Οι κινητοποιήσεις των κτηνοτρόφων στη Λέσβο με κορύφωση τον πολυήμερο αποκλεισμό του λιμανιού της Μυτιλήνης προκάλεσαν ακόμα μία μεγάλη κρίση στην κυβέρνηση της ΝΔ.
Ο Δημήτρης Καράμαλης, οικονομολόγος, ιδιωτικός υπάλληλος και μέλος της τοπικής ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μιλά στην Εργατική Αλληλεγγύη και τη Λένα Βερδέ για τη μάχη που ξεσήκωσε το νησί.
Πότε και γιατί ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις;
Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν πριν ένα μήνα περίπου όταν εμφανίστηκαν κρούσματα αφθώδους πυρετού σε πρόβατα στα βορειοανατολικά του νησιού. Η Λέσβος ήταν μέχρι τότε από τα μοναδικά μέρη που δεν είχε τέτοιο πρόβλημα. Αλλά ενώ και στην υπόλοιπη Ελλάδα και στη Τουρκία υπήρχαν κρούσματα και αυτό ήταν γνωστό στους αρμόδιους, ούτε το Υπουργείο, ούτε η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, ούτε κανείς πήρε κάποιο ουσιαστικό μέτρο. Κανένας έλεγχος στα λιμάνια. Καμία ενίσχυση των κτηνιατρικών υπηρεσιών για να παίρνουν αίμα, δείγματα κλπ. Οι κτηνίατροι ήταν πάρα πολύ λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, για έναν τεράστιο πληθυσμό ζώων. Για να καταλάβεις, μόνο τα πρόβατα στο νησί είναι γύρω στις 400.000. Πχ ένα και μόνο χωριό στη δυτική Λέσβο έχει 12.000-13.000 πρόβατα παραγωγής.
Έτσι, όταν έσκασε το πρώτο κρούσμα άρχισε η ιστορία. Κι αυτό γιατί σύμφωνα με τους κανονισμούς της ΕΕ, όπου υπάρχει έστω και ένα κρούσμα θανατώνεται όλο το κοπάδι και απαγορεύεται να βγει έξω οποιοδήποτε προϊόν: γάλα, τυρί και όλα τα συναφή. Αυτό για ένα νησί που κατά 80% ζει από τον πρωτογενή τομέα -τα πρόβατα, το γάλα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα- σημαίνει αργό θάνατο. Όταν ακούς να λένε ότι κάθε μέρα χάνονται 250 με 300 τόνοι γάλα, αυτό σημαίνει ότι η οικονομική ζημιά είναι τεράστια. Και για τους κτηνοτρόφους που καταστρέφονται και δεν ξέρουν πώς θα ζήσουν -είδαμε ανθρώπους να κλαίνε- αλλά και για όλο τον κόσμο που δουλεύει σε αυτόν τον τομέα.
Κι όλα αυτά γιατί δεν γίνεται εμβολιασμός. Και δεν γίνεται, όχι γιατί το λένε οι επιστήμονες, αλλά γιατί πίσω κρύβονται οι μεγάλες εταιρίες που θέλουν το μονοπώλιο. Το αποτέλεσμα είναι ότι χιλιάδες πρόβατα έχουν μέχρι τώρα θανατωθεί με τη μέθοδο της σφαγής. Και όταν μιλάμε για τη μέθοδο της σφαγής μιλάμε για νεκρά ζώα κατευθείαν σε λάκκους και στο χώμα. Το ίδιο με το γάλα, καταλήγει στη γη και τη θάλασσα. Ο ΧΥΤΑ δεν μπορεί να καλύψει τόση μεγάλη παραγωγή γάλακτος για απόρριψη. Πέρα από όλα τα άλλα δηλαδή, προκαλούν και μια τεράστια οικολογική καταστροφή.
Πώς οργανώνεται ο αγώνας;
Αυτό είναι πράγματι ένα ιδιαίτερο θέμα, καθώς είδαμε εικόνες αυτοοργάνωσης. Με λάθη ή/και παραλείψεις αλλά υπήρχε αυτό το στοιχείο στις συνελεύσεις κλπ. Έχουν καταλάβει ποιοι είναι απέναντί τους και αυτοοργανώνονται. Όχι μόνο στο λιμάνι, όπου υπήρχε συνεχής παρουσία, περιφρούρηση, φωτιές και διανυκτεύρευση το βράδυ. Πχ όταν ακούστηκε ότι θα έρθουν τα ΜΑΤ, αμέσως τρέξανε από τα γύρω χωριά και μαζεύτηκαν άλλα 100 άτομα στο λιμάνι.
Αλλά και στα χωριά υπήρχε το ίδιο. Πχ την Κυριακή 19/4 στη δυτική Λέσβο, όπου είναι και ο κύριος όγκος των προβάτων, βρέθηκε ένα κρούσμα στο χωριό Μεσότοπος σε ένα κοπάδι με 1700 πρόβατα. Καταλαβαίνεις τι καταστροφή θα είναι για ένα κρούσμα να τα σφάξουν όλα. Οπότε αποφάσισαν και απέκλεισαν το χωριό εκεί, αποτρέποντας τον έλεγχο από κτηνιατρικό κλιμάκιο παρουσία αστυνομίας. Σε αυτό αναφέρθηκε και ο Σχοινάς στις ανακοινώσεις του μιλώντας για «άνομες συμπεριφορές».
Αρχικά οι κινητοποιήσεις ήταν σε χωριά και οδικούς κόμβους. Στη συνέχεια, αφού το μόνο που εισέπρατταν ήταν αδιαφορία και αόριστες υποσχέσεις, φτάσαμε στον αποκλεισμό του λιμανιού σαν το τελευταίο μέσο για να κερδίσουν τα αυτονόητα. Ποια είναι αυτά; Καταρχάς, διεκδικούν αποζημιώσεις 100% και των ζώων που έχουν θανατωθεί και του χαμένου εισοδήματος. Δεύτερον, οι αποζημιώσεις να πάνε απευθείας στους λογαριασμούς τους και όχι με τη μέθοδο που ξέρουμε, πρώτα στις εταιρίες και μετά ό,τι περισσέψει το μοιράζουμε στους κτηνοτρόφους. Ήδη οι μεγάλες τυροκομικές επιχειρήσεις πήραν ένα πακέτο 8 εκατομμυρίων για να σταματήσουν να μιλάνε. Τρίτον, να σταματήσει η σφαγή των υγιών προβάτων, και γιατί χωρίς ζώα δεν υπάρχει γάλα και γιατί αυτό συνιστά υγειονομική βόμβα. Και τέλος, να επιτραπεί ο εμβολιασμός και η εξαγωγή των προϊόντων.
Τι έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής;
Τα αποτελέσματα της κινητοποίησης, με το μπλοκάρισμα της αποβίβασης των φορτηγών, ήταν πολύ ορατά τις τελευταίες μέρες. Παρατηρήθηκαν ελλείψεις σε βασικά αγαθά σε σούπερ μάρκετ και καταστήματα, μεταφορικές εταιρίες ανέστειλαν τις δραστηριότητές τους. Όλα αυτά δημιούργησαν μεγάλη αμηχανία στους υπεύθυνους και πρόβλημα στην κυβέρνηση. Προφανώς δέχονται πάρα πολλές πιέσεις από τους επιχειρηματίες, τους μεγαλοεμπόρους, τους ξενοδόχους και όλο αυτό το συνάφι να σταματήσουν. Από τη μία τους έλεγαν «σας καταλαβαίνουμε και είμαστε μαζί σας» και από την άλλη ήθελαν να έρθει εισαγγελέας να επιβάλει «τη νομιμότητα» γιατί «καταστρέφονται».
Η κατάσταση οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Η επιτροπή που πήγε στην Αθήνα -και η οποία βέβαια αποτελούνταν κυρίως από επιχειρηματίες και δυο τρεις κτηνοτρόφους- γύρισε με άδεια χέρια: υποσχέσεις για αποζημιώσεις στο τέλος Απρίλη και πολλά ακόμα «θα» με την αυστηρή προϋπόθεση βέβαια να ανοίξει το λιμάνι. Όμως ο κόσμος είναι εξαγριωμένος και τότε αποφάσισε τη συνέχεια του αποκλεισμού.
Επίσης όλα τα τοπικά συνδικάτα έχουν εκδηλώσει τη συμπαράστασή τους με ανακοινώσεις τους: το Εργατικό Κέντρο Λέσβου, το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ, η ΕΛΜΕ, οι γιατροί κλπ. Εμείς, οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, πιέζουμε να γίνει απεργία από το Εργατικό Κέντρο Λέσβου, το οποίο μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει αυτό το βήμα -με διάφορες δικαιολογίες, όπως ότι τις τελευταίες μέρες ότι έλειπαν στο συνέδριο της ΓΣΕΕ.
Το θέμα είναι ότι το ΠΑΜΕ δεν θέλει την κλιμάκωση. Οι αγροτοσυνδικαλιστές του περιφέρονταν στο λιμάνι αλλά δεν ήταν με τη συνέχεια. Αντίθετα όταν γύρισαν από την Αθήνα με αυτή την επιτροπή άρχισαν να πιέζουν τον κόσμο να ανοίξει το λιμάνι έστω για μια νύχτα «σε ένδειξη καλής θέλησης» και επιχειρήματα του τύπου «έτσι είναι ο αγώνας, δίνεις και παίρνεις». Όμως το λιμάνι δεν άνοιξε, μπήκε ο απλός κόσμος μπροστά στη μπουκαπόρτα και με τη δική μας στήριξη το άνοιγμα αποτράπηκε. Και μετά οι ίδιοι άρχισαν να λένε ότι «εμείς μια πρόταση κάναμε, ό,τι θέλετε εσείς θα γίνει».
Ο αγώνας τώρα είναι σε κρίσιμο σημείο, πώς θα συνεχίσει. Το σίγουρο είναι ότι η οργή ξεχειλίζει και με ψήγματα αυτοοργάνωσης μετατρέπεται σε δράση ικανή να δημιουργεί τόσο μεγάλο πρόβλημα στην κυβέρνηση.