Ο Μητσοτάκης επιμένει ότι οι εκλογές θα γίνουν μετά από ένα χρόνο, αλλά την ίδια στιγμή βάζει μπροστά την προεκλογική εκστρατεία της Νέας Δημοκρατίας ξεκινώντας με το προσωπικό του παράδειγμα.
Τα κανάλια δεν σταμάτησαν να προβάλουν ότι ο πρωθυπουργός πήγε στη Βάρη και μίλησε για το μεγάλο ποσοστό που παίρνει το κόμμα του εκεί. Ίσως το επόμενο «άλμα» θα είναι μια περιοδεία στην… Εκάλη για να πείσει ότι η ΝΔ θα ξεπεράσει τις «εκτιμήσεις ψήφου» που της δίνουν οι δικοί της δημοσκόποι.
Πέρα από τα καλαμπούρια, όμως, το πραγματικό ζήτημα που ανοίγει είναι το πώς πρέπει να απαντήσει το εργατικό κίνημα και η Αριστερά σε αυτές τις λαθροχειρίες του Μητσοτάκη. Θα περιοριστεί να παίξει μπάλα σε αυτό το γήπεδο με περιοδείες του Τσίπρα, του Ανδρουλάκη και άλλων πολιτικών αρχηγών, όπως ήδη έχει αρχίσει να γίνεται;
Αυτή είναι η τάση που επικρατεί και συμπληρώνεται με εκκλήσεις για ενότητα σε αυτήν την κατεύθυνση: Αν οι ηγεσίες της Αριστεράς ευθυγραμμιστούν πίσω από τον Τσίπρα, τα δημοσκοπικά ποσοστά της ΕΛΑΣ θα εκτιναχθούν. Αν ο Ανδρουλάκης κερδίσει μεταγραφές στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να αντιγράψει τον Ανδρέα Παπανδρέου της «αμφίπλευρης διεύρυνσης».
Αυτές είναι τακτικές και προτροπές που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες του κόσμου που δίνει τις μάχες του ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης.
Δύναμη
Η ακρίβεια τρέχει και ροκανίζει τα μεροκάματα με αυξανόμενους ρυθμούς. Το «Μνημόνιο Κατανόησης» ΗΠΑ-Ιράν μπορεί να σταματάει την αύξηση της τιμής του πετρέλαιου στις διεθνείς αγορές, αλλά ακόμα και οι αστοί αναλυτές παραδέχονται ότι αυτό δεν μεταφράζεται σε μείωση της τιμής της βενζίνης στα βενζινάδικα ούτε σε συγκράτηση της ακρίβειας στα σουπερμάρκετ. Μια σειρά δυνατοί κλάδοι βγαίνουν σε απεργία αυτήν την Τετάρτη απαιτώντας Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις. Όσες ηγεσίες τους συμβουλεύουν να περιμένουν τις κάλπες για να «ψηφίσουν σωστά» κάνουν λάθος. Οι απεργοί δεν αποκτούν δύναμη όταν μετατρέπονται σε ακροατήρια προεκλογικών συγκεντρώσεων, αλλά όταν κλιμακώνουν την απεργιακή δράση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το απεργιακό κίνημα πρέπει να περιορίζεται σε συνδικαλιστικά αιτήματα αποφεύγοντας τις πολιτικές μάχες. Το αντίθετο ισχύει. Η κυβέρνηση που τροφοδοτεί την ακρίβεια είναι η ίδια που ευθύνεται για τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Οι ιδιωτικοποιήσεις οδήγησαν στο έγκλημα των Τεμπών με τους 57 νεκρούς. Ο κρατικός ρατσισμός οδήγησε στο πιο πολύνεκρο έγκλημα με τους 650 πνιγμένους πρόσφυγες στην Πύλο. Ο πολεμοκάπηλος «άξονας» με το Ισραήλ έχει κάνει την κυβέρνηση συνένοχη στη Γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστίνιων.
Καθήκον της Αριστεράς είναι να συνδέει το απεργιακό κίνημα με τις μάχες ενάντια στα κυβερνητικά εγκλήματα. Το σύνθημα «Τέμπη-Πύλος-Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη» συμπυκνώνει μέσα σε λίγες λέξεις το καλύτερο ανατρεπτικό πρόγραμμα και είναι απόλυτα ρεαλιστικό. Το έδειξαν αυτό οι χιλιάδες που βγήκαν στους δρόμους στην επέτειο των Τεμπών. Το είδαμε ξανά αυτές τις μέρες στα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια στην επέτειο της Πύλου. Το είδαμε και στο Pride, με την οργή ενάντια στις σεξιστικές επιθέσεις να συμβαδίζει με την αλληλεγγύη για την Παλαιστίνη. Το βλέπουμε ξανά και ξανά σε κάθε κινητοποίηση με τις Παλαιστινιακές σημαίες να ανεμίζουν δίπλα σε κάθε εργατικό ή φοιτητικό πανό.
Είναι ρεαλιστικό ότι μπορούμε να κάνουμε την ανατροπή του Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας αφετηρία για να τσακίσουμε την ακρίβεια και τη φτώχεια, τον ρατσισμό και τον σεξισμό, την πολεμοκαπηλεία. Για να το πετύχουμε, όμως, χρειαζόμαστε μια Αριστερά με ξεκάθαρη στρατηγική ότι αυτό μπορούμε να το κερδίσουμε οργανώνοντας τη δύναμη της εργατικής τάξης στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους και όχι υποβιβάζοντας τους ανθρώπους του μόχθου σε περιφερόμενους ψηφοφόρους. Αυτή είναι η Αριστερά που αγωνίζεται να χτίσει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Πάμε να τη χτίσουμε μαζί.