Απεργιακή 8 Μάρτη 2021. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης
2/2, Απεργία Καλλιτεχνών. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης
Ιστορικά η 8 Μάρτη είναι ημέρα αγώνα. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, πρέπει να το τονίζουμε. Είναι ημέρα αγώνα, όχι κάποιου είδους γιορτή όπως προβάλλεται από τα πάνω.
Όπως ακριβώς είναι γελοίο να μιλάνε την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου για την πρόληψη, αυτοί που για τρία χρόνια με τον κορονοϊό απομάκρυναν τους ανθρώπους από τα νοσοκομεία, γιατί δεν υπήρχαν τα εχέγγυα και οι προϋποθέσεις να έρθουν με ασφάλεια και να κάνουν προληπτικούς ελέγχους, έτσι και με την Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών. Είναι κοροϊδία να μιλάνε για βήματα ισότητας και καλύτερες συνθήκες ζωής αυτοί που θέλουν να πεθαίνουν οι άνθρωποι, να είναι ατομική ευθύνη ό,τι εμείς ονομάζουμε κοινωνικό αγαθό.
Αυτό που σκέφτομαι έντονα, έχοντας παιδιά και ζώντας σε αυτή την εποχή των βιασμών και στην πολιτική και στη δικαιοσύνη, σαν γυναίκα, μάνα και εργαζόμενη, είναι ότι υπάρχει ένα τεράστιο «κεφάλαιο» προς αξιοποίηση. Ο ρόλος της γυναίκας, τόσο με ατομικές όσο και συλλογικές διαδικασίες, έχει ανέβει πολύ κι αυτό έχει δημιουργήσει πολλά φαινόμενα κοινωνικά. Οι γυναίκες στέκονται πιο καλά στη μάχη, στο να διεκδικήσουν στο χώρο εργασίας. Το νιώθουμε, το βλέπουμε να γίνεται τώρα στο νοσοκομείο μας πχ με τις εργαζόμενες στη φύλαξη ή με τις καθαρίστριες που μπαίνουν μπροστά στον αγώνα. Είναι πιο πεισματάρες και αποφασιστικές, ρισκάρουν πιο πολύ. Αυτά είναι σημεία των καιρών, αν τα αναλύω και τα αντιλαμβάνομαι σωστά.
Η απόφαση των γυναικών να μην αφήσουν να πάνε πίσω σε πράγματα, να μην επιτρέψουν το πισωγύρισμα, κόντρα στη συντηρητική και δεξιά πλευρά που θέλουν να τις πάνε πίσω σε ένα ρόλο πατριαρχικού μοντέλου, είναι ισχυρή. Παρόλο που για ένα νέο κορίτσι σήμερα τα πράγματα είναι δύσκολα, η δουλειά που θα βρει θα είναι με μεγάλη ανασφάλεια, ο μισθός θα είναι οριακά για να επιβιώσει, οι γυναίκες αντιστέκονται. Και είναι διακύβευμα για την αριστερά, στο πώς οι προτάσεις της θα ανοίξουν το δρόμο για να υπάρξει μια καλύτερη μέρα και προοπτική για το μέλλον.
Με αυτή την έννοια, η φετινή απεργία στις 8 Μάρτη έχει σημασία. Για να συνεχίσουν οι γυναίκες να διεκδικούν σε χώρους, συλλογικότητες και σωματεία.
Αγγελική Γεωργούλη,
γραμματέας Συλλόγου Εργαζόμενων Νοσοκομείου Άγιος Σάββας
Ο κλάδος μας έρχεται ξανά αντιμέτωπος με μια κυβερνητική επίθεση που υποβαθμίζει τα πτυχία μας και αρνείται το πάγιο αίτημα για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με αξιοπρεπείς μισθούς και εργασιακά δικαιώματα. Την ίδια στιγμή προσπαθεί να πισωγυρίσει όλα όσα πετύχαμε με το κίνημα #metoo στο χώρο μας, αποφυλακίζοντας τους Λιγνάδηδες και ρίχνοντας στα μαλακά τους Φιλιππίδηδες. Οι απεργίες μας τις τελευταίες μέρες είναι η δική μας απάντηση. Και η φετινή Απεργιακή 8 Μάρτη πρέπει να είναι κεντρικός σταθμός.
Η διάθεση υπάρχει. Φάνηκε στη μαζικότατη συνέλευση του ΣΕΗ την περασμένη εβδομάδα. Οι χαιρετισμοί αλληλεγγύης από τα νοσοκομεία και τα μουσεία κέρδισαν δυνατό χειροκρότημα. Και η πρόταση για απεργία στις 8 Μάρτη μαζί με όλη την εργατική τάξη και την νεολαία έγινε δεκτή με μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό. Για τους εργάτες και τις εργάτριες της Τέχνης έχει γίνει καθαρό ότι η μάχη ενάντια στο σεξισμό δεν αφορά μόνο τη σεξουαλική κακοποίηση και τους βιασμούς. Αφορά τον τραμπουκισμό που γίνεται στις γυναίκες στο χώρο εργασίας, αφορά τη μισθολογική ανισότητα, αφορά συνολικά τις συνθήκες δουλειάς που, χωρίς ΣΣΕ, για τις γυναίκες είναι πιο δύσκολες.
Επίσης έχει γίνει καθαρό ότι τίποτα δεν μας χαρίζεται. Ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα που γεννά φτώχεια, βία και σεξιστική καταπίεση, μόνο οι απεργίες μας έχουν τη δύναμη να το σταματήσουν. Γιατί πραγματικά είναι ένα σύστημα που δεν μπορεί να διορθωθεί, πρέπει να ανατραπεί. Γι’ αυτό και η στήριξη στην πρότασή μας για απεργία διαρκείας ήταν τόσο μεγάλη, μόλις είκοσι ψήφους διαφορά από αυτή για την 24ωρη απεργία. Μέσα στον ξεσηκωμό του κλάδου μας θα οργανώσουμε και μια απεργιακή 8 Μάρτη που θα μείνει αξέχαστη.
Πέρσα Κατσανούλη,
Ανατρεπτική Συσπείρωση Ηθοποιών
Η συνέλευση του Συλλόγου μας την Πέμπτη 2 Φλεβάρη ήταν η μαζικότερη που έχει γίνει τα τελευταία δεκατρία χρόνια, όπως έλεγαν όλοι. Συμμετείχαν πάνω από 120 συναδέλφισσες/οι, αποφασισμένες/οι να δώσουν τη μάχη ενάντια στην Κεραμέως και όλη την κυβέρνηση.
Ως Παρεμβάσεις και Δίκτυο Εκπαιδευτικών «Η Τάξη μας» είχαμε δυνατή παρουσία. Στο κέντρο της τοποθέτησής μας ήταν η σύνδεση των μαχών. Απέναντι στις απόψεις που παρουσιάζουν μια παντοδύναμη Κεραμέως που προχωρά στην αξιολόγηση κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα, δίναμε την εικόνα της αντίστασης. Των 48ωρων απεργιών των καλλιτεχνών και των ναυτεργατών, της τριήμερης των υγειονομικών, της δικής μας 24ωρης των εκπαιδευτικών. Ενός Φλεβάρη δηλαδή αντικειμενικά καυτού, με μία στις τρεις μέρες να είναι απεργιακή. Και παρουσιάσαμε τους μεγάλους σταθμούς μπροστά, με κεντρικό την Απεργιακή 8 Μάρτη.
Η αποδοχή ήταν φοβερή. Η αντίληψη ότι η μάχη ενάντια στην γυναικεία καταπίεση είναι υπόθεση των σωματείων, απέναντι στους βιαστές και παιδεραστές φίλους της κυβέρνησης που δρουν υπό την πλήρη ανοχή της αν όχι συγκάλυψή της, ήταν γενικευμένη. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για τον κλάδο μας που γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει να αφήνονται όλα στα Χαμόγελα του Παιδιού και τα Παιδικά Χωριά, χωρίς καμιά κρατική μέριμνα για γυναίκες και παιδιά, με ένα κράτος που έχει αποφασίσει ότι θα κοντράρει τις διεκδικήσεις μας που προστατεύουν από τις κακοποιήσεις και τη βία.
Έτσι η πρότασή μας για απεργία στις 8 Μάρτη ψηφίστηκε ομόφωνα. Μόνο ο πρόεδρος του Συλλόγου προσπάθησε να διακόψει την τοποθέτησή μας, με την άποψη ότι «δεν συζητάμε γι’ αυτά τώρα», αλλά η απάντηση ήρθε από τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους που χειροκότησαν. Με αυτόν αέρα και ενθουσιασμό μπορούμε να οργανώσουμε μια μεγάλη Απεργιακή 8 Μάρτη και στη Θεσσαλονίκη.
Κατερίνα Τσαλταμπάση,
8ο Δημοτικό Σχολείο Συκεών, μέλος ΣΤ’ ΣΕΠΕ Θεσσαλονίκης «Ο Αριστοτέλης»