Η Εργατική Αλληλεγγύη όμως, όχι απλά κατάφερε να εκδίδεται σταθερά, αλλά μέσα σε αυτά τα χρόνια η έκδοση και η διακίνησή της έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του κινήματος. Είναι η εφημερίδα που βλέπει κανείς μπροστά του σε κάθε απεργία, σε κάθε διαδήλωση, σε κάθε κινητοποίηση, μικρή ή μεγάλη.
Αυτή είναι η εξήγηση γιατί η Εργατική Αλληλεγγύη κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να δυναμώσει φύλλο το φύλλο. Η εξέλιξή της δεν καθορίστηκε από την κατάσταση στο εσωτερικό της εφημερίδας αλλά από το ίδιο το κίνημα. Δεν καθορίστηκε από τα αφεντικά της (τέτοια έτσι κι αλλιώς δεν έχει), ούτε από τους συντάκτες της.
Καθορίστηκε από τις προσπάθειες του εργατικού κινήματος να οργανώσει την αντίσταση απέναντι στην πρώτη επίθεση των “εκσυγχρονιστών” του ΠΑΣΟΚ από το 1985 και μετά, από τις απεργιακές μάχες που έριξαν την κυβέρνηση Μητσοτάκη το '90 – '93, με κορυφαία αυτή των εργαζόμενων στα λεωφορεία. Aπό τις μάχες ενάντια στο ξεπούλημα που επιχείρησε το ΠΑΣΟΚ μετά την επανεκλογή του, όπως στο Σκαραμαγκά, από τις μαχητικές, ανεξέλεγκτες απεργίες διάρκειας ενάντια στην κυβέρνηση Σημίτη, όπως των καθηγητών το '97 και της Ιονικής το '98, από την επιστροφή της μαζικής γενικής απεργίας το 2001 κόντρα στη διάλυση του ασφαλιστικού, από τις απεργίες και τις φοιτητικές καταλήψεις που έδεσαν τα χέρια στην κυβέρνηση Καραμανλή, μέχρι τις γενικές απεργίες που έριξαν την κυβέρνηση Παπανδρέου.
Η πορεία της Εργατικής Αλληλεγγύης εξαρτήθηκε από την πορεία αυτών των αγώνων, γι'αυτό και ο γιορτασμός των 1000 φύλλων κάθε άλλο παρά εσωτερική υπόθεση θεωρούμε ότι είναι. Τα 1000 φύλλα της Εργατικής Αλληλεγγύης είναι απόδειξη ότι το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα κατάφερε από το 1985 μέχρι σήμερα να κρατήσει το κόκκινο νήμα των αγώνων, να μην λυγίσει κάτω από τις επιθέσεις. Αντίθετα κατάφερε να ξαναχτίσει την αυτοπεποίθησή του για να φτάσει σήμερα στο σημείο να αναγκάσει τραπεζίτες, φασίστες και όλα τα κόμματα του συστήματος να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να το αντιμετωπίσουν.
Καμπές
Οι καμπές του εργατικού κινήματος βρήκαν αντανάκλαση στη μορφή και τη συχνότητα της Εργατικής Αλληλεγγύης. Στα μέσα της δεκαετίας του '80 πρωτοεκδόθηκε με τη μορφή “δελτίου για την προβολή και υποστήριξη των εργατικών αγώνων” που εκδιδόταν μόνο με αφορμή κάποια συγκεκριμένη μάχη. Μετά από περίπου 10 φύλλα η έκδοσή της σταθεροποιήθηκε με τη μορφή μηνιάτικης εφημερίδας.
Στη διάρκεια των αγώνων κόντρα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη έγινε δεκαπενθήμερη και την ώρα που ο Μητσοτάκης κατέρρεε η Εργατική Αλληλεγγύη γινόταν βδομαδιάτικη πανηγυρικά. Οι 12 σελίδες έγιναν 16 στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και λίγο αργότερα οι φωτογραφίες των αγώνων απέκτησαν χρώμα.
Παρά τους τεχνικούς εκσυγχρονισμούς, η Εργατική Αλληλεγγύη παρέμεινε μια διαφορετική εφημερίδα. Όχι μονο για την άποψή της. Αλλά γιατί ποτέ δεν δημοσίευσε διαφημίσεις και δεν εξαρτήθηκε από χορηγούς. Οι περισσότερες εφημερίδες επιβιώνουν (ή δεν επιβιώνουν) χάρη στις διαφημίσεις.
Η Εργατική Αλληλεγγύη έχει σαν απαράβατη αρχή ότι δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο για οικονομικές πιέσεις από την πλευρά των καπιταλιστών. Η δύναμή της είναι η διακίνηση χέρι με χέρι στους χώρους δουλειάς, στις πλατείες, στους σταθμούς του Μετρό και στις διαδηλώσεις. Τα έσοδά της προέρχονται μόνο από τις πωλήσεις της και από τις ατομικές ενισχύσεις των αναγνωστών και των φίλων της.
Το σώμα των φύλλων της Εργατικής Αλληλεγγύης είναι μια ζωντανή ιστορία του κινήματος στην Ελλάδα τα τελευταία 26 χρόνια. Δεν προσφέρει απλώς καταγραφή των κινητοποιήσεων, αλλά ένα παράθυρο από το οποίο μπορεί κανείς να μυριστεί τις δυνατότητες και τις διαθέσεις που υπήρχαν σε κάθε στιγμή. Ο λόγος που μπορεί να το κάνει αυτό είναι γιατί η Εργατική Αλληλεγγύη επιδιώκει να είναι μια εφημερίδα οργανωτής. Ενημερώνει και προπαγανδίζει τις ιδέες της επανάστασης και του σοσιαλισμού, αλλά πάνω από όλα οργανώνει. Στις σελίδες της βρίσκει κανείς τις δηλώσεις πρωτοπόρων αγωνιστών την ώρα που προσπαθούν να ξεσηκώσουν τους χώρους τους. Η δική τους εμπειρία -θετική και αρνητική- μεταφέρεται και συζητιέται σε όλους τους χώρους, σε όλη την Ελλάδα όπου παρεμβαίνουν συνεργεία της Εργατικής Αλληλεγγύης.
Όμως η Εργατική Αλληλεγγύη δεν ακολουθούσε απλά τα εργατικό κίνημα. Δεν προσποιηθήκαμε ποτέ ότι είμαστε “αντικειμενική” εφημερίδα. Η Εργατική Αλληλεγγύη είναι μια συνειδητή παρέμβαση στην προσπάθεια να χτιστεί επαναστατική οργάνωση, στην προσπάθεια για την ανατροπή του καπιταλισμού.
Επανάσταση
Γι'αυτό και στις σελίδες της δεν έλειψαν ποτέ άρθρα για την επαναστατική παράδοση και το Μαρξισμό, ενώ άνοιξαν όλα τα μεγάλα ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα γύρω από τα οποία είτε χτίστηκαν κινήματα, είτε απειλήθηκε η καταστροφή τους. Από τη μάχη κόντρα στην εθνικιστική υστερία για το Μακεδονικό μέχρι την αντίσταση στην Ισλαμοφοβία, τους πολέμους στα Βαλκάνια, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την υπεράσπιση των Παλαιστίνιων κόντρα στο σιωνιστικό κράτος. Ήταν και είναι η εφημερίδα των αντιρατσιστικών συλλαλητηρίων, του αντιπολεμικού κινήματος, της αντιφασιστικής δράσης.
Δικαιούμαστε να αισθανόμαστε δικαιωμένοι γιατί το πρώτο τεύχος του 2002 πριν από 10 ακριβώς χρόνια, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το ευρώ στην Ελλάδα εν μέσω πανηγυρισμών χωρίς όριο για το “τέλος της κρίσης”, γράφαμε στο πρωτοσέλιδο: “Μην ψάχνετε στον Καζαμία και στα παραμύθια του ευρώ. Ο καπιταλισμός φέρνει κρίση και φτώχεια. Το μέλλον το δείχνει η εξέγερση της Αργεντινής”.
Στο οχτασέλιδο αυτό αφιέρωμα, θα βρείτε ενδεικτικά πρωτοσέλιδα και φωτογραφίες από κάποιους από τους σταθμούς που σημάδεψαν αυτήν την πορεία των 1000 φύλλων. Μια πορεία που σκιαγραφείται και μέσα από τις δηλώσεις που μας έστειλαν σύντροφοι και συντρόφισσες από κινήματα και την Αριστερά, επισημαίνοντας πλευρές της συνεισφοράς της ΕΑ όλα αυτά τα χρόνια.
Από τη μεριά μας, ευχαριστούμε όσους μας έστειλαν χαιρετισμούς για τα 1000 φύλλα και όλους όσοι διαβάζουν και συνεισφέρουν στην εφημερίδα. Ο γιορτασμός των 1000 φύλλων ας είναι πάνω από όλα μια ευκαιρία για περισσότερες σκέψεις και πρωτοβουλίες που θα φέρουν την Εργατική Αλληλεγγύη και μαζί της τις επαναστατικές ιδέες ακόμη περισσότερο στο κέντρο του κινήματος, μέσα σε μια χρονιά που ήδη προμηνύεται επαναστατική.