Ο Πέτρος Διπλάρης είναι αντιπρόεδρος του Σωματείου Οδηγών Ταξί Αττικής (ΣΟΤΑ), μίλησε στην Εργατική Αλληλεγγύη για τις διεκδικήσεις του σωματείου. 

Ποιους εκπροσωπεί το Σωματείο Οδηγών Ταξί Αττικής;

Υπάρχουν τρεις σχέσεις εργασίας στον χώρο των ταξί. Υπάρχουν οι ιδιοκτήτες. Έχεις δηλαδή δικό σου αυτοκίνητο και το οδηγάς ο ίδιος ή το παρέχεις προς ενοικίαση. Υπάρχουν μετά αυτοί που είτε δεν έχουν δικό τους αυτοκίνητο, είτε δεν έχουν δική τους άδεια ταξί, είτε τίποτα από τα δύο και τα νοικιάζουν, δουλεύοντας με ΤΕΒΕ ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Και μετά είναι οι οδηγοί που εργάζονται για έναν ιδιοκτήτη ταξί ή μια μάντρα ταξί κι αποτελούν κανονικά κομμάτι εργαζομένων με ΙΚΑ και -υποτίθεται- Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Νοικιάζουμε το αυτοκίνητο -συνήθως 50-60 ευρώ την ημέρα- πληρώνουμε το ένσημό μας από τις εισπράξεις, το πετρέλαιο κι όλα τα έξοδα κίνησης κι ό,τι περισσέψει το παίρνουμε ως μεροκάματο. Στο ΣΟΤΑ οργανωνόμαστε αυτό το τρίτο κομμάτι εργαζομένων. Συνήθως το αυτοκίνητο το νοικιάζουμε από μάντρα. Η μάντρα παίζει το ρόλο του μεσάζοντα. Νοικιάζει αυτοκίνητα από ιδιοκτήτες που δεν θέλουν να τα οδηγούν και τα επενοικιάζει στους εργαζόμενους. Αυτό σημαίνει ότι ο οδηγός πρέπει να πληρώνει πρώτα τον μαντρά και μετά να πηγαίνει ψωμί στη δική του οικογένεια. Ο ιδιοκτήτης νοικιάζει 500-600 ευρώ το ταξί στο μεσάζοντα και μετά ο μαντράς το δίνει στον οδηγό για 1.500 ευρώ. Καταλαβαίνεις ότι η πίεση είναι μεγάλη κι ο μισθός εκμηδενίζεται. 

Τι συνθήκες εργασίας δημιουργούνται υπό αυτές τις συνθήκες;

Από τη στιγμή που αναγκάζεσαι να βγάλεις αυτά τα λεφτά, είσαι υποχρεωμένος να δουλεύεις 16 και 18 ώρες. Κοιμάσαι λίγο στο αεροδρόμιο π.χ. ώστε μόλις ξυπνήσεις να πάρεις μια κούρσα πάλι και να κατέβεις στην Αθήνα να συνεχίσεις το μεροκάματο. Υπάρχουν συνάδελφοι που κάνουν να πάνε τρεις μέρες σπίτι τους. Υπάρχουν άλλοι που έχουν πεθάνει στο τιμόνι. Χτυπάς το τζάμι και τους βρίσκεις άσπρους, νεκρούς. Αυτές είναι οι συνθήκες. Να σου περιγράψω εγώ πως δουλεύω: 16-17 ώρες στο τιμόνι, συνέχεια στο άγχος. Πλησιάζει το τέλος της βάρδιας, βλέπεις ότι ακόμα δεν έχει βγάλει τα έξοδα κι αντιλαμβάνεσαι ότι δεν σου φτάνουν οι 24 ώρες της μέρας. Πολλά μένουν απλήρωτα. Επειδή αν δεν πληρώσεις τις βάρδιές σου, σου παίρνουν το αμάξι, καταλήγεις να βάζεις το σπίτι σου και τους λογαριασμούς του σε δεύτερη μοίρα. Ας μην πληρώσω τη ΔΕΗ λες, για να συνεχίσω να έχω το αμάξι κι αύριο. Προφανώς όλη αυτή η κατάσταση δημιουργεί προβλήματα υγείας, από μέση και καρδιά, μέχρι ψυχικές ασθένειες και προστάτη.

Ποιες είναι οι διεκδικήσεις σας; 

Υπάρχει ένα ολόκληρο πλαίσιο αιτημάτων αλλά πάνω απ΄ όλα διεκδικούμε να ενεργοποιηθεί η Συλλογική Σύμβαση. Να είμαστε κανονικά μισθωτοί εργαζόμενοι με 14 μισθούς, να δουλεύουμε 5θήμερο κι όχι 7ήμερο, να δουλεύουμε ανθρώπινο ωράριο κι όχι 16 ώρες που δουλεύουμε τώρα για να βγάλουμε τα σπασμένα.