Η κυβέρνηση ΓΑΠ μπορεί να έμεινε όρθια από την προηγούμενη πανεργατική απεργία στις 15 Ιούνη, αλλά αυτό το χρωστάει κατά κύριο λόγο στην έξωθεν παρέμβαση των φίλων της στην τρόικα και την ΕΕ που έντρομοι μπροστά στο ενδεχόμενο ενός ντόμινο που θα προκαλούσε μιας ξαφνική πολιτική και οικονομική χρεοκοπία στην Ελλάδα, έτρεξαν να εγγυηθούν «βοήθεια». Το χρωστάει βέβαια και στο Βενιζέλο που μέχρι πριν λίγες μέρες ζητούσε πλειοψηφία 180 βουλευτών και σήμερα παριστάνει τον πολιορκητικό κριό για το δεύτερο μνημόνιο.
Η «ανασχηματισμένη» κυβέρνηση των πολιτικών αυτών παχύδερμων, τρέχει τώρα ασθμαίνοντας και ιδρώνοντας να ψηφίσει τα νέα κατάπτυστα μέτρα του μεσοπρόθεσμου μέσα σε πέντε μέρες με τη μορφή του κατεπείγοντος. Δεν πρόλαβε να μαντρώσει τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην ψήφο εμπιστοσύνης την περασμένη Τρίτη και ήδη οι βουλευτές Αθανασιάδης και Ρομπόπουλος δηλώνουν ότι θα καταψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο, ενώ άλλοι το «σκέφτονται» και άλλοι ζητάνε «αλλαγές».
Ομως δεν πρόκειται να περιμένουμε, πότε και εάν, θα έρθει η ανατροπή μέσα στη Βουλή. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τους 155 του ΠΑΣΟΚ που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στη «νέα» κυβέρνηση, παρόλο ότι είναι θέμα χρόνου, πότε δύο-τρεις ακόμα θα πηδήξουν από το πλοίο που βουλιάζει. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κρυπτοφασίστες σαν τον Καρατζαφέρη και τους βουλευτές του, πότε και αν θα κάνουν την επόμενη τυχοδιωκτική πιρουέτα να αποσύρουν την υποστήριξή τους στον ΓΑΠ και το μνημόνιο, ούτε από το Μητσοτακέικο, που το παίζει «υπεύθυνη δεξιά» ούτε βέβαια από το Σαμαρά που καμώνεται ότι έχει τη συνταγή για ένα άλλο, «καλό μνημόνιο» βάζοντας τις ίδιες επιθέσεις από την πίσω πόρτα.
Η ανατροπή θα γίνει, ήδη γίνεται στους δρόμους, στις πλατείες, μέσα στους χώρους δουλειάς. Η δωδέκατη κατά σειρά - και 48ωρη αυτή τη φορά - Πανεργατική γίνεται μέσα σε ένα κλίμα, όπου δίπλα στους απεργούς της ΔΕΗ που ήδη κλείνουν την πρώτη τους βδομάδα απεργίας, έρχονται να προστεθούν κι άλλοι: οι απεργοί στους ΟΤΑ που από τη Δευτέρα 27 Ιούνη έχουν προχωρήσει σε καταλήψεις Δημαρχείων και σε κλείσιμο της Χωματερής, οι απεργοί του Ταχυδρομικού Ταμιευτήριου, οι εργαζόμενοι στα ΕΛΠΕ που έχουν πάρει αποφάσεις για απεργιακές κινητοποιήσεις διάρκειας. Μέσα σε ένα κλίμα, που ένα μήνα μετά, η οργή στο Σύνταγμα δεν λέει να ξεθυμάνει.
Να την κάνουμε διαρκείας
Μπροστά στη φοβερή επίθεση που φέρνουν τα νέα μέτρα, μια συνδικαλιστική ηγεσία που στοιχειωδώς θα σέβονταν τον εαυτό της στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, θα μετέτρεπε την 48ωρη σε απεργία διαρκείας μέχρι την ανατροπή των μνημονίων, της κυβέρνησης ΓΑΠ και των δεκανικιών της. Όμως οι Παναγόπουλοι, (που δεν ήθελαν καν την 24ωρη), αλλά και οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ (που στήριξαν καιροσκοπικά τη 48ωρη), δεν πρόκειται να το πράξουν αυτό.
Ο μόνος δρόμος είναι να επιβάλλουμε και να απλώσουμε αυτήν την προοπτική, μέσα σε κάθε Σωματείο, Συνδικάτο και Ομοσπονδία, από τα κάτω, απαιτώντας και οργανώνοντας γενικές συνελεύσεις που να αποφασίσουν χώρο το χώρο απεργία διαρκείας για την ανατροπή των μέτρων, στις ΔΕΚΟ, τα λιμάνια, τις τράπεζες – παντού! Αυτή είναι η απάντηση που πρέπει να πάρει η επιδίωξη της κυβέρνησης να «κλείσει το θέμα» με γρήγορες ψηφοφορίες και «κατεπείγοντα» - η κλιμάκωση του αγώνα και μετά την ψήφιση, μέχρι την ανατροπή τους.
Εχουμε αυτή τη δύναμη. Είναι η βάση των εργαζομένων που επέβαλε τη 48ωρη πανεργατική απεργία στις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες των εργαζόμενων, των ανέργων, των νέων που πρωτοστατούν επί 20 μήνες στους ασταμάτητους αγώνες - στις διαδηλώσεις, στις απεργίες, στο Σύνταγμα και δεν τους έχει αφήσει να πάρουν ανάσα. Είναι η βάση που πρέπει να οργανωθεί και να επιβάλλει τη δική της εργατική αντικαπιταλιστική προοπτική ενάντια στη διάλυση που φέρνουν κυβέρνηση και τρόικα. Είτε με νοκ άουτ, είτε στα σημεία θα νικήσουμε, όσο το γρηγορότερο – τόσο το καλύτερο.