Πριν ένα χρόνο, η Κέητ Μπλάνσετ βάδιζε στο κόκκινο χαλί του Φεστιβάλ των Καννών και για μια στιγμή, σχημάτισε τα χρώματα της Παλαιστινιακής σημαίας αποκαλύπτοντας την πράσινη φόδρα του μαύρου φορέματος που φόραγε. Έκλεινε με αυτό τον τρόπο το μάτι στο διεθνές κίνημα και έστελνε ένα βουβό συμβολικό μήνυμα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό.
Ένα χρόνο μετά, το ντοκιμαντέρ μιας εξόριστης Ιρανής σκηνοθέτιδας και κυρίως η δολοφονία της Παλαιστίνιας πρωταγωνίστριάς της μια μέρα μετά την επιλογή της ταινίας στο φεστιβάλ, κατάφερε να βάψει για τα καλά τις Κάννες στα παλαιστινιακά χρώματα και τον κόσμο της να φωνάζει για Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Μιλάμε για το ντοκιμαντέρ “Put Your Soul on Your Hand and Walk” της Σεπιντέ Φαρσί, στο οποίο η δημιουργός συνομιλεί με την Παλαιστίνια φωτορεπόρτερ Φατιμά Χασούνα στη Γάζα, δίνοντας φωνή και εικόνα στην εξελισσόμενη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Το ντοκιμαντέρ έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο παράλληλο τμήμα ACID του Φεστιβάλ των Καννών την περασμένη Πέμπτη. Ήδη από τις προηγούμενες ημέρες είχε αφήσει το στίγμα του.
Περισσότεροι από 380 άνθρωποι του κινηματογράφου υπέγραψαν ανοιχτή επιστολή εν όψει του φεστιβάλ, στην οποία καταδίκαζαν τη δολοφονία της Φατίμα Χασούνα και έπαιρναν θέση ενάντια στη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ. Ανάμεσα στις υπογραφές ήταν και ονόματα όπως ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο Γιώργος Λάνθιμος, ο Κώστας Γαβράς, η Σούζαν Σάραντον, ο Ρίτσαρντ Γκιρ, ο Αλφόνσο Κουαρόν, ο Τζόναθαν Γκλέιζερ, ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, ο Ρούμπεν Όστλουντ, ο Ρέι Φάινς, ο Μαρκ Ράφαλο, ο Χαβιέ Μπαρδέμ, ο Βίγκο Μόρτενσεν, ο Άκι Καουρισμάκι, η Αντέλ Εξαρχόπουλος και πολλοί ακόμη.
Μεταξύ άλλων υπογραμμίζουν: «Εμείς, καλλιτέχνες και άνθρωποι του πολιτισμού, δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί, ενώ συντελείται γενοκτονία στη Γάζα και ενώ αυτή η ανείπωτη επικαιρότητα πλήττει άμεσα και βίαια τον χώρο μας. Τι αξία έχει το επάγγελμά μας, αν δεν αντλεί μαθήματα από την Ιστορία, από τις δεσμευμένες ταινίες, αν δεν είμαστε παρόντες για να υπερασπιστούμε τις καταπιεσμένες φωνές;
Η ακροδεξιά, ο φασισμός, ο αποικιοκρατισμός, τα αντιτρανς και αντι-LGBTQIA+ κινήματα, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, η ισλαμοφοβία και ο αντισημιτισμός, δίνουν μάχες στο πεδίο των ιδεών: επιτίθενται στις εκδόσεις, στον κινηματογράφο, στα πανεπιστήμια. Γι’ αυτό οφείλουμε να αντισταθούμε. Ας αρνηθούμε να γίνει η τέχνη μας συνένοχη στο χειρότερο. Ας ξεσηκωθούμε. Ας κατονομάσουμε την πραγματικότητα. Ας τολμήσουμε να την αντικρίσουμε συλλογικά… Για την Φατέμ, για όλες και όλους εκείνους που πεθαίνουν στην αφάνεια. Ο κινηματογράφος οφείλει να μεταφέρει τα μηνύματά τους, να είναι καθρέφτης των κοινωνιών μας. Ας δράσουμε πριν να είναι πολύ αργά».
Στο τέλος της προβολής της ταινίας της Φαρσί το κοινό ξέσπασε φωνάζοντας το Free Palestine και η ίδια, συγκινημένη, με σηκωμένη τη γροθιά του ενός χεριού της και μια μεγάλη φωτογραφία της Φατιμά Χασούνα στο άλλο, αποκάλυψε αυτό που όλοι λίγο πολύ ήξεραν. H ερευνητική ομάδα των Forensic Architecture είχε αποφανθεί ότι το χτύπημα στο διαμέρισμα της Φατιμά Χασούνα ήταν στοχευμένο.