Είναι μια κοπιώδης προσπάθεια που δείχνει πόσο στριμωγμένη είναι η κυβέρνηση. Στο ασφαλιστικό για παράδειγμα. Τη μια μέρα ακούμε για την έκτακτη οικονομική ενίσχυση στους χαμηλοσυνταξιούχους, ύψους 200 ευρώ και την επόμενη ο Κουτρουμάνης σπεύδει να μιλήσει για λάθος ...του υπαλλήλου που δακτυλογραφούσε την τελική μορφή του κειμένου. Ο Παπακωνσταντίνου, βλέπετε, είχε βάλει βέτο για αυτή την «σπατάλη» που θα είχε βαρύτατες δημοσιονομικές συνέπειες. Την επόμενη μέρα, πάλι όμως, η κυβέρνηση διαρρέει στο «Βήμα» (ή το «Βήμα» στην κυβέρνηση...) ότι επίκειται «μεγάλη πρωτοβουλία» στο ασφαλιστικό, που θα απαλύνει το κλίμα και θα μετριάσει τις αντιδράσεις.
Βδομάδες τώρα, ο Λοβέρδος τρέχει από σύσκεψη σε σύσκεψη πότε για να καλοπιάσει, πότε για να πιέσει, πότε για να πείσει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να βάλουνε πλάτη. Ο Κουτρουμάνης, πρώην συνδικαλιστής κι αυτός, παίζει ένα αντίστοιχο ρόλο. Τα ίδια και στο εργασιακό. Αρχικά, οι αλλαγές, δηλαδή η σφαγή των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, θα γινόταν με Προεδρικό Διάταγμα. Μετά ο Λοβέρδος έκανε την ανάγκη φιλοτιμία και δεσμεύτηκε για ενσωμάτωσή τους ως άρθρα στο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό.
Διατάξεις
Πραγματικά, η κυβέρνηση προσπαθεί να τετραγωνίσει τον κύκλο. Από την μια μεριά, οι διατάξεις για το εργασιακό είναι σαν χτυπήματα τσεκουριού στις σχέσεις της με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Το ζήτημα της προσφυγής στην διαιτησία και της κατάργησης ουσιαστικά των συλλογικών συμβάσεων, είναι ένα παράδειγμα. Το ΠΑΣΟΚ χτίστηκε σαν κόμμα πάνω στις σχέσεις με αυτό το στρώμα των συνδικαλιστών. Και ο Παπανδρέου χρωστάει εν πολλοίς την επικράτησή του το 2007 στους μηχανισμούς της ΠΑΣΚΕ.
Όμως, την ίδια στιγμή που τους γυρίζει την πλάτη, ζητάει και την συνδρομή της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Έτσι βλέπουμε τον Παναγόπουλο να εμφανίζεται πρόθυμος να βγάλει από τη δύσκολη θέση τον Παπανδρέου και τον Λοβέρδο μέσα από τη «διαπραγμάτευση» για τη νέα ΕΓΣΣΕ.
Ποτέ άλλοτε διαπραγματεύσεις για εθνική γενική συλλογική σύμβαση δεν είχαν τέτοια -καθημερινή- κάλυψη από τα δελτία των καναλιών. Η ΓΣΕΕ, μας λένε, στηρίζει την «συμβιβαστική» πρόταση να «ενσωματωθούν» ο 13ος και 14ος μισθός και κάπως έτσι θα διασφαλιστούν «ανεπαίσθητες» αυξήσεις, της τάξης του 1% - 1,5% για τα επόμενα τρία χρόνια. Και ω του θαύματος, ο Παπανδρέου βγαίνει γεμάτος αποφασιστικότητα να δηλώσει ότι θα υπερασπίσει μια τυχόν απόφαση των «κοινωνικών εταίρων» σε αυτό το πνεύμα.
«Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να προστατευθεί ο θεσμός της συλλογικής σύμβασης» είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο ο Παναγόπουλος και σε αυτή τη γραμμή συνεχίζει και τώρα. Να το έχουμε ξεκάθαρο: Σε καθεστώς περικοπών μνημονίου, σε συνθήκες όπου ο πληθωρισμός τρέχει με 5%, και ακόμα δεν έχουν φανεί οι επιπτώσεις από την νέα αύξηση του ΦΠΑ, η «συζήτηση» για «αυξήσεις» του επιπέδου 1% δεν είναι προστασία της κατάκτησης των συλλογικών συμβάσεων, είναι ένα μεγάλο, προκλητικό ξεπούλημα. Ένα δώρο στην κυβέρνηση του Παπανδρέου, στη «τρόϊκα» και τους καπιταλιστές.
Οι αγωνιστές στη βάση των συνδικάτων θα πρέπει να οργανωθούν ενάντια στις πιέσεις για ξεπούλημα που βάζουν κυβέρνηση και άρχουσα τάξη στις συνδικαλιστικές ηγεσίες: Απαιτώντας και επιβάλλοντας στις συνδικαλιστικές ηγεσίες όχι «διάλογο», αλλά κλιμάκωση και οργάνωση των απεργιών, απαιτώντας από τους βουλευτές την Πέμπτη να καταψηφίσουν το ασφαλιστικό στη Βουλή.