Σε μία οργισμένη μαζική γενική συνέλευση στις 21/12 αμέσως μόλις έγινε γνωστή η πρόθεση της εργοδοσίας για υπαγωγή στο 99 -η αίτηση στο Πρωτοδικείο Αθηνών κατατέθηκε μια βδομάδα μετά, στις 29/12- οι εργαζόμενοι αποφάσισαν κλιμάκωση του αγώνα με απεργία διαρκείας από την επόμενη κιόλας μέρα. Απαίτησαν επίσης τη δημοσίευση ανακοίνωσής τους στο πρωτοσέλιδο του φύλλου της επόμενης ως προϋπόθεση για να τυπωθεί η εφημερίδα. Η Εργατική Αλληλεγγύη μίλησε με την Αφροδίτη Πολίτη, συντάκτρια στο περιοδικό “Ε” και τον Γιάννη Φοβάκη, τεχνικό τύπου και μέλος του ΔΣ της ΕΤΗΠΤΑ, την ημέρα έναρξης της απεργίας.
Αφροδίτη: Οι προθέσεις της εργοδοσίας φάνηκαν μετά την τελευταία τριήμερη απεργία. Δεν ικανοποίησε κανένα από τα αιτήματά μας, δε μας έδωσε τίποτα από μισθούς. Το αποκορύφωμα ήταν ότι δεν προσήλθε καν στην τριμερή συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας. Την επόμενη μέρα και αφού βγήκαν τα πρώτα ασφαλιστικά μέτρα υπέρ μας, διαρρέει το παράβολο που έχει πληρώσει για το 99. Ηταν μια εκδικητική κίνηση καθώς η θετική για μας απόφαση των ασφαλιστικών σήμαινε ότι θα μπορούσαμε να εκτελέσουμε πληρωμές, δηλαδή να πάρουμε εμείς τα τρέχοντα έσοδα γιατί εισπράττονται έσοδα γύρω στα 2 με 2.400 εκατομμύρια το μήνα αλλά πάνε σε όλους τους άλλους (φως, χαρτί, φυσικό αέριο, επιταγές σε τρίτους κλπ) εκτός από μας. Με τα ασφαλιστικά μέτρα κλειδώναμε ότι κάποια από τα δεδουλευμένα μας δικαιούμαστε να τα πάρουμε. Το γεγονός λοιπόν ότι μία μέρα μετά η εργοδότρια μας απείλησε με το 99 που λέει ότι δε θα πάρετε φράγκο, είναι μια εκδικητική και δόλια πράξη όταν όλους αυτούς τους μήνες μας έλεγε '΄δουλέψτε τσάμπα γιατί θα πάρω δάνειο'.
Μετά από αυτό οι μάσκες έπεσαν. Αν κάποιοι συνάδελφοι διατηρούσαν ψευδαισθήσεις ότι η εργοδοσία έχει καλή πίστη, με αυτή την κίνηση τις έχασαν. Η συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων με κυλιόμενες 48ωρες μέχρι τη νίκη μας, δηλαδή την καταβολή όλων των δεδουλευμένων μας, είναι μονόδρομος. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν πισωγύρισμα. Νομίζω ότι δεν πρέπει να γυρίσουμε στη δουλειά ούτε μια μέρα αν δεν νικήσουμε. Χτες το κλίμα στη συνέλευση ήταν ότι πλέον τραβάμε χειρόφρενο. Υπήρξε η πρόταση ούτε σήμερα να βγει φύλλο, να κάνουμε απεργία και να βγάλουμε μόνο την άποψή μας σε ένα απεργιακό enet. Γενικά προτάσεις για απεργιακό enet, για μοντέλα αυτοδιαχείρισης, για να πάρουμε την εφημερίδα στα χέρια μας και να γίνει η Ελευθεροτυπία των εργαζόμενων έχουν πέσει στο τραπέζι, είναι κάτι που μπορεί να ζυμωθεί όντας οι εργαζόμενοι σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Μπορούμε να συζητήσουμε τι άλλο μπορούμε να κάνουμε, για την ενημέρωση που θέλουμε, για ενημέρωση για την κοινωνία και αν αυτό είναι βιώσιμο στον καπιταλισμό. Δεν είμαστε νησίδα, κάτι τέτοιο θα ήταν βιώσιμο και υλοποιήσιμο, δηλαδή μια αυτοδιαχειριζόμενη Ελευθεροτυπία, αν σε όλη την Ελλάδα το εργατικό κίνημα και το μαζικό κίνημα αρχίζει να διεκδικεί τα μέσα παραγωγής. Μπορεί να μην είναι ορατό αλλά είναι διακριτό, είναι μια δυνατότητα που νομίζω ότι είναι και η μόνη που έχουμε έτσι όπως πάνε τα πράγματα. Πενήντα μέρες στη Χαλυβουργία που συνεχίζουν δείχνουν πως όταν είμαστε αποφασισμένοι υπάρχουν δυνατότητες να νικήσουμε. Επειδή δε θέλουμε να γυρίσουμε στην προηγούμενη κατάσταση -όταν κάποιοι λίγοι ήταν καλά και οι πολλοί δεν ήμασταν- αλλά δεν θέλουμε ούτε να εξαθλιωθούμε πρέπει να αρχίσουμε να βρίσκουμε τρόπους να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας.
Από τις Ενώσεις διεκδικούμε να σταθούν στο πλευρό μας σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Ειδικά η ΕΣΗΕΑ να αφήσει τη διγλωσσία και την κωλυσιεργία που την χαρακτηρίζει τόσο καιρό. Και αν μπορούν να σταθούν αντάξιοι των υποχρεώσεών τους και των ευθυνών τους. Τα χτυπήματα στον κλάδο των ΜΜΕ είναι πολλαπλά και αφορούν σε ένα πάρα πολύ μεγάλο φάσμα εργαζομένων. Η Ελευθεροτυπία είναι ο λαγός που θα εφαρμόσει την τρομοκρατία της απλήρωτης εργασίας σε όλα τα άλλα μεγάλα συγκροτήματα. Η ΕΣΗΕΑ πρέπει να κάνει κάτι δραστικό. Αυτή η επίθεση μόνο με μια συνολική αντεπίθεση μπορεί να απαντηθεί. Μόνο μια γενική απεργία σε όλο τον κλάδο, όχι 24ωρη, αλλά με διάρκεια και πυγμή, μπορεί να αναχαιτίσει την επίθεση.
Είμαστε μέρος αυτής της κοινωνίας και πρέπει να παλέψουμε στο πλευρό των εργαζομένων. Αυτό δεν το επιβεβαιώνουμε όταν κάνουμε ξεχωριστές απεργίες για να ενημερώσουμε τάχα. Το επιβεβαιώνουμε μονάχα όταν απεργούμε μαζί με τους άλλους κλάδους, όταν καλύπτουμε τις κινητοποιήσεις των άλλων κλάδων με αγωνιστικό πρόσημο και όχι με την αστική προπαγάνδα ότι 'να κοιτάξτε που κλείνουν τα λιμάνια και πέφτει ο τουρισμός'. Για να γίνει αυτό χρειάζεται μια άλλη ενημέρωση. Για να σταθεί η κοινωνία στο πλευρό μας, πρέπει κι εμείς να σταθούμε στο πλευρό της, είναι μια αμφίδρομη διαλεκτική σχέση. Είναι ανάγκη να είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά. Οπως δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι το ίδιο, έτσι δε ζητάμε από την κοινωνία να σταθεί στο πλευρό των Πρετεντέρηδων, των Τρέμηδων κλπ αλλά στο πλευρό αυτών που αγωνίζονται”.
Γιάννης: “Το προηγούμενο διάστημα κάναμε 24ωρη απεργία, μετά 48ωρη και στη συνέχεια τριήμερη. Παράλληλα καταθέσαμε ασφαλιστικά μέτρα. Συγκροτήσαμε εργασιακή επιτροπή. Συσπειρωθήκαμε στη συνέλευση που κάνουμε όλοι μαζί οι συνάδελφοι από τρία σωματεία. Από χτες που μάθαμε για το 99, επικράτησε ένα 'γαμώτο'. Είναι μονόδρομος πια η απεργία. Διεκδικούμε από τις Ενώσεις να είναι πρωτοπόροι και δεν είναι φυσικά σε καμία περίπτωση. Είναι πάντα ανασταλτικοί. Θα έπρεπε η απάντηση να είναι συνολική, να βρεθούμε όλοι οι εργαζόμενοι μαζί και γι' αυτό έχει μείνει σα συζήτηση ότι θα πρέπει να κάνουμε σε όλα τα Μέσα απεργία διαρκείας γιατί παντού χτυπιούνται συνάδελφοι. Χρειάζεται να συντονιστούμε με τα άλλα μαγαζιά που βρίσκονται σε αγώνες, όπως το Alter, το Κέρδος, το ΔΟΛ αλλά και με άλλους κλάδους, με τους Χαλυβουργούς και άλλους εργαζόμενους”.