Τις πρώτες μέρες έγινε τιτάνια προσπάθεια από τα ΜΜΕ να το γλείψουν και να το εκθειάσουν ως «ανεξάρτητη» και «ακηδεμόνευτη» κινητοποίηση. Ήταν μια απολίτικη κίνηση, έλεγαν που μπορεί να είναι ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης, αλλά τάσσεται και ενάντια στα κόμματα, στα συνδικάτα, στις απεργίες.
Την γραμμή αυτή πρώτος από όλους την είχε ακολουθήσει ο Πρετεντέρης και το Mega. Ο Πρετεντέρης «βάπτισε» (ολόκληρο το μικρό του όνομα είναι Ιωάννης-Βαπτιστής) τις πλατείες εχθρούς της αριστεράς και των συνδικάτων αφού «απέδειξαν πως η κοινωνική δράση στην Ελλάδα, ακόµη κι η διαµαρτυρία ή η αµφισβήτηση, µπορεί να εκδηλωθεί χωρίς τους λόχους του ΠΑΜΕ, χωρίς τα κρατικοδίαιτα συνδικάτα, χωρίς την ξύλινη αργκό του Τσίπρα, χωρίς κουκουλοφόρους, επεισόδια και µολότοφ», όπως έγραφε στα ΝΕΑ. Στο ίδιο άρθρο τόνιζε ότι οι «αγανακτισμένοι» δεν δέχτηκαν στην πλατεία ούτε τους εργαζόμενους της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ που έκαναν συλλαλητήριο την Τετάρτη 25 Μάη.
Από τότε όμως είναι σαν να έχουν περάσει δεκαετίες. Τα ΜΜΕ γενικά προσπαθούν να γράφουν λιγότερα για το Σύνταγμα, να μην του δίνουν τα πρωτοσέλιδα των πρώτων ημερών. Δεν μπορούν φυσικά να το «θάψουν» καθώς οι εκατοντάδες χιλιάδες που διαδηλώνουν δεν είναι και…αμελητέα ποσότητα.
Ο Πρετεντέρης και ο φίλος του ο Τσίμας όσο «λάτρεψαν» το Σύνταγμα εκείνη την Τετάρτη, τόσο μισούν τα προχωρήματα που έχει κάνει. «Περιστατικό που θυμίζει Ζιμπάμπουε το γιουχάισμα των βουλευτών», υποστηρίζει ο Πρετεντέρης, «πάρτυ γίνεται στην πλατεία» ο Τσίμας που περνιέται για πιο πονηρός.
Προχωρήματα
Γιατί το Σύνταγμα έχει κάνει προχωρήματα. Όποιος έχει περάσει τις πρώτες μέρες και βρεθεί και σήμερα, καταλαβαίνει τη διαφορά. Τα ζητήματα είχαν ανοίξει και πριν από την τελευταία Πανεργατική Απεργία. Το ζήτημα της διαγραφής του χρέους, το θέμα της Γενικής Απεργίας με διάρκεια, η ενότητα ντόπιων και μεταναστών, το άπλωμα της αντίστασης και στους εργατικούς χώρους.
Η 15η Ιούνη ήταν όμως κομβική. Όταν έφτασε η πορεία των συνδικάτων από το Μουσείο και το Πεδίο του Άρεως οι συγκεντρωμένοι του Συντάγματος τους υποδέχτηκαν με ζητωκραυγές και υψωμένες γροθιές. Το μπλοκ των μεταναστών εργατών είναι αυτό που είχε τη μεγαλύτερη υποδοχή. Τόσο λόγω της ζωντάνιας και της αισιοδοξίας που ανέδυε, όσο και γιατί οι γελοίες δηλώσεις του τύπου «οι μετανάστες δεν πάνε Σύνταγμα» θυμώνουν τον κόσμο που βρίσκεται εκεί κάθε μέρα.
Ο ενθουσιασμός και η οργή των «αγανακτισμένων» σφυρηλατήθηκε άρρηκτα με τη δύναμη και την οργάνωση των σωματείων και των συνδικάτων μέσα στην κοινή μάχη για την απόκρουση της βάρβαρης καταστολής από τα ΜΑΤ.
Αυτός ο συνδυασμός ανάγκασε τον Παπανδρέου να παραιτηθεί, να ψάξει για την κυβέρνηση εθνικής ενότητας, να είναι ένας πρωθυπουργός «εν κενώ» ή όπως αλλιώς τον ονόμασαν την επόμενη μέρα οι εφημερίδες.
Η νεκρανάσταση της κυβέρνησης με τον ανασχηματισμό ούτε πρόκειται να τη σώσει ούτε δημιούργησε καμιά αυταπάτη σε κανένα. Στη συνέλευση που έγινε το βράδυ της Κυριακής 19 Ιούνη η πολιτική συζήτηση απλώθηκε σε όλα τα καυτά ζητήματα.
Πρώτο και βασικό, την Τρίτη το βράδυ θα γίνει κοινό συλλαλητήριο που έχει ξεκάθαρο τόνο. Καμιά ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ψήφο εμπιστοσύνης έχουμε μόνο για τους αγώνες μας.
Και οι αγώνες δεν έχουν όρια, ούτε στάδια. Όσοι ομιλητές υποστήριξαν την ανάγκη για να οργανωθεί από τα κάτω η 48ωρη απεργία των συνδικάτων και η κλιμάκωση των απεργιών έφαγαν το χειροκρότημα της ζωής τους.
Το ίδιο συνέβη με όσους εξήγησαν γιατί δεν έχουν θέση στις πλατείες οι φασίστες και ότι χρειάζεται να συνεχίσουμε ντόπιοι και μετανάστες εργάτες μαζί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, φοιτήτρια από την ΑΣΟΕΕ που αναφέρθηκε στη μάχη ενάντια στο ρατσισμό και τη φασιστική απειλή, η οποία διακόπηκε τρεις φορές από παρατεταμένα χειροκροτήματα.
Η οργή και η διάθεση του κόσμου που συμμετέχει στις πλατείες και τις απεργίες φαίνεται ότι μπορεί να κάνει κάθε εργατικό χώρο «Σύνταγμα». Με οργάνωση της βάσης σε εργασιακές και απεργιακές επιτροπές και με όπλο τη διαγραφή του χρέους και το υπόλοιπο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα μπορούμε να προχωρήσουμε σε απεργίες διαρκείας μέχρι τη νίκη!