίση που έχει να κάνει με την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους. Άρα δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή με μεταρρυθμιστικό τρόπο παρά μόνο με επανάσταση.
Ο Σταύρος Μαυρουδέας, αρχικά ανέφερε ότι ούτε η νεοκλασική – νεοφιλελεύθερη οικονομική σχολή, αλλά ούτε η νεοκευνσιανή κατάφεραν όχι να αντιμετωπίσουν την κρίση, αλλά ούτε καν να την προβλέψουν.
Δομική κρίση
Υποστήριξε ότι η κρίση που διανύουμε είναι μια κλασική δομική κρίση του καπιταλισμού που πατάει στη δεκαετία του ’70 (πετρελαϊκή κρίση), τονίζοντας τη συμβολή του βιβλίου και γενικότερα της ανάλυσης του Κρις Χάρμαν σε αυτή τη άποψη.
Στη συνέχεια είπε ότι οι κυρίαρχες οικονομικές σχολές (είτε ορθόδοξες είτε ετερόδοξες) κατέφυγαν σε αναλύσεις λανθασμένες στην τελευταία 40ετία (καπιταλισμός ‘’καζίνο’’, ‘’χρηματιστικοποιήση’’) λόγω της βασικής τους ανικανότητας να ανάγουν τα κρισιακά στοιχεία του συστήματος στο ίδιο το μοντέλο αναπαραγωγής του, κοινώς στην ύπαρξη της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους.
Κλείνοντας τόνισε ότι η ύπαρξη ενός προγράμματος ανατροπής του καπιταλισμού θα έπρεπε να είναι μονόδρομος για την Αριστερά σήμερα (αν και δεν είναι τουλάχιστον για όλη), ότι αιτήματα όπως διαγραφή του χρέους, έξοδο από την ΕΕ, κρατικοποίηση των τραπεζών είναι αναπόσπαστα κομμάτια ενός τέτοιου προγράμματος, αλλά και ταυτόχρονα ότι δεν είναι αρκετά και μπορούν να γίνουν εν τέλει ενσωματώσιμα αν δεν συμπληρωθούν από ένα εναλλακτικό μοντέλο μιας κομμουνιστικής κοινωνίας.