Περίπου 2 χιλιάδες λιμενεργάτες γεμάτοι αυτοπεποίθηση ξεκίνησαν την Κυριακή 21 Αυγούστου την οχταήμερη απεργία τους στο λιμάνι του Φέλιξστοου στο Σαφολκ στη νοτιοανατολική Αγγλία. Είναι το μεγαλύτερο λιμάνι για κοντέινερ στην Βρετανία, από κει περνάει σχεδόν το μισό των εισαγωγών και εξαγωγών με κοντέινερ. Τρεις σιδηροδρομικές γραμμές το συνδέουν με τεράστια ζώνη αποθηκών και άλλων εγκαταστάσεων. Κάθε μέρα απεργίας κοστίζει στην εταιρεία περίπου 1,5 εκατομμύριο λίρες.
Ο Φιλ, εκπρόσωπος του συνδικάτου Unite, δήλωσε στην εφημερίδα Socialist Worker: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να αναλάβουμε δράση. Τα μισθολογικά αιτήματα που καταθέσαμε είναι πολύ προσιτά αν αναλογιστεί κανείς την αύξηση 1,38% που πετύχαμε πέρυσι. Και οι ισολογισμοί της εταιρείας των δύο τελευταίων ετών δείχνουν λειτουργικά κέρδη της τάξης των 250 εκατομμυρίων λιρών».
«Η διάθεση ήταν φανταστική», λέει ο Χιου, συνδικαλιστής στο λιμάνι: «Όταν το αφεντικό ήρθε με την κουστωδία του, το πλήθος γύρω του είδε όλα τα ψέματά του. Οι εργαζόμενοι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στη διοίκηση. Ένας απεργός είπε ότι συνήθιζε να απολαμβάνει να έρχεται στη δουλειά, αλλά όχι πια. Το αφεντικό γύρισε και είπε: 'Δεν χρειάζεται να μείνεις, μπορείς να φύγεις'. Έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο από την πρώτη μέρα».
Επί του παρόντος, η συνδικαλιστική επιτροπή του λιμανιού απαιτεί αυξήσεις 10%-αλλά με τον πληθωρισμό στα ύψη και τις συνομιλίες που θα ξεκινήσουν τον Οκτώβριο για το επόμενο μισθολογικό έτος, οι απεργοί θα μπορούσαν να ζητήσουν πολύ υψηλότερα.
Η πανδημία αποτέλεσε κεντρικό σημείο της οργής των λιμενεργατών, καθώς έπρεπε να εργάζονται καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου. Οι απεργοί περιγράφουν τις προσπάθειες της εργοδοσίας να επιβάλλει το «διαίρει και βασίλευε» στο λιμάνι.
Στους νέους λιμενεργάτες είχε ειπωθεί να μη μιλούν με τους παλαιότερους λιμενεργάτες και τους είχαν δοθεί ξεχωριστές καντίνες, αλλά αυτό κατέρρευσε κατά τη διάρκεια του Covid. Τώρα, το 92% των ψήφων υπέρ των απεργιών δείχνει ότι οι εργάτες, «νέοι» και «παλιοί» είναι σαφώς ενωμένοι.
Οι γερανοί βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον αέρα ανενεργοί, ενώ μόνο ένα πλοίο βρίσκεται στην αποβάθρα. Τα πλοία θα στρίψουν τώρα μακριά από το Φέλιξστοου, αλλά ορισμένα είναι πολύ μεγάλα για να εκφορτωθούν οπουδήποτε κοντά.
Η εργοδοσία λέει στους εργαζόμενους ότι η μετακίνηση των πλοίων αλλού θα διώξει δουλειές και θα πλήξει τελικά τους ίδιους. Αλλά λιμενεργάτες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη έχουν ανακοινώσει την άρνησή τους να χειριστούν οποιαδήποτε εμπορεύματα που εκτρέπονται από το Φέλιξστοου
Μόλις 21 απεργοσπάστες πήγαν στη δουλειά την πρώτη ημέρα της απεργίας - πολύ λιγότεροι από τους 500 που απαιτούνται για να διατηρηθεί η λειτουργία της αποβάθρας. Αυτό φέρνει τους εργαζόμενους σε πολύ ισχυρή θέση και η εταιρεία χάνει περίπου 1,5 εκατομμύριο λίρες την ημέρα από το κλείσιμο των αποβάθρων.
Από μόνη της η απεργία στο Φέλιξστοου θα αρκούσε για να γίνει διεθνής είδηση, όπως άλλωστε έχει γίνει. Όμως, δεν είναι η μοναδική. Η Βρετανία ζει το «καλοκαίρι των απεργιών» όπως το έχουν ονομάσει διάφορες εφημερίδες και σχολιαστές. Ξαφνικά διάφοροι διαπιστώνουν έκπληκτοι ότι η «εργατική τάξη επιστρέφει». Βέβαια η εργατική τάξη δεν είχε πάει πουθενά, τώρα όμως μετά από δεκαετίες, εκτός από θυμό έχει και αυτοπεποίθηση να παλέψει συλλογικά με το συνδικάτο και την απεργία.
Πάλη για αυξήσεις
Το κοινό αίτημα είναι οι αυξήσεις και η πάλη ενάντια στη χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας. Ο πληθωρισμός καλπάζει, βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο από το 1982. Οι εργαζόμενοι δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους για ηλεκτρικό και όλα δείχνουν ότι ο χειμώνας θα είναι ακόμα πιο άγριος από αυτή την άποψη.
Για παράδειγμα, την Παρασκευή 19 και το Σάββατο 20 Αυγούστου σε απεργία κατέβηκαν 40 χιλιάδες εργαζόμενοι σε σιδηροδρόμους, το μετρό, τον προαστιακό και εταιρείες λεωφορείων του Λονδίνου. Είχαν προηγηθεί και άλλες 24ωρες απεργίες. Στο Εδιμβούργο της Σκοτίας οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα κατεβαίνουν σε 11ημερη απεργία. Θα τους ακολουθήσουν σε κυλιόμενες απεργίες οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα των δήμων όλης της Σκοτίας.
Ακόμα και οι δικηγόροι στην Αγγλία και την Ουαλία αποφάσισαν να ξεκινήσουν αποχή από τα ποινικά δικαστήρια διεκδικώντας αυξήσεις. Έχουν ξεκινήσει τις κινητοποιήσεις τους από τον Ιούνη και αυτή τη βδομάδα αποφάσισαν με συντριπτική πλειοψηφία επ’ αόριστον αποχή από τις 5 Σεπτέμβρη.
Σειρά για 24ωρες απεργίες, στα τέλη Αυγούστου και στις αρχές Σεπτέμβρη, παίρνουν 115 χιλιάδες ταχυδρομικοί. Το συνδικάτο τους κυκλοφορεί αφίσα που ζητάει σε συμπαράσταση κανείς/καμιά να μη δεχτεί αλληλογραφία από απεργοσπάστες εκείνες τις μέρες.
Η δεξιά κυβέρνηση των Τόρηδων προσπαθεί να αντιμετωπίσει το κύμα των απεργιών με ένα συνδυασμό υπεκφυγών, συκοφαντιών και απειλών. Αυτόν τον συνδυασμό τον ξέρουμε καλά και εδώ. Για την ακρίβεια φταίει ο Πούτιν που εισέβαλε στην Ουκρανία, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό παρά να σφίξουμε το ζωνάρι στο όνομα της ελευθερίας και τις δημοκρατίας. Οι απεργοί είναι «υψηλόμισθοι», πχ οι λιμενεργάτες στο Φέλιξστοου έχουν μεγαλύτερους μισθούς από τους νοσοκομειακούς και όλα τα γνωστά.
Και επειδή αυτές οι συκοφαντίες δεν πολυπερνάνε, αρχίζουν οι απειλές. Ο υπουργός Μεταφορών έδωσε μια συνέντευξη στην οποία θυμίζει ότι η Θάτσερ συγκρούστηκε με τα συνδικάτα και νίκησε και πρότεινε μια «δέσμη» αντισυνδικαλιστικών νόμων και διατάξεων για να σταματήσουν οι απεργίες (στη χώρα με την πιο σκληρή αντιαπεργιακή νομοθεσία, κληρονομιά της Θάτσερ).
Αυτό που φοβάται η δεξιά κυβέρνηση της Βρετανίας είναι ότι οι απεργίες θα γιγαντωθούν και θα συντονιστούν, δηλαδή θα μετατραπούν σε μια κατευθείαν πολιτική αναμέτρηση που μπορεί να την γονατίσει. Μέχρι στιγμής οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν κάνουν τέτοια βήματα, παρά τις υποσχέσεις εκ μέρους κάποιων τμημάτων τους για «συγχρονισμένες» απεργίες. Όμως, η πίεση από τα κάτω μεγαλώνει προς αυτή την κατεύθυνση μαζί με το μίσος για την κυβέρνηση των Τόρηδων. Όπως δήλωσε ένας απεργός σιδηροδρομικός στην εφημερίδα Socialist Worker:
«Θα ήθελα η TUC να ορίσει ημερομηνία κατά την οποία θα απεργήσουν μαζί οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους, τη BT, τα ταχυδρομεία, στους δήμους, στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη. Αντιμετωπίζουμε όλοι μας μια παρόμοια επίθεση στους μισθούς μας και ο αντίκτυπος της απεργίας όλων μας θα έδειχνε πόση δύναμη έχουμε ως τάξη. Θα μπορούσε να είναι ό,τι πιο κοντινό σε γενική απεργία από το 1926».