Το σύνθημα που λέει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερότητα έχει γίνει λάβαρο της προεκλογικής εκστρατείας του Μητσοτάκη. Καθημερινά αυτή η προπαγάνδα χρησιμοποιεί τις δημοσκοπήσεις για αυτό το σκοπό και παράλληλα θυμίζει πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες που θα χρειαστεί να διαχειριστεί η επόμενη κυβέρνηση: «Ποιος θα απαντήσει αν χτυπήσει το τηλέφωνο στις 3 η ώρα μέσα στη νύχτα»;
Το ερώτημα αυτό, που ο Μητσοτάκης απευθύνει εκβιαστικά στους ψηφοφόρους, απασχολεί και τα επιτελεία της κυρίαρχης τάξης. Ζούμε σε περίοδο όπου μισητές κυβερνήσεις βρίσκονται συχνά αντιμέτωπες με εκρήξεις μαζικής οργής που σε κάποιες περιπτώσεις παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τα προηγούμενα χρόνια είδαμε τέτοια ξεσπάσματα στην «περιφέρεια», στη Σρι Λάνκα, στο Μπαγκλαντές, στη Μαδαγασκάρη, στο Περού. Τώρα οι ανησυχίες των από πάνω φτάνουν στις ίδιες τις ΗΠΑ. Οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, μια εφημερίδα που κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει για ...αριστερισμό, προειδοποιεί το Δημοκρατικό Κόμμα ότι η νεολαία στρέφεται προς τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό!
Για την κυρίαρχη τάξη το ερώτημα της σταθερότητας μπαίνει, λοιπόν, πιεστικά: Ποια κυβέρνηση μπορεί να διαχειριστεί την κρίση για να μην φτάσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις; Αρκεί η κλιμάκωση της καταστολής με απαγορεύσεις και διώξεις για να μαντρώσει τη μαζική οργή; Υπάρχει διέξοδος από έναν «άξονα» που χάνει τον πόλεμο που εξαπέλυσε στη Μέση Ανατολή; Υπάρχει οικονομική διαχείριση που μπορεί να ξεφύγει από τις συμπληγάδες του στασιμοπληθωρισμού;
Πολύ θα ήθελαν τα αφεντικά να υπήρχε συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση ώστε να μην ανησυχούν «ποιος θα σηκώσει το τηλεφωνο» στις δύσκολες ώρες που κι αυτοί βλέπουν ότι έρχονται. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν υπάρχει και γι’ αυτό οι συνθήκες θυμίζουν τη θρυλική διαπίστωση του Λένιν: Οι από πάνω δεν μπορούν να συνεχίσουν να κυβερνούν όπως παλιά, οι από κάτω δεν θέλουν να τους κυβερνούν όπως παλιά.
Αυτή πρέπει να είναι η αφετηρία για να απαντήσουμε στο ερώτημα που απασχολεί τον κόσμο της δουλειάς: «Ποια Αριστερά χρειαζόμαστε, για ποια Αριστερά παλεύουμε».
Βρισκόμαστε σε μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το καθοριστικό κριτήριο είναι οι εκλογικές επιδόσεις. Ξέρουμε πολύ καλά μέσα από σκληρές εμπειρίες ότι οι προεκλογικές υποσχέσεις που κερδίζουν ψήφους μπορούν να εγκαταλείπονται από μια κυβέρνηση της «κυβερνώσας Αριστεράς». Οι πιθανότητες για τέτοιες υπαναχωρήσεις είναι αυξημένες από τη μεριά κομμάτων όπου οι ηγεσίες αποφεύγουν τους οργανωμένους δεσμούς με την εργατική τάξη.
Πρόγραμμα
Το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα όχι μόνο έχει πιο δεξιό πρόγραμμα από εκείνο που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι αναμφισβήτητα και πιο προσωποπαγές κόμμα. Προκλητικά απαιτεί από κάθε συλλογικότητα να διαλυθεί για να προσχωρήσουν στη συνέχεια ως άτομα κάτω από την ηγεσία του Αλέξη. Δεν χτίζεται Αριστερά αντιγράφοντας φόρμουλες Καρυστιανού για να φανεί ως «κάτι νέο». Όποιος και όποια αποδέχεται αυτή τη διαδικασία, προεξοφλεί ότι οι «κυβιστήσεις» είναι αναφαίρετο δικαίωμα του αρχηγού.
Σε μικρογραφία αυτό το πρόβλημα επαναλαμβάνεται από τον Βαρουφάκη που βγήκε δημόσια να απαριθμήσει μια σειρά «προσωπικότητες» τις οποίες θα ήθελε στα ψηφοδέλτια του ΜέΡΑ. «Ενωτική Αριστερά» δεν χτίζεται με τέτοιες μεθόδους.
Πώς θα ξεφύγουμε, λοιπόν, από τέτοιες επιλογές; Η απάντηση έχει δυο σκέλη. Το πρώτο έχει να κάνει με την προγραμματική βάση και τον στρατηγικό προσανατολισμό. Δεν μπορεί η Αριστερά να στέκεται πιο πίσω από τα αιτήματα που έχει αναδείξει η εργατική τάξη και η νεολαία με τους αγώνες. Χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους για να πουν ότι οι ιδιωτικοποιήσεις σκοτώνουν, ότι η Παλαιστίνη πρέπει να είναι λεύτερη από τον Ιορδάνη ως τη Μεσόγειο, ότι ο σεξισμός φέρνει γυναικοκτονίες, ότι η ΕΕ-φρούριο των κλειστών συνόρων είναι ένοχη για τους πνιγμένους πρόσφυγες από τη Πύλο μέχρι κάθε νησί.
Η Αριστερά που χρειαζόμαστε παίρνει αυτά τα αιτήματα και τα συγκροτεί σε μεταβατικό πρόγραμμα που οδηγεί έξω από τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού με τη στρατηγική της εργατικής επανάστασης. Αλλά δεν είναι κάποια δύναμη απλά προπαγανδιστική για αυτήν την προοπτική της συνολικής ανατροπής. Χτίζει το δεύτερο σκέλος που είναι η ενιαιομετωπική δράση εδώ και τώρα.
Δεν βρισκόμαστε σε συνθήκες αναμονής της κάλπης. Αυτό η τάξη το φωνάζει με κάθε βήμα της. Οι εκπαιδευτικοί με τους αντιπροσώπους που αναδεικνύουν για τα συνέδρια των Ομοσπονδιών τους, οι νοσοκομειακοί επιμένοντας στις πύλες των νοσοκομείων ότι ο υπουργός διάλυσης του ΕΣΥ είναι ανεπιθύμητος, οι εργάτες των Δήμων απειλώντας με απεργία στις 12 Ιούνη, οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στον Επισιτισμό-Τουρισμό και στα Τρόφιμα-Ποτά με απεργία στις 24 Ιούνη, οι εργαζόμενοι στα Δικαστήρια, στη ΔΥΠΑ, στη Λυρική Σκηνή, παντού με τις δικές τους δράσεις. Ο προεκλογικός Ιούνης είναι και απεργιακός και αντισεξιστικός με το Pride και αντιρατσιστικός με τα συλλαλητήρια στις 19 Ιούνη για να πάνε φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου.
Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα δίνει όλες τις δυνάμεις του και για τα δυο σκέλη. Για να φτάσουμε στην επαναστατική Αριστερά που μας αξίζει.