Με διαδήλωση αποχώρησαν οι αγωνιζόμενοι/ες καλλιτέχνες από το κτίριο του Θεάτρου Ρεξ το οποίο βρισκόταν υπό τον έλεγχό τους από τις 8 Φλεβάρη. 

Η πορεία κατέληξε στην Πλατεία Κοραή, όπου ήταν σε εξέλιξη προβολή – συγκέντρωση στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων ενάντια στο κλείσιμο των ιστορικών κινηματογράφων του κέντρου της Αθήνας, στέλνοντας με αυτόν τον τρόπο μήνυμα αγωνιστικής συνέχειας για την υπεράσπιση του Πολιτισμού απέναντι στις κυβερνητικές επιθέσεις. 

Πριν τη διαδήλωση, στην κατάμεστη Πειραματική Σκηνή του κατειλημμένου Ρεξ ανέβηκε η θεατρική «Τρίτη Πράξη ενός Επαναστατικού Άτιτλου και Ατελείωτου Δράματος» που ολοκληρώθηκε με το ανέβασμα των ρολών του θεάτρου επί της Πανεπιστημίου και το ξεκίνημα της πορείας. Σε μια από τις τελευταίες συμβολικές δράσεις εντός της κατάληψης, οι αγωνιστές/ριες του Συντονισμού Εργαζομένων στο χώρο των Τεχνών μετονόμασαν τη σκηνή «Ελένη Παπαδάκη», σε σκηνή «Ολυμπία Παπαδούκα» προς τιμήν της εαμίτισσας ηθοποιού που έκρυβε στο Ρεξ πολύγραφο που τύπωνε τις προκηρύξεις του ΕΑΜ στην κατοχή.

Την προηγούμενη ημέρα είχε γίνει ανοιχτή συνέλευση στο χώρο του θεάτρου όπου συζητήθηκε ο απολογισμός και τα επόμενα αγωνιστικά βήματα. 

Οι δράσεις του Συντονισμού Εργαζομένων στο χώρο των Τεχνών δεν σταματούν με την «άνω τελεία», όπως χαρακτήρισαν τον τερματισμό της κατάληψης του Ρεξ. Σε εξέλιξη είναι διεργασίες σε συνεργασία με τις αγωνιζόμενες χορεύτριες και χορευτές του κατειλημμένου Θεάτρου Ολύμπια, ενώ προγραμματίζεται συνέντευξη Τύπου τις επόμενες ημέρες. 

Η συνολική συμβολή του Ρεξ και ευρύτερα των καταλήψεων, στο κίνημα των καλλιτεχνών που ξεδιπλώνεται εδώ και τρεις μήνες, είναι δύσκολο να περιγραφεί σε αυτές τις γραμμές. Το κίνημα ξεκίνησε τον Δεκέμβρη με αφορμή το ΠΔ85, με καταλήψεις δραματικών σχολών από τους σπουδαστές/ριες κι ανάγκασε τις ηγεσίες των σωματείων του κλάδου να κινηθούν απεργιακά με 48ωρη απεργία τις δύο πρώτες ημέρες του Φλεβάρη. Στη συνέλευση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών τότε, για ελάχιστες ψήφους μειοψήφησε η πρόταση για απεργία διαρκείας. Ωστόσο ένα σημαντικό δυναμικό των σπουδαστών κι εργαζομένων που το απαιτούσαν, κατέλαβαν το μεν Τσίλλερ οι πρώτοι, το Ρεξ οι δεύτεροι, εγκαθιστώντας δύο σημαντικά κέντρα αγώνα που είχαν σαν βασική διεκδίκηση την κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης στον Πολιτισμό. 

Απεργίες διαρκείας

Από την πρώτη συνέλευση του Ρεξ τις πρώτες πρωινές ώρες της 8ης Φλεβάρη ήταν κοινός τόπος ότι βασικό όπλο είναι οι απεργίες με διάρκεια και η οργάνωση της πίεσης προς τις ηγεσίες των σωματείων να κινούνται σε απεργιακή κατεύθυνση μέσα από γενικές συνελεύσεις. «Παλεύουμε για όλα με απεργίες – διαδηλώσεις – καταλήψεις» έλεγε το πρώτο πανό του Ρεξ στη διαδήλωση των καλλιτεχνών λίγες ώρες μετά την κατάληψη του θεάτρου.

Πράγματι, υπό αυτή την πίεση, η διοίκηση του ΣΕΗ αναγκάστηκε να καλέσει νέες 24ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις τον ίδιο μήνα κι άλλες δύο γενικές συνελεύσεις με εκατοντάδες συμμετέχοντες, στις οποίες πάλι η πρόταση για πολυήμερες απεργίες μειοψήφησε για λίγες ψήφους. Μόνο που η πρόταση που πλειοψήφησε για μόλις 23 ψήφους στην τελευταία συνέλευση στις 22/2 εξουσιοδοτούσε αόριστα το ΔΣ για τον καθορισμό νέας απεργιακής ημερομηνίας και συνέλευσης. Μια απεργία που ακόμα δεν έχει οριστεί, όπως και η -αποφασισμένη στο ΔΣ του ΣΕΗ- γενική συνέλευση. 

Η επιχειρούμενη αποκλιμάκωση βρήκε μπροστά της τον ξεσηκωμό μετά τη δολοφονία στα Τέμπη. Το κίνημα των καλλιτεχνών με τις καταλήψεις στο κέντρο τους, έπαιξε σημαντικό ρόλο για να μην επικρατήσει η αναστολή των αγώνων «λόγω πένθους». Οι ανακοινώσεις τους λίγες ώρες μετά το μακελειό, η συμμετοχή τους στο συλλαλητήριο που κάλεσαν οι οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς το ίδιο απόγευμα, η μετατροπή της προγραμματισμένης πανκαλλιτεχνικής διαδήλωσης την επόμενη ημέρα σε μεγάλο συλλαλητήριο με σύνθημα «Οι ζωές μας μετράνε», ήταν καθοριστικά. 

Η έμπνευση που πήρε το κίνημα από τους αγωνιζόμενους καλλιτέχνες είναι τεράστια κι αμφίδρομη. Φάνηκε κι από το γεγονός ότι τα μπλοκ των καταλήψεων συνέχισαν να συσπειρώνουν πλήθος κόσμου στις πανεργατικές απεργίες, η Πανεπιστημίου και η Αγ. Κωνσταντίνου συνέχισαν να κλείνουν από χιλιάδες στις συναυλίες που οργανώνονταν, οι συζητήσεις, οι θεατρικές δράσεις και οι προβολές συνέχισαν να γεμίζουν τις σκηνές του Ρεξ και του Τσίλλερ. 

 Κι απ’ την άλλη, το «παλεύουμε για όλα» της πρώτης ημέρας έγινε πράξη και σταθερή επιδίωξη. Με τη συμμετοχή στις απεργιακές διαδηλώσεις των εκπαιδευτικών και των υγειονομικών, τις εξορμήσεις και τις παρεμβάσεις στις συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων, τη μαζική συμμετοχή στην αντισεξιστική απεργιακή 8 Μάρτη, την παρουσία στο αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στις 18 Μάρτη, τη συμπαράσταση στην Αργυρή Ερωτοκρίτου ενάντια στη συνδικαλιστική της δίωξη, την αλληλεγγύη στις οικογένειες Σαμπάνη και Ιάσονα Λαλαούνη που διεκδικούν δικαιοσύνη για τις δολοφονίες των παιδιών τους κ.α. 

Η επιμονή των συνδικαλιστικών ηγεσιών -και κύρια του ΣΕΗ και της ΠΟΘΑ- στην κατεύθυνση της αποκλιμάκωσης μετά τις κινητοποιήσεις του Φλεβάρη, φέρει σε μεγάλο βαθμό την ευθύνη για τον τερματισμό των δύο βασικών καλλιτεχνικών καταλήψεων στις δυο μεριές της Ομόνοιας. Παρ’ όλα αυτά οι συντονισμοί σπουδαστών/ριών κι εργαζομένων που χτίστηκαν σε αυτές, χρειάζεται να συνεχίσουν στην κατεύθυνση που χάραξαν. 

Στέλιος Μιχαηλίδης

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ