Εντυπωσιακή ήταν η συμμετοχή στην 24ωρη απεργία που πραγματοποίησαν στις 3 Ιουλίου τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΝΕΝ, ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ στο λιμάνι της Ραφήνας.
Η απεργιακή συγκέντρωση που έγινε στις 8 το πρωί έξω από το πλοίο Super Ferry, είχε την υποστήριξη φορέων εργαζομένων και κατοίκων της περιοχής, όπως του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Αλέξανδροις Δελμούζος, των Εργατικών Κέντρων Πειραιά και Λαυρίου, του Δικτύου Συλλόγων Ραφήνας #SaveRafina (μίας πρωτοβουλίας τοπικών συλλόγων κατά του νέου master plan και της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού της Ραφήνας), του Εμπορικού Συλλόγου Ραφήνας κ.α.
Μέχρι και στο παρά πέντε της απεργίας, κάποιες ακτοπλοϊκές εταιρίες επέμεναν ότι θα «διώξουν» τα πλοία τους από την Ραφήνα την ημέρα της απεργίας και με δύο αλλεπάλληλες αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων, κατάφεραν να βγάλουν την απεργία παράνομη. Όμως η ενότητα και η αποφασιστικότητα απεργών και κατοίκων, μαζί με τη συμπαράσταση των επιβατών και της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, τους χάλασε τα σχέδια. Η κήρυξη της απεργίας ως «παράνομης», δεν έκαμψε το ηθικό των εργαζόμενων στα πλοία και η απεργία δεν ανεστάλη από τα σωματεία τους. Κανένα πλοίο δεν έφυγε από την Ραφήνα! Καμία ακτοπλοϊκή εταιρία δεν επιχείρησε την ευθεία σύγκρουση με τους απεργούς και τους κατοίκους.
Οι εργαζόμενοι στα πλοία των γραμμών Ραφήνας-Κυκλάδων, αγωνίζονται κατά της επικίνδυνης κατάστασης που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση φέτος στο λιμάνι της Ραφήνας, έχοντας αφήσει σκόπιμα ανεξέλεγκτο τον ανταγωνισμό των εφοπλιστών. Ενώ το λιμεναρχείο Ραφήνας εγκρίνει πέντε θέσεις ελλιμενισμού πλοίων στο λιμάνι (οι οποίες έγιναν 4 μετά από ζημιά που προκλήθηκε στον λιμενοβραχίονα από πρόσκρουση πλοίου στις αρχές του καλοκαιριού), έχουν δρομολογηθεί δώδεκα πλοία δηλαδή τριπλάσιος αριθμός από τον επιτρεπόμενο. Και η θέση του Υπουργείου είναι ότι «εμείς εγκρίνουμε δρομολόγια και όχι θέσεις ελλιμενισμού».
Αποτέλεσμα αυτού του «ελεύθερου ανταγωνισμού» είναι ότι ένα έως τέσσερα πλοία διανυκτερεύουν στα ανοιχτά του λιμανιού, σε μη αναγνωρισμένα αγκυροβόλια, με τους εργαζόμενους σε μία ιδιότυπη ομηρία συνεχούς εργασίας. Με εξαντλημένα πληρώματα, η πιθανότητα κάποιου λάθους είναι αυξημένη, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την ασφάλεια χιλιάδων επιβατών. Παράλληλα, η τοπική κοινωνία:
Δεν ησυχάζει ποτέ από τον θόρυβο, το καυσαέριο και τη φωτορύπανση από τα πλοία που απλώνονται πλέον σε ολόκληρη την παράκτια ζώνη,
Έχει πνιγεί από τον κυκλοφορικό φόρτο, αδυνατώντας να μετακινηθεί μέσα στην ίδια της την πόλη, αλλά και από/προς την Αθήνα, ακόμη και σε έκτακτη ανάγκη (εκκένωση από Πολιτική προστασία, μεταφορά προς νοσοκομείο κλπ)
Βλέπει το φυσικό περιβάλλον της περιοχής και την ποιότητα ζωής να υποβαθμίζονται δραματικά από τη ρύπανση, την καταστροφή της θάλασσας και των ακτών.
Και δεν φθάνουν αυτά. Από τις 18 Ιουλίου δρομολογήθηκε και δέκατο τρίτο πλοίο, ενώ μέσα στον Αύγουστο πιθανόν να αυξηθούν τα πλοία σε δεκαπέντε. Το χάος που δημιουργείται είναι εσκεμμένο. Το λιμάνι της Ραφήνας αναμένεται να βγει προς πώληση από το Υπερταμείο και ένα φαραωνικό master plan που τριπλασιάζει το μέγεθος του λιμανιού αναμένεται από στιγμή σε στιγμή να εγκριθεί από τα Υπουργεία. Πρώτα δημιουργείται το χάος (αν όχι κάτι χειρότερο) και στη συνέχεια έρχεται ως «λύση» η επέκταση και ιδιωτικοποίηση του λιμανιού.
Δε θα τους περάσει! Οι κάτοικοι της περιοχής, ο Δήμος, η Περιφέρεια και τα σωματεία των εργαζομένων στα πλοία έχουν ταχθεί κατηγορηματικά κατά της επέκτασης και ιδιωτικοποίησης του λιμανιού της Ραφήνας. Σε αυτά τα σχέδια θα μας βρουν όλους μαζί.