«Ξεκινάμε δράση, επιχειρούμε σε όλα τα μέτωπα -στη Συρία, στη Γάζα και στον Λίβανο…Έδωσα εντολή στον IDF να επεκτείνει τις επιχειρήσεις στον Λίβανο. Οι δυνάμεις μας ξεπέρασαν ισχυρά εμπόδια. Κατέλαβαν κυρίαρχα υψώματα και πήραν τον έλεγχο της κορυφογραμμής Μποφόρ. Και τώρα η εντολή μου είναι να εμβαθύνουμε και να επεκτείνουμε τον έλεγχό μας σε περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Χεζμπολάχ. Θα πάρει χρόνο, αλλά θα ολοκληρώσουμε την αποστολή».
Αυτά δήλωσε ο Νετανιάχου ενώ ο ισραηλινός στρατός προχωρούσε βόρεια πέρα από τον ποταμό Λιτάνι, νότια του ποταμού Ζαχράνι και απειλούσε να σφυροκοπήσει τη νότια Βηρυτό -σε μια ακόμη κίνηση κλιμάκωσης του πολέμου εν μέσω «εκεχειρίας» στον Λίβανο, αλλά και στη Συρία όπου ο ισραηλινός στρατός ξεκίνησε επιχειρήσεις βαθύτερα στις επαρχίες Κουνέιτρα και Νταράα.
Η κλιμάκωση στον Λίβανο πήρε το πράσινο φως των ΗΠΑ από τον υπουργό Εξωτερικών Ρούμπιο, αμέσως μετά την άρνηση της Χεζμπολάχ να δεχθεί αμερικανική πρόταση κατάπαυσης πυρός με αντάλλαγμα το Ισραήλ να μην χτυπήσει στην Βηρυτό αλλά να παραμείνει συνεχίζοντας την κατοχή στον νότιο Λίβανο - «υποχωρώντας σταδιακά νοτιότερα ανάλογα με την πρόοδο του λιβανικού στρατού να αφοπλίσει την Χεζμπολάχ» σύμφωνα με το ισραηλινό κρατικό μέσο Kan.
«Οι ΗΠΑ δεν αναμένουν από το Ισραήλ να ανεχθεί τις συνεχιζόμενες επιθέσεις εναντίον των αμάχων του από μια τρομοκρατική οργάνωση» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρούμπιο, προμηνύοντας την επίθεση στην σιιτική συνοικία Νταχίγια, προπύργιο της Χεζμπολάχ. Ο σιωναζί υπουργός του Νετανιάχου Mπεν Γκβιρ έσπευσε να καλέσει σε ισοπέδωση της Νταχίγια, την οποία οι κάτοικοι εγκαταλείπουν όπως-όπως.
Άλλωστε, «τιμώντας» την επιχείρηση ισοπέδωσης που έλαβε χώρα στη συνοικία στην ισραηλινή εισβολή του 2006, η συνοικία έχει δώσει το όνομά της στο διαβόητο ισραηλινό «δόγμα Νταχίγια», δηλαδή αντίποινα χωρίς περιορισμούς με συντριπτικά πυρά μεγάλης κλίμακας σε κατοικημένες περιοχές, καταστροφή υποδομών, πρόκληση τεράστιου οικονομικού κόστους, με στόχο την αποδυνάμωση και διαίρεση του πληθυσμού προκειμένου να κινηθεί εναντίον της Αντίστασης – σε μια χώρα που υπέφερε τα πάνδεινα από τον εμφύλιο πόλεμο το 1975-90.
Το Ισραήλ, που μέσα από την πολεμική κλιμάκωση στον Λίβανο κάνει ό,τι μπορεί για να εκτροχιαστούν οι συνομιλίες για το Ιράν, πανηγύρισε -λες και είμαστε στον μεσαίωνα- γιατί η ισραηλινή σημαία υψώθηκε ξανά στο σταυροφορικό κάστρο Μπόφορ αλλιώς Qal'at al-Shaqif -κάτι που είχε να συμβεί 26 χρόνια, από το 2000 όταν ο ισραηλινός στρατός είχε αναγκαστεί να υποχωρήσει από τον νότιο Λίβανο όπου παρέμενε για 18 χρόνια. To συγκεκριμένο κάστρο, που δεσπόζει σε ύψωμα βόρεια και πάνω από την κοιλάδα του ποταμού Λιτάνι, είχε καταληφθεί μετά από μάχη του ισραηλινού στρατού επί της PLO το 1982 και μετά είχε μετατραπεί σε ισραηλινή βάση.
Αυξανόμενη πίεση
Αλλά, όπως και το 1982-2000 όπως και το 2006 ο ισραηλινός στρατός κινδυνεύει να φύγει ηττημένος από τον Λίβανο. Η κλιμάκωση είναι αποτέλεσμα της αυξανόμενης πίεσης που δέχεται η σιωνιστική οντότητα. «Η πίεση προέρχεται από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν πλησιάζουν σιγά-σιγά σε ένα μνημόνιο κατανόησης που πιθανότατα θα περιλαμβάνει και τον Λίβανο» σύμφωνα με τον Αντρέας Κριγκ, ανώτερο λέκτορα στη Σχολή Μελετών Ασφάλειας του King’s College του Λονδίνου που μίλησε στο Αλ Τζαζίρα.
«Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: Εκτός από ορισμένα τακτικά επιτεύγματα που έχει σημειώσει το Ισραήλ, όπως η ευρέως εορτασθείσα κατάληψη του φρουρίου και του κάστρου χθες, δεν έχουν υπάρξει πραγματικά επιχειρησιακά, και σίγουρα όχι στρατηγικά, κέρδη για το Ισραήλ. Ο Νετανιάχου βρίσκεται υπό τεράστια πίεση να δείξει κάτι, ακόμη και αν τελικά πρέπει να υποκύψει στην αμερικανική πίεση για παύση των επιχειρήσεων… Ο “διαρκής πόλεμος” του Ισραήλ στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Γάζας, έχει πραγματικά επιτύχει πολύ λίγα για το Ισραήλ».
Ο ισραηλινός στρατός δεν μπορεί να κάμψει την Αντίσταση και πιέζεται και στρατιωτικά από τον ανορθόδοξο πόλεμο που ασκεί -όπως διαφαίνεται και από δεκάδες βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν έχουν μέχρι τώρα πετύχει να σύρουν τη χώρα σε εμφύλιο κερδίζοντας με το μέρος τους εκείνα τα κομμάτια του πληθυσμού και των κοινοτήτων που βρίσκονται έξω από την άμεση επιρροή της Χεζμπολάχ. Αλλά ούτε και να εξασφαλίσουν συναινέσεις στον «πρόθυμο» πρόεδρο Αούν, που όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, προσπάθησε αλλά δεν μπόρεσε να πετύχει συμφωνία με τον πρόεδρο του λιβανικού κοινοβουλίου Ναμπίχ Μπέρι (από το φίλιο στην Χεζμπολάχ Κίνημα Αμάλ) πάνω στην αμερικανική πρόταση.
Την πολεμική κλιμάκωση του Ισραήλ στον Λίβανο «καταδίκασαν» η ΕΕ, η Γαλλία, η Βρετανία, το Κατάρ, η Αίγυπτος και άλλες χώρες -φυσικά πλην της Ελλάδας. Τελικά ήταν ο ίδιος ο Τραμπ που τελευταία στιγμή έβαλε φρένο στην ισραηλινή επίθεση στον Βηρυτό μετά την απειλή του Ιράν ότι είναι διατεθειμένο να ξαναμπεί σε πόλεμο βομβαρδίζοντας το βόρειο Ισραήλ και κλείνοντας τα στενά σε Περσικό και Ερυθρά Θάλασσα.
Η επίθεση στη Βηρυτό μπορεί να σταμάτησε αλλά ο ισραηλινός συνεχίζει τις δολοφονικές του επιχειρήσεις στον κατεχόμενο νότιο Λίβανο απ’ όπου δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται άμεσα να αποχωρήσει. Οι υπό την αιγίδα των ΗΠΑ προγραμματισμένες συνομιλίες μεταξύ της κυβέρνησης Λιβάνου και του Ισραήλ την Τρίτη 2/6 στηρίζονται σε όλο και πιο σαθρά θεμέλια.