Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Παπαδήμος: το ελληνικό δημόσιο, είπε, συνεχίζει να έχει πρωτογενή ελλείμματα. Χωρίς τα χρήματα του μνημονίου δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε ούτε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε συντάξεις. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο το δημόσιο: η ελληνική οικονομία έχει κάθε χρόνο έλλειμμα περίπου 20 δισεκατομμυρίων στο ισοζύγιο πληρωμών. Η “ευημερία” μας στηρίζεται χρόνια τώρα σε εισαγωγές τις οποίες χρηματοδοτούμε με δανεικά. Μια παύση πληρωμών θα έχει καταστροφικές συνέπειες για το επίπεδο ζωής μας -πολύ χειρότερες από τις θυσίες που απαιτεί το Μνημόνιο.
Πρόκειται για καθαρή κινδυνολογία. Ναι, είναι αλήθεια ότι το δημόσιο έχει “πρωτογενή” ελλείμματα (έχει ελλείμματα ακόμα και αν αφαιρέσουμε τους τόκους). Τα λεφτά που συγκεντρώνει το δημόσιο από φόρους, με άλλα λόγια, δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες του.
Κανένα φόρο
Αλλά ποιος καθορίζει πόσα είναι τα έσοδα από φόρους; Για παράδειγμα, οι εφοπλιστές δεν πληρώνουν κανένα φόρο (όπως δεν θα πληρώνουν και οι κερδοσκόποι γης των REITS του νέου μνημονίου). Ούτε οι “παλιοί” κερδοσκόποι του χρηματιστηρίου πληρώνουν φόρους: η κυβέρνηση έβαλε χαράτσι σε αυτούς που έχουν ένα δυαράκι 30, 40 ή 50 χιλιάδων ευρώ, αλλά εξαίρεσε τους μετόχους των τραπεζών -ανεξάρτητα από το αν έχουν “επενδύσει” 50 χιλιάδες ή 50 εκατομμύρια.
Και ποιος καθορίζει ποιος θα πληρωθεί και ποιος όχι όταν δεν φτάνουν τα λεφτά; Γιατί θα πρέπει, πχ να μην πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις των καθηγητών και να μην απολυθεί ένα κομμάτι από τα “σώματα ασφαλείας”; Ή να περικοπούν οι στρατιωτικές δαπάνες;
Και το ίδιο ισχύει για τα ελλείμματα του ισοζυγίου πληρωμών. Ναι, η Ελλάδα εισάγει προϊόντα και υπηρεσίες περίπου 20 δις περισσότερα κάθε χρόνο από όσα εξάγει. Αλλά ποιος καθορίζει ότι οι περικοπές αυτές, αν κηρύξουμε παύση πληρωμών, θα πρέπει να γίνουν από τα τρόφιμα και τα καύσιμα; Γιατί να μην γίνουν από τα είδη πολυτελείας; Το 2010, για παράδειγμα οι καθαρές εισαγωγές “πλοίων” στην Ελλάδα έφτασαν τα 3.6 δισεκατομμύρια ευρώ. Το 2011 η Mercedes E, ένα αυτοκίνητο που στοιχίζει από 50 ως 80 χιλιάδες ευρώ ήταν στην δέκατη θέση των εισαγωγών αυτοκινήτων στην χώρα μας.
Λέει ψέματα η κυβέρνηση όταν λέει ότι η επιλογή είναι ανάμεσα στο κακό και το χειρότερο. Η επιλογή είναι ανάμεσα στην δική μας αξιοπρέπεια και τα δικά τους κέρδη και την δική τους πολυτέλεια. Και δεν έχουμε καμιά αμφιβολία: το να τα χάσουν ισοδυναμεί πραγματικά με κόλαση για αυτούς. Είναι και αυτό ένα μέτρο της σήψης και της κατάντιας τους.