Σε ανοιχτή σύσκεψη για την οργάνωση των φοιτητικών εκλογών στις 13 Μάη προχώρησε το ΣΕΚ στις Σχολές, την Παρασκευή 17 Απρίλη στον πολυχώρο Ρομάντσο. Συμμετείχαν φοιτητές και φοιτήτριες από την Αθήνα, τα Γιάννενα, τον Βόλο, τη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη. Στο τέλος της σύσκεψης, σχεδιάστηκε πρόγραμμα εξορμήσεων και αφισοκολλήσεων με την εκλογική προκήρυξη και αφίσα του ΣΕΚ στις Σχολές και συζητήθηκε το πρόγραμμα εκδηλώσεων στα πανεπιστήμια εν όψει του φετινού Φεστιβάλ επαναστατικών ιδεών «Μαρξισμός 2026».
Κέντρο της σύσκεψης ήταν οι εκρηκτικές συνθήκες μέσα στις οποίες γίνονται οι φετινές φοιτητικές εκλογές. Συνθήκες μεγάλης κρίσης των από πάνω αλλά και αντίστασης των από κάτω. «Το μεγαλύτερο παράδειγμα έρχεται από την καρδιά του ιμπεριαλισμού, τις ΗΠΑ», γράφει η προκήρυξη του ΣΕΚ στις Σχολές. «Ενάμιση μήνα μετά την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, αναγκάστηκαν σε εκεχειρία πάνω στα 10 σημεία του Ιράν. Μια τεράστια ήττα των ΗΠΑ- Ισραήλ που ήρθε κάτω από την πίεση μιας νέας οικονομικής ύφεσης λόγω της αύξησης των τιμών του πετρελαίου, της στρατιωτικής αδυναμίας να ελέγξουν την περιοχή αλλά και κάτω από την πίεση ενός τεράστιου αντιπολεμικού κινήματος που έχει ξεσπάσει μέσα στις ΗΠΑ αλλά κι διεθνώς με αποκορύφωμα τις 28 Μάρτη, που εκατομμύρια βγήκαν στους δρόμους. Οι ίδιοι που λίγους μήνες πριν έδιωξαν τον ICE από την Μινεσότα και προχώρησαν σε μια τεράστια γενική απεργία. Η δύναμη του πεζοδρομίου δεν φαίνεται “μόνο” στην Αμερική του Τραμπ. Το ίδιο γίνεται και στην Ευρώπη. Στη Βρετανία οι ακροδεξιοί φίλοι του Τραμπ έτρεχαν να επωφεληθούν από την αποτυχία της κυβέρνησης των Εργατικών, αλλά το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα τους φράζει το δρόμο μετά τις 28 Μάρτη με το μεγαλύτερο συλλαλητήριο που έγινε ποτέ. Το ίδιο συμβαίνει στη Γαλλία, αλλά και στην Ιταλία όπου η Μελόνι παραπαίει».
Κοινό σημείο των τοποθετήσεων ήταν η κρίση των από πάνω η οποία έχει πάρει διαστάσεις και στην Ελλάδα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να κρέμεται από μία κλωστή. Οι εικόνες του εργατικού κινήματος που πλημμύρισε και πλημμυρίζει τους δρόμους για τα Τέμπη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, για την Παλαιστίνη και για την Πύλο, ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό, αναλύθηκαν μέσα από τις τοποθετήσεις με τη ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας που είναι παρούσα σε κάθε διαδήλωση και μάχη να είναι βασικό σημείο. Η συζήτηση εστίασε στο πως μπορεί αυτός ο ριζοσπαστισμός να γίνει οργανωμένη δύναμη ανατροπής στα πανεπιστήμια. «Αυτές τις δυνατότητες δεν τις αξιοποιεί η ρεφορμιστική πολιτική που αρνείται την κλιμάκωση μέχρι τη νίκη», συνεχίζει η προκήρυξη του ΣΕΚ στις Σχολές. «Η πρωτιά της ΚΝΕ στους φοιτητικούς συλλόγους, έδειξε την αριστερή στροφή του κόσμου των σχολών αλλά δεν μεταφράστηκε σε μαζικό κίνημα ανατροπής, καθώς η ηγεσία της ταλανίζεται μεταξύ της ριζοσπαστικοποίησης του κόσμου και της δεξιάς στροφής της. Αυτό σημαίνει το αφήγημα του “τι κρατικό, τι ιδιωτικό”, η υιοθέτηση της γραμμής περί δύο κρατών για την Παλαιστίνη, αλλά και το αντιδραστικό αφήγημα περί των δύο φύλων. Αντίστοιχα η διάσπαση του χώρου της αντικαπιταλιστικής- ριζοσπαστικής αριστεράς που συσπειρωνόταν γύρω από τα σχήματα της ΕΑΑΚ, λειτουργεί ανασταλτικά για να εκφραστεί αυτή η πολιτικοποίηση.
Καταλήψεις
Σαν ΣΕΚ στις Σχολές επιμείναμε ξανά και ξανά και για την συνέχιση και κλιμάκωση του κινήματος με καταλήψεις, συνελεύσεις, διαδηλώσεις και για την ενωτική δράση και έκφραση των σχημάτων. Σε αυτή την κατεύθυνση επιμένουμε και τώρα. Χρειάζεται να δυναμώσουμε την αντικαπιταλιστική Αριστερά που ανοίγει ενωτικές και πολιτικά αιχμηρές πρωτοβουλίες. Να συνδέουμε τον αγώνα μέσα στις σχολές ενάντια στις κυβερνητικές επιθέσεις στην Παιδεία με τους αγώνες του εργατικού κινήματος, ενάντια στο ρατσισμό, στον σεξισμό και στον πόλεμο. Να δυναμώσουμε την Αριστερά που βάζει την κλιμάκωση των αγώνων, για να τελειώνουμε με αυτή την δολοφονική κυβέρνηση και αυτό να είναι αφετηρία για την ανατροπή του βάρβαρου συστήματος», γράφει η προκήρυξη του ΣΕΚ στις Σχολές καλώντας ΕΑΑΚ, Attack, Ρεβάνς να δώσουν ενωμένα την μάχη των φοιτητικών εκλογών.
Μέσα στη σύσκεψη, τονίστηκε πως η διαδικασία των εκλογών ανοίγει τη βεντάλια της συζήτησης με κόσμο που έχει βιώσει στο πετσί του τις επιθέσεις της κυβέρνησης μέσα στα πανεπιστήμια. Από τις διαγραφές 300.000 φοιτητών/ριών, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τα πειθαρχικά σε φοιτητές και φοιτήτριες. Και που βλέπει τη στροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης στην πολεμική οικονομία με τις περικοπές στον προϋπολογισμό της Παιδεία, με την προσπάθεια για παραγωγή της έρευνας για τον πόλεμο, όπως έδειξε η προσπάθεια αλλαγής του καταστατικού του ΕΜΠ για συνεργασία με το ΝΑΤΟ. Γι' αυτό η σύνδεση του φοιτητικού με το αντιπολεμικό κίνημα είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Οι φοιτητικές εκλογές θα πηγαίνουν παράλληλα με τις προετοιμασίες της Εργατικής Πρωτομαγιάς που φέτος είναι η άμεση φυσική συνεχεία των τεράστιων αντιπολεμικών συλλαλητηρίων στις 28 Μάρτη παγκόσμια.
«Και στον Βόλο, τα καθήκοντα το επόμενο διάστημα είναι αυξημένα», έγραψε στην Εργατική Αλληλεγγύη η Έυη Τσιούνη, φοιτήτρια στο Παιδαγωγικό στον Βόλο μετά την σύσκεψη. «Πριν τις φοιτητικές εκλογές, έχουμε να δουλέψουμε ενιαιομετωπικά με όλη την Αριστερά των σχολών το κατέβασμα στην Πρωτομαγιά, που φέτος έχει τεράστια σημασία. Αφενός γιατί είναι άλλος ένας αντιπολεμικός σταθμός, στον οποίο θα πρωταγωνιστήσει πάλι το κίνημα στην Αμερική, αφετέρου γιατί έρχεται στην περίοδο της πιο βαθιάς κρίσης της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Είναι ευκαιρία, η Αριστερά ενωμένη -φοιτητές και εργάτες- να βγει στον δρόμο να τους αποτελειώσει. Και πάνω στην πρωτοβουλία αυτή να ανοίξουμε και τη συζήτηση για το τι Αριστερά θέλουμε. Από τη μία να μην είναι διασπαστική, και για αυτό επιμένουμε στην συζήτηση για την συνεργασία που πρέπει να αναπτύξει όλος ο χώρος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και στις φοιτητικές εκλογές. Από την άλλη, πέρα από ενωτική, θέλουμε και Αριστερά με καθαρές αντικαπιταλιστικές ιδέες. Γι' αυτό δυναμώνουμε τους υποψήφιους του ΣΕΚ στα πανεπιστήμια. Στον Βόλο θα κάνουμε αυτήν την προσπάθεια σε 4 ή 5 σχολές. Και στόχος μας είναι, όλον τον κόσμο που θα δώσει τις μάχες μαζί μας, να τον κατεβάσουμε στον Μαρξισμό, όπου θα ξεκαθαριστούν όλα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα. Και επιστρέφοντας, εξοπλισμένοι πολιτικά, να μετατρέψουμε αυτή τη δυναμική, σε δύναμη συνολικής ανατροπής».
Στις 18 και 19 Απρίλη, έγινε στην Ιατρική Σχολή το Πανελλαδικό Συντονιστικό των φοιτητικών σχημάτων ΕΑΑΚ. Σχήματα από όλη την Ελλάδα παρουσίασαν τη δράση τους και συζήτησαν με φόντο τις επικείμενες φοιτητικές εκλογές στις 13 Μάη.
Η παρέμβαση του ΣΕΚ στις Σχολές συνέδεσε τις μάχες στα πανεπιστήμια με τις μάχες που δίνει η εργατική τάξη διεθνώς. Το κείμενο συμβολής του ΣΕΚ τις Σχολές μοιράστηκε σε όλο το αμφιθέατρο κατά τη διάρκεια του διημέρου, ανοίγοντας τη συζήτηση με φοιτητές και φοιτήτριες για το δυνάμωμα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μέσα στα πανεπιστήμια. Μαζί, μοιράστηκε το τετρασέλιδο του φετινού Φεστιβάλ επαναστατικών ιδεών «Μαρξισμός 2026», καλώντας όλους τους αγωνιστές και αγωνίστριες της Αριστεράς για συζήτηση πάνω στις επαναστατικές ιδέες.
Το Συντονιστικό υιοθέτησε την πρόταση του ΣΕΚ στις Σχολές και απηύθυνε κάλεσμα «για εκλογική συμπόρευση στις δυνάμεις της ΡΕΒΑΝΣ, του ΑΤΤΑΚ, του ΑΡΔΙΝ, σε Αριστερά Σχήματα, αλλά και σε αριστερές πρωτοβουλίες, σχήματα και ανένταχτους αγωνιστές και αγωνίστριες, για να ενισχυθεί ένα ευρύτερο αγωνιστικό ρεύμα αντίστασης στο εσωτερικό των σχολών», όπως αποτυπώνεται στο κείμενο κατάληξης του.
Σε αυτό το φύλλο παρουσιάζεται κομμάτι των τοποθετήσεων μελών του ΣΕΚ στις Σχολές από τα σχήματα στα οποία παρεμβαίνουν.
Παρεμβάσεις στο Συντονιστικό ΕΑΑΚ
Κομμάτι της παγκόσμιας κρίσης του συστήματος είναι η κρίση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Μιλάμε πλέον με κοινή παραδοχή για μία κυβέρνηση σκανδάλων, υποδίκων και δολοφόνων, γεγονός που μας οδηγεί σε μία μακρόσυρτη εκλογική περίοδο.
Καλούμαστε εδώ να συζητήσουμε το πως θα αξιοποιήσουμε τη κρίση τους και θα οργανώσουμε τις αντιστάσεις για να τους τσακίσουμε. Αυτό τι σημαίνει; Ότι χρειαζόμαστε ένα φοιτητικό κίνημα που θα θέτει κεντρικά ότι το σύστημα και η κυβέρνηση που το υπηρετεί συμμαχεί με τους γενοκτόνους στο Ισραήλ, σκοτώνει πρόσφυγες στα σύνορα στην Πύλο και στη Χίο, μας σκοτώνει στα Τέμπη, προκαλεί σε εβδομαδιαία βάση εργατικά ατυχήματα, πολύ συχνά δολοφονικά όπως είδαμε στο εργοστάσιο Βιολάντα και στο Ελληνικό, απειλεί με απέλαση τον Τζαβέντ Ασλάμ, πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος που πρωτοστάτησε στη δίκη της Χρυσής Αυγής, προχωρά σε συνταγματικές αναθεωρήσεις, μας διαγράφει από τα πανεπιστήμια μας, φέρνει μπάτσους μέσα στις σχολές όπως είδαμε στη Φιλοσοφική Σχολή και φέρνει πειθαρχικές διώξεις.
Την ίδια στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Το φοιτητικό κίνημα κερδίζει όταν γενικεύει τα αιτήματα του και συνδέει τους αγώνες του με τους αγώνες της εργατικής τάξης. Γι' αυτό η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά πρέπει να είναι κέντρο για το σύνολο της Αριστεράς εδώ και για τα εκατομμύρια που διαδηλώνουν σε όλο τον πλανήτη. Δεν μπορούμε και δεν μας παίρνει να μιλάμε μόνο φοιτητοκεντρικά. Οφείλουμε και πρέπει να τραβήξουμε αριστερά τις ρεφορμιστικές ηγεσίες που δεν αξιοποιούν αυτές τις δυνατότητες και βάζουν φρένο στα μαζικά κινήματα και συντηρούν ιδεολογίες όπως είναι είτε το αντιδραστικό αφήγημα για τα δύο φύλα, είτε ότι η λύση στο παλαιστινιακό είναι τα δύο κράτη και τα σύνορα του '67, όπως λέει η ηγεσία του ΚΚΕ, η άρνηση να μιλήσουν για ανοιχτά σύνορα και οι δηλώσεις του τύπου «τι κρατικό τι ιδιωτικό» όπως είδαμε στα Τέμπη.
Η απάντησή μας οφείλει να είναι ξεκάθαρα αντικαπιταλιστική, από τα κάτω χωρίς την τυχοδιωκτική αναζήτηση εκλογικών συμμαχιών για αστικές κυβερνήσεις όπως είναι η συμμαχία με το ΜέΡΑ25, φέρνοντας τον συμβιβασμό των αιτημάτων μας. Οφείλει επίσης να είναι ενωτική για τα κομμάτια της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μέσα στα πανεπιστήμια ώστε ο αγώνας να μπορεί να μαζικοποιηθεί και να κλιμακωθεί. Παραμερίζοντας την αντίληψη της βίαιας επιβολής στα σχήματα μας, παραμερίζοντας τις προβοκατόρικες αντιπαλότητες και βεντέτες με κομμάτια του κινήματος. Γι' αυτό εμείς θεωρούμε πως πρέπει να υπάρξει κοινό εκλογικό κατέβασμα με την ΑΤΤACK και τη Ρεβάνς, το οποίο βάζουμε σε απόφαση που πρέπει να πάρει το Συντονιστικό. Η ψήφος στα ΕΑΑΚ θα έχει νόημα αν προβάλει τα αιτήματα μιας Αριστεράς που δεν καταγγέλλει ασύστολα και περιφρουρείται βίαια, αλλά μετατρέπει την ψήφο σε έμπρακτη δράση συσπειρώνοντας τον κόσμο που θέλει να παλέψει και να καταγγείλει τον πραγματικό αντίπαλο που είναι η κυβέρνηση και τον καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολο του.
Ίρις Αρβανίτη,
ΚΑΡΦΙ- ΕΑΑΚ σχήμα στη Φιλοσοφική Σχολή
Είμαστε από τη ΣΕΤΠ του ΠΑΔΑ, μία σχολή δραματικά υποχρηματοδοτούμενη που πλήττεται πανταχόθεν από τις προσπάθειες ιδιωτικοποίησης της Παιδείας. Εκτός από τον ίδιο τον νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια έχουμε ιδιωτικά εργαστήρια, ιδιωτικά προγράμματα, ιδιωτικά ΙΕΚ να εισχωρούν στα αντικείμενα μας είτε είναι η γραφιστική, η φωτογραφία, το βίντεο, η διακόσμηση κτλ.
Αν και ανήκουμε στο τρίτο μεγαλύτερο ίδρυμα της χώρας δεν έχουμε εργαστήρια, αίθουσες και εξοπλισμό. Εδώ και πάνω από 3 εξάμηνα ξεκινάμε με καθυστέρηση λόγω έλλειψης καθηγητών και καθηγητριών. Έχουμε εντατικοποιήμενο πρόγραμμα σπουδών με εργαστήρια με παρουσίες, εργαστήρια κάθε βδομάδα και μαθήματα αλυσίδες. Το ίδρυμα έχει προκύψει από την περίφημη «ανωτατοποίηση» των ΤΕΙ που δεν είχε σε καμία περίπτωση σαν στόχο να αναβαθμίσει τις σπουδές και οδήγησε σε ένα πανεπιστήμιο με ελλείψεις. Τα ΕΑΑΚ σε αυτή τη σχολή έδρασαν ενωτικά και αγωνιστικά απέναντι σε αυτή την ανωτατοποίηση διεκδικώντας σπουδές, δημόσιες και δωρεάν με το επίπεδο που μας αναλογεί. Έκαναν ηρωική μάχη με καταλήψεις και συνελεύσεις για μήνες το 2018 που αυτή επιχειρήθηκε. Αν και αυτή η μάχη δεν κέρδισε, είναι αυτή από την οποία άντλησαν τα ΕΑΑΚ μεγάλο κομμάτι της επιρροής τους στο ΠΑΔΑ. Ακριβώς λόγω του τρόπου με τον οποίον κινήθηκαν, αγωνιστικά και ενωτικά. Στο μεγάλο κίνημα του 2024 ήταν τα ΕΑΑΚ τα οποία στήριξαν τις καταλήψεις και τις συνελεύσεις από την πρώτη στιγμή και ανάγκασαν και την ΚΝΕ να μπει σε αυτή τη μάχη. Η κατάληψη του ΠΑΔΑ κράτησε και αυτή μήνες και η επιρροή που ακόμη έχουμε στη σχολή οφείλεται σε αυτό.
Πρέπει λοιπόν να πάρουμε παράδειγμα από αυτές τις στιγμές και να δώσουμε αυτού του είδους τη συνέχεια. Να απευθύνουμε κάλεσμα στις δυνάμεις της ATTACK και της ΡΕΒΑΝΣ να δώσουμε τη μάχη τόσο των εκλογών, όσο και όλων των υπόλοιπων μαχών. Ακόμη και αν η εκτίμηση εδώ μπορεί να είναι ότι δεν θα ανταποκριθούν, πρέπει να καταγραφεί ότι η ΕΑΑΚ συνεχίζει να παλεύει για την ενότητα της αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς και τη μαζικοποίηση του φοιτητικού κινήματος. Έτσι μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο που παλεύει και θέλει να παλέψει.
Αφροδίτη Φράγκου,
ΓΡΑΦΙΔΑ- ΕΑΑΚ σχήμα στη ΣΕΤΠ του ΠΑΔΑ
Πρέπει να δούμε πώς δυναμώνουμε το φοιτητικό κίνημα για να διεκδικήσουμε και καλύτερους όρους σπουδών αλλά και δικαίωση για τα Τέμπη, για το έγκλημα της Πύλου και να σταματήσουν οι πόλεμοι. Σε αυτό έχει μεγάλη σημασία το φοιτητικό κίνημα να συμπορευτεί με το εργατικό κίνημα.
Οι πολιτικές συνδέσεις των δύο κινημάτων θα ωθήσει στο να βαθύνει περισσότερο η πολιτική κρίση της κυβέρνησης. Πολλές φορές το φοιτητικό κίνημα έχει λειτουργήσει ως πυροδότης μίας γενικευμένης εξέγερσης όπως έχει γίνει στο Μπαγκλαντές. Αντίστροφα, μέσα από το εργατικό κίνημα μπορούν να κερδηθούν τα φοιτητικά αιτήματα. Η δύναμη αυτή φάνηκε μέσα από την προσπάθεια των διοικητικών για απεργία- αποχή από τις διαγραφές. Γι' αυτό τον λόγο τα ΕΑΑΚ πρέπει να ασχοληθούν σε μεγαλύτερο βαθμό από ό, τι τώρα με το εργατικό κίνημα. Έχει σημασία να συμμετέχουμε στην απεργία της ΠΟΕ- ΟΤΑ στις 24 του μήνα καθώς θέλουν να απολύσουν κόσμο από τους δήμους. Δεν είναι μία απεργία απλά των δήμων αλλά μας αφορά όλους και όλες γιατί είναι επίθεση στις κοινωνικές μας ανάγκες.
Επίσης πρέπει να συντονιστούμε με το αντιπολεμικό κίνημα περισσότερο. Να διεκδικήσουμε μία ελεύθερη Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο, να σταματήσει ο πόλεμος στο Ιράν και στον Λίβανο και να διεκδικήσουμε λεφτά για τις ανάγκες μας, για την Υγεία και την Παιδεία και όχι για τους πολεμικούς εξοπλισμούς. Έχει μεγάλη σημασία η συμμετοχή των φοιτητών/ριών στη φετινή Πρωτομαγιά γιατί φέτος θα είναι και αντιπολεμική.
Σε αυτήν την περίοδο, τα ΕΑΑΚ χρειάζεται να παίρνουν αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες. Όσο η κρίση των από πάνω μεγαλώνει, επιτίθενται στους από κάτω και προσπαθούν να μας διασπάσουν με τον ρατσισμό και τον σεξισμό. Η μάχη ενάντια στα πειθαρχικά που τα χρησιμοποιούν για να καταστείλουν τους φοιτητικούς αγώνες, είναι η ίδια μάχη για ανοιχτά σύνορα, να μη σκοτώνονται οι άνθρωποι στο Αιγαίο από το λιμενικό και να μην απελαθεί ο Τζαβέντ Ασλάμ.
Έχει σημασία να συμμετέχουμε στα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια, όπως είχαμε κάνει στις 17 Γενάρη, στην επέτειο της δολοφονίας του Σαχζάτ Λουκμάν. Την ίδια στιγμή χρειάζεται να είμαστε κομμάτι να οργανώνουμε και να πρωτοστατούμε στη μάχη για την απελευθέρωση των γυναικών. Πρόσφατα στο ΠΑΔΑ, πήραμε πρωτοβουλία να οργανώσουμε εκδήλωση καλώντας σαν ομιλήτρια καθηγήτρια της σχολής μας, εν όψει της 8ης Μάρτη, Παγκόσμιας Ημέρας των Γυναικών, βάζοντας το ζήτημα ότι η 8η Μάρτη χρειάζεται να είναι απεργιακή.
Καλώντας για κοινό εκλογικό κατέβασμα τις δυνάμεις της ATTACK και της ΡΕΒΑΝΣ πρέπει να θυμίσουμε ότι η ενότητα στη δράση νικά. Μεγάλο παράδειγμα ήταν η φετινή 28η Μάρτη, όπου η Αριστερά ενωμένη διεθνώς πίεσε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να κάνει εκεχειρία με το Ιράν.
Οι δυνατότητες για να αναπτυχθεί ένα μαζικό μαχητικό φοιτητικό κίνημα υπάρχουν καθώς η νεολαία είναι ο βασικός κορμός σε όλες τις πολιτικές μάχες. Γι' αυτό χρειάζεται να καταλήξουμε σε μία κατεύθυνση μάχης, να κάνουμε το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών εφαλτήριο αγώνων για την ανατροπή αυτής της μισητής κυβέρνησης και του καπιταλισμού.
Ανυσία Τζονιού,
ΚΡΑΧ – ΕΑΑΚ, σχήμα στη ΣΔΟΚΕ του ΠΑΔΑ