Ο νόμος προβλέπει, πρώτα απ' όλα μια άγρια φορολογική αφαίμαξη σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων: το αφορολόγητο όριο μειώνεται από τις 12.000 Ευρώ το χρόνο στις 8.000 -πράγμα που σημαίνει πλέον ότι "ικανός" για να συνεισφέρει στα δημόσια ταμεία θεωρείται πλέον και ο εργαζόμενος με εισοδήματα 600 Ευρώ το μήνα. Τα ιατρικά έξοδα παύουν να θεωρούνται απαραίτητα και να αφαιρούνται από το εισόδημα. Το ίδιο και οι τόκοι από τα στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας. Η ιατρική περίθαλψη και η στέγη θεωρούνται πλεόν πολυτέλειες και οι πολυτέλεια πρέπει, όπως είναι γνωστό, να φορολογείται.
Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει ακόμα άγριες εισφορές σε βάρος των "ελεύθερων επαγγελματιών". Στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 700.000 "ελεύθεροι επαγγελματίες". Φυσικά από αυτούς μόνο ένα μηδαμινό ποσοστό είναι "γιατροί του Κολωνακίου". Οι περισσότεροι είναι απλά μισθωτοί, εργαζόμενοι "με μπλοκάκι" - και αυτούς είναι που βάζει στο στόχαστρο ο εφαρμοστικός νόμος. Ο νόμος προβλέπει ένα ετήσιο "τέλος επιτηδεύματος" 400 έως 500 Ευρώ (ανάλογα με την περιοχή) για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Για τον "γιατρό του Κολωνακίου" 500 Ευρώ το χρόνο δεν είναι σχεδόν τίποτα. Για τις χιλιάδες καθαρίστριες που δουλεύουν στα δημόσια σχολεία με σύμβαση έργου είναι ένας μισθός.
Ο εφαρμοστικός νόμος προβλέπει δεκάδες ακόμα: δραστικές μειώσεις στο εφάπαξ (10% για τους συνταξιούχους του δημοσίου, 15% για τους συνταξιούχους της ΔΕΗ), κρατήσεις "υπέρ των ανέργων" (παρόλο που με το νέο νόμο γίνεται πιο δύσκολο να πάρουν επίδομα ανεργίας) -που θα φτάνουν στο 3% του μισθού για τους δημοσίους υπαλλήλους. Τα τεμκήρια διαβίωσης μειώνονται δραματικά: "τεκμήριο" πλούτου θεωρούνται πλέον τα πάντα, ακόμα και ένα μικρό νοικιασμένο διαμέρισμα 50 τετραγωνικών ή ένα μικρό παλιό αυτοκίνητο.
Το μόνο που δεν προβλέπει η φορολογική επιδρομή του εφαρμοστικού είναι την φορολόγηση αυτών που συστηματικά την αποφεύγουν: των επιχειρήσεων, των τραπεζών, των εφοπλιστών. Το αντίθετο μάλιστα: το νομοσχέδιο προβλέπει μια ολόκληρη σειρά από δώρα για αυτούς.
Το νομοσχέδιο νομιμοποιεί την καταστρατήγηση του οκτάωρου: οι εργοδότες θα μπορούν νόμιμα να υποχρεώνουν τους εργαζόμενους να δουλεύουν μέχρι και δέκα ώρες, χωρίς να πληρώνονται υπερωριακά, με αντάλλαγμα την παροχή ρεπό σε κάποια πιο “ευνοϊκή” στιγμή για την επιχείρηση, ακόμα και ύστερα από 6 μήνες...
Ταυτόχρονα οι εργοδότες θα μπορούν, με το πρόσχημα της "εκαίδευσης" να προσλαμβάνουν νέους, κάτω των 25 ετών, με αμοιβές ώς και 20% χαμηλότερες από "τις προβλεπόμενες για νεοπροσλαμβανόμενο". Με απλή αριθμητική αυτό σημαίνει πλεόν εργαζόμενους με μηνίαιες αποδοχές ακόμα και κάτω των 500 Ευρώ το μήνα.
Αλλά δεν είναι μόνο οι νεοπροσλαμβανόμενοι που κινδυνεύουν: ο νέος νόμος προβλέπει την γενίκευση των "επιχειρησιακών συμβάσεων" σε όλους τους εργασιασκούς χώρους: το μόνο που χρειάζεται είναι να εξασφαλίσει το αφεντικό την συναίνεση, όχι του σωματείου, αλλά μιας "ένωσης προσώπων" που θα εκπροσωπούν το 25% των εργαζομένων.
Ιδιωτικοποιήσεις
Το πιο εξοργιστικό, όμως, τμήμα του εφαρμοστικού νόμου είναι αυτό που αφορά στις ιδιωτικοποιήσεις. Με βάση το νομοσχέδιο η περιουσία του δημοσίου περνάει πλέον σε μια Ανώνυμη Εταιρεία, η οποία θα διοικείται από “προσωπικότητες διεθνούς κύρους” και η οποία θα αναλάβει να τα ξεπουλήσει.
Η εταιρεία, που θα ονομάζεται “Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου” (η δημόσια περιουσία χωρίζεται πλέον στην εποχή του ΓΑΠ και της Τρόϊκα σε δημόσια-δημόσια και σε ιδιωτική-δημόσια) θα έχει ανάμεσα στα άλλα την δικαιοδοσία να πουλήσει όχι μόνο τις δημόσιες επιχειρήσεις, αλλά και την δημόσια γη, τα λιμάνια, τα δάση, τις παραλίες, τη θάλασσα.
Και όχι μόνο αυτό: για να κάνει τα “φιλέτα” πιο ελκυστικά στους κάθε λογής επενδυτές (στα κουστουμάτα κοράκια που έχουν ήδη πλημμυρίσει τα ξενοδοχεία της Αθήνας) το νομοσχέδιο δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να παραβιάζει, με προεδρικό διάταγμα, κάθε περιορισμό που έβαζαν μέχρι τώρα οι νόμοι σε σχέση με τους όρους δόμησης. Λιμάνια θα ξεφυτρώσουν σε προστατευόμενες περιοχές και ξενοδοχεία-μεγαθήρια σε παρθένες παραλίες.
Για να επιταχύνει τη διαδικασία το Ταμείο θα έχει το δικαίωμα να δανείζεται από τις αγορές (με εγγύηση την δημόσια περιουσία που πλέον θα του ανήκει) και να χρησιμοποιεί αυτά τα χρήματα που θα συγκεντρώνει για την εξόφληση του δημόσιου χρέους (που είναι η αποκλειστική του αποστολή) ακόμα και μέσα από την αγορά τίτλων του ελληνικού δημοσίου στη δευτερογενή αγορά.
Στη διοίκηση του Ταμείου, ανάμεσα στις “προσωπικότητες διεθνούς κύρους” θα στρογγυλοκάθονται και οι εκπρόσωποι των χωρών της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο ρόλος τους θα είναι “συμβουλευτικός” σύμφωνα με το νομοσχέδιο: “στις συνεδριάσεις θα παρίστανται ως παρατηρητές, χωρίς δικαίωμα ψήφου”. Στην πραγματικότητα, όμως, οι εκπρόσωποι της Τρόικα θα έχουν δικαίωμα βέτο σε όλες τις αποφάσεις της.
Γιατί η πραγματική εξουσία δεν θα βρίσκεται στα χέρια του Διοικητικού Συμβουλίου αλλά στα χέρια ενός δεύτερου οργάνου, του “Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων”. Χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Εμπειρογνωμώνων, γράφει το κείμενο του νομοσχεδίου, κάθε απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου, “θα είναι απολύτως άκυρη”. Από τις επτά θέσεις του Συμβουλίου Εμπειρογμνωμόνων οι τρείς ανήκουν δικαιωματικά στην Τρόικα.
Οσο για τις υπόλοιπες τέσσερις, κανείς δεν θα πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ποιές θα είναι αυτές οι “προσωπικότητες διεθνούς κύρους” που θα τις καλύψουν: οι εκπρόσωποι των ελληνικών τραπεζών, των εφοπλιστών και των βιομηχάνων. Την δημόσια περιουσία είπαμε να λεηλατήσουμε. Ε όχι και να αφήσουμε το ελληνικό κεφάλαιο έξω από αυτό το φαγοπότι!
Διαβάστε επίσης