Το Σάββατο συνεδρίασε τελικά η Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ, αφού τα στελέχη που ζήτησαν, γύρω από τους Π. Πολάκη, Ρ. Δούρου και Ν. Παπά, τη σύγκλησή της κατάφεραν να συγκροτήσουν απαρτία των μελών του οργάνου. Επί της ουσίας οι αποφάσεις που πάρθηκαν ακυρώνουν την προηγούμενη, στις 6 του Ιούνη, περί μη καθόδου του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και στήριξης στο κόμμα του Τσίπρα.
Βέβαια, αυτό κάθε άλλο παρά το τέλος είναι. Η άλλη πλευρά, η «Κουμουνδούρου» δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα των αποφάσεων του Σαββάτου. Την Δευτέρα συνεδρίασε η Πολιτική Γραμματεία και η επόμενη αναμέτρηση θα γίνει το σαββατοκύριακο στη νέα συνεδρίαση της Κ.Ε. Εν τω μεταξύ, η «Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ» ξύπνησε από την απραξία της και αφού ευχαριστεί τον Σ. Φάμελο που παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου, ζητάει τη διενέργεια εσωκομματικού δημοψηφίσματος με θέμα τη μη-κάθοδο στις εκλογές και τη στήριξη στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα.
Το σκεπτικό της πρότασης, και όσων πάνε ή ετοιμάζονται να δηλώσουν υποστήριξη στην ΕΛΑΣ, είναι ότι «το ψηφοδέλτιο με επικεφαλής τον Α. Τσίπρα… δείχνει ότι συσπειρώνει την πλειοψηφία των αριστερών και προοδευτικών πολιτών της πατρίδας μας», οπότε σε μια τέτοια κατάσταση «δεν χωράνε προσωπικές επιλογές και λογικές κομματικής περιχαράκωσης». Και εκεί που δεν χρειάζονται οι διατυπώσεις ενός κομματικού κειμένου η φρασεολογία γίνεται ωμή. Στο in.gr (13/7) δημοσιεύτηκε ένα άρθρο που ξεκινάει με τη φράση «Όλα για όλα τα παίζουν οι λεγόμενοι αποσυνάγωγοι της κεντροαριστεράς για να κρατήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να έχουν ένα πολιτικό άρμα που θα συντηρήσει την πολιτική τους ύπαρξη ενόψει εκλογών».
Καταρχήν προκαλεί θυμηδία η επίκληση στη «συλλογικότητα» όσων στηρίζουν την προσχώρηση στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα, ένα κόμμα αρχηγικό που ανακοινώνοντας τα 400+1 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου του, τα οποία δεν εξέλεξε κανείς, έσπευσε να υπογραμμίσει ότι «δεν πρόκειται για κλασική κομματική δομή». Αυτό το ζήτημα είναι βαθύτατα πολιτικό. Σε αυτό το διορισμένο «όργανο» υποτίθεται συμμετέχουν «νέα άφθαρτα πρόσωπα».
Στις εξαιρέσεις συγκαταλέγεται ο Κώστας Γαβρόγλου, πρώην υπουργός Παιδείας και πανεπιστημιακός, ο οποίος δήλωσε σε συνέντευξή του την περασμένη βδομάδα ότι παρόλο που ο «Αλ. Τσίπρας έχει ταχθεί διαχρονικά κατά των ιδιωτικών ΑΕΙ και της κατάργησης του άρθρου 16 του Συντάγματος», πλέον τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι πραγματικότητα, το ΣτΕ τα έχει κρίνει συνταγματικά οπότε «εμείς θα επανεξετάσουμε τις συμφωνίες, θα εξετάσουμε όλους τους όρους λειτουργίας και οργάνωσης των Ιδρυμάτων, έτσι ώστε να διασφαλίζονται οι αρχές ισότιμης πρόσβασης, διαφύλαξης του ακαδημαϊκού επιπέδου και του εργασιακού καθεστώτος των εργαζομένων στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, το οποίο πρέπει να ευθυγραμμίζεται με αυτά των δημοσίων».
Τη στιγμή που η ΝΔ προωθεί την κατάργηση του Άρθρου 16 με την αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος που ήδη συζητιέται στη βουλή, ο Γαβρόγλου και η ΕΛΑΣ βγαίνουν να πουν επί της ουσίας: ξεχάστε το άρθρο 16, θα «ρυθμίσουμε» την ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Όπως «ρυθμίστηκε» η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ και της ΔΕΗ θα μπορούσε να συμπληρώσει κανείς.
Το ζήτημα είναι τι έχουν να αντιπαρατάξουν εκείνα τα στελέχη που επιμένουν, για όσο επιμένουν, στην αυτόνομη κάθοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση είναι από πολύ λίγα ως τίποτα. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί έχουν όχι απλά συναινέσει αλλά και πρωταγωνιστήσει στον καλπασμό του ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιά όλη την τελευταία δεκαετία που έφερε το κόμμα μπροστά στην εξαΰλωση.
ΟΧΙ
Την περασμένη βδομάδα συμπληρώθηκαν έντεκα χρόνια από το μεγαλειώδες ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του 2015, την προδοσία του από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Δέκα χρόνια μετά, ο Νίκος Παπάς κάνει την αυτοκριτική του για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι γιατί συμβιβάστηκε με τους «δανειστές» και την άρχουσα τάξη αλλά γιατί εκείνον τον Γενάρη δεν επέλεξε να συνεργαστεί με το…ΠΑΣΟΚ -που συμμετείχε στην κυβέρνηση του Σαμαρά- κάτι που «θα άλλαζε τον ρου των πραγμάτων».
Την ίδια διαδρομή ακολούθησαν και στην αντιπολίτευση μετά το 2019 υπό την ηγεσία του Τσίπρα. Κι όταν αυτή η πορεία προς το «κέντρο» έφερε την εκλογική συντριβή του, στήριξαν τον Κασσελάκη -που τον είχε «φέρει» στο ψηφοδέλτιο επικρατείας ο Τσίπρας- για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε ο Π. Πολάκης είχε δώσει «άριστα, είκοσι» στην απόφαση του Ν. Παππά να στηρίξει τον Κασσελάκη στον δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών.
Η θητεία Κασσελάκη αποδείχτηκε φιάσκο, αλλά η έξωσή του δεν σήμαινε και αναστροφή της δεξιάς πορείας του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, σήμαινε επιμονή στις επιλογές που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στη διάλυση στο όνομα «της προγραμματικής σοβαρότητας και υπευθυνότητας», για να θυμηθούμε την αιτιολόγηση διά στόματος Γ. Ραγκούση, στο περσινό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, για την απόρριψη της πρότασης Πολάκη για ανάκτηση του 68% της Εθνικής Τράπεζας από το δημόσιο. Κι όπως σχολίαζε τότε η Εργατική Αλληλεγγύη:
«Όσο και αν το Συνέδριο προσπάθησε να υπερασπίσει τον ‘αριστερό χαρακτήρα’ του ΣΥΡΙΖΑ και την στρατηγική του ‘δημοκρατικού σοσιαλισμού’ απέναντι στην, προ ημερών, ομιλία του Τσίπρα για έναν νέο ‘πατριωτισμό απέναντι στην ολιγαρχία και τη κλεπτοκρατία’, η πραγματικότητα είναι ότι, 11 χρόνια μετά το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του 2015 που έγινε ΝΑΙ και τρίτο μνημόνιο και ό,τι ακολούθησε ως κυβέρνηση και αντιπολίτευση, η ‘πυξίδα’ του παραμένει η ‘προγραμματική σοβαρότητα και υπευθυνότητα’ αυτή δηλαδή που τον έφτασε στα χάλια και την απαξίωση».
Υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες της Αριστεράς που είναι μπροστά σε όλες τις μάχες ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης της ΝΔ και δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη ότι η ΕΛΑΣ του Τσίπρα είναι πραγματική εναλλακτική που θα δικαιώσει αυτούς τους αγώνες. Η θέση όλου αυτού του κόσμου είναι στις μάχες που έχουμε να δώσουμε εδώ και τώρα, στο «πεζοδρόμιο» για να δυναμώσουμε το κίνημα που μπορεί να επιβάλλει τα δίκια της πλειοψηφίας κόντρα στο σύστημα του κέρδους και της καταστροφής. Στο πλευρό της επαναστατικής Αριστεράς που δίνει όλες τις δυνάμεις της σε αυτή την προοπτική.