Η τρομολαγνεία γύρω από τους λαγοκέφαλους είναι και αδικαιολόγητη και προσπαθεί να κρύψει το πραγματικό πρόβλημα που δεν είναι άλλο από την ανθρωπογενή καταστροφή του θαλάσσιου οικοσυστήματος στη Μεσόγειο. Η “εισβολή εξωτικών ψαριών" (λεοντόψαρα, μπλε καβούρια, λαγοκέφαλοι και 280 ακόμη "ξενικά είδη") στα νερά της Μεσογείου είναι το αποτέλεσμα της αύξησης της θερμοκρασίας, της αλατότητας και της οξίνισης των νερών της Μεσογείου σε συνδυασμό με τη μείωση του πληθυσμού των "φυσικών" θηρευτών τους λόγω της υπεραλίευσης.
H πρόσφατη ετήσια Έκθεση του Copernicus για την Κατάσταση των Ωκεανών, αναφέρει ότι οι επιφανειακές θερμοκρασίες στη Μεσόγειο είναι έως και 4,3°C υψηλότερες από το κανονικό. Έτσι, η Μεσόγειος "αδειάζει" από "ιθαγενή" ψάρια και σταδιακά ερημοποιείται οικολογικά, δημιουργώντας κενά που συχνά καταλαμβάνονται από "ξενικά" και "εισβολικά" είδη. Με άλλα λόγια, ο λαγοκέφαλος βρίσκεται, από το 2000, στα νερά της Μεσογείου επειδή ακολουθεί τους φυσικούς μηχανισμούς επιβίωσης και αναπαραγωγής για το είδος του.
Όπως επισημαίνει το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας "Αρχιπέλαγος", ο λαγοκέφαλος δεν είναι επιθετικό είδος προς τον άνθρωπο και δεν αποτελεί κίνδυνο για τους κολυμβητές υπό φυσιολογικές συνθήκες. Είναι τοξικό ψάρι μόνο εάν καταναλωθεί, ενώ πίσω από περιστατικά δαγκώματος συνήθως εντοπίζονται ανθρωπογενείς αιτίες, όπως το τάισμα από ανθρώπους ή ο διασκορπισμός τροφής και δολωμάτων στα ρηχά νερά. Το πρόβλημα είναι στην αλιεία και τα θαλάσσια οικοσυστήματα, καθώς ο λαγοκέφαλος είναι εισβολικό είδος που μπορεί να διαταράξει τις ισορροπίες σε περιοχές όπου οι φυσικοί μηχανισμοί ελέγχου, εξαιτίας της υπερθέρμανσης και της υπεραλίευσης, έχουν αποδυναμωθεί.
Το «σαφάρι» λαγοκέφαλων είναι μία "τρύπα στο νερό". Όπως εξηγεί το Ινστιτούτο, ο λαγοκέφαλος έχει εξαιρετικά υψηλή αναπαραγωγική ικανότητα, καθώς ένα ψάρι μπορεί να παράγει από εκατοντάδες χιλιάδες έως και περισσότερα από ένα εκατομμύριο αυγά. Σε μια χώρα με περισσότερα από 16.000 χιλιόμετρα ακτογραμμής και μία από τις μεγαλύτερες θαλάσσιες εκτάσεις στη Μεσόγειο, είναι αφελές να θεωρείται πως η στοχευμένη αλίευση μπορεί να μειώσει ουσιαστικά τους πληθυσμούς του λαγοκέφαλου. Το παράδειγμα της Κύπρου, όπου και εκεί εφαρμόστηκε πρόγραμμα αποζημιώσεων για την απομάκρυνση λαγοκέφαλων όπως κάνει και εδώ η κυβέρνηση, είναι ενδεικτικό. Έπειτα από πέντε χρόνια εφαρμογής του προγράμματος και σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ σε αποζημιώσεις, απομακρύνθηκαν μόλις περίπου 100 τόνοι λαγοκέφαλων.
Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της ραγδαίας αύξησης του λαγοκέφαλου και άλλων εισβολικών ειδών μπορεί να γίνει μόνο μέσα σε υγιή και πλούσια σε βιοποικιλότητα θαλάσσια οικοσυστήματα. Αυτό απαιτεί από την μία το σταμάτημα της υπερθέρμανσης της Μεσογείου και το σταμάτημα της υπεραλίευσης που μειώνει, ανάμεσα στα άλλα, και τους φυσικούς θηρευτές του λαγοκέφαλου όπως τα ψάρια κυνηγός και ζαργάνα. Αλλά, απέναντί μας έχουμε μία κυβέρνηση που όχι μόνο δεν κινείται προς αυτή την κατεύθυνση αλλά, αντίθετα, χρησιμοποιεί την Μεσόγειο για πεδίο εξορύξεων. Δεν μας φταίει ο λαγοκέφαλος αλλά ο Μητσοτάκης.