Η απάντηση σε αυτή τη δολοφονική κατάστολή δόθηκε την επόμενη ημέρα, την ιστορική 21 Ιουλίου 2001, όπου 300.000 διαδηλωτές έστειλαν το μήνυμα ότι ο καπιταλισμός και η κρατική καταστολή δεν μπορούν να σταματήσουν τη δύναμη των απλών ανθρώπων. Το σύνθημα που κυριαρχούσε στους δρόμους της Γένοβας ήταν: «είστε 8 είμαστε 6 δισεκατομμύρια».
Η Γένοβα έκανε τον αντικαπιταλισμό μαζικό ρεύμα σε όλες τις χώρες. Τα μηνύματα του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης συνδέθηκαν με τις εμπειρίες εκατομμυρίων ανθρώπων που έδωσαν όλη τη δεκαετία του ´90 μάχες κατά των ιδιωτικοποιήσεων και τις αγοράς. Η νίκη της Γένοβα πυροδότησε τις αντιστάσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας, κατά του πολέμου, του ρατσισμού, ενάντια στις επίθεσεις στις εργασιακές σχέσεις και στη διάλυση της παιδείας και της υγείας και άνοιξε νέους δρόμους για το κίνημα και την αριστερά παγκόσμια .
Το τέλος του Σημίτη
Η Ανοιξη του 2001 ήταν η αρχή του τέλους της κυβέρνησης Σημίτη που κέρδισε το 1996 με το επιχείρημα ότι η οικονομία πρέπει να προσαρμοστεί σε μία περίοδο παγκοσμιοποίησης με άνοιγμα στην αγορά και τον νεοφιλελευθερισμό. Οι πανεργατικές απεργίες του Μάρτη και του Μάη του 2001 ανάγκασαν τον Σημίτη να στείλει τον υπουργό Εργασίας Γιαννίτση και το νόμο του για το Ασφαλιστικό στα σκουπίδια.
Μετά την έκρηξη του ασφαλιστικού και του αντιπολεμικού κινήματος ο Σημίτης ήρθε αντιμέτωπος με πολλές ανταρσίες από τα συνδικάτα, παρόλο που η ΠΑΣΚΕ είχε την πλειοψηφία. Ο νόμος Ρέππα μπορεί να πέρασε όμως η κυβέρνηση Σημίτη άρχισε να μετράει μέρες.
Η στάση της κυβέρνησης Σημίτη στο ζήτημα του πολέμου στο Ιράκ, επιδείνωσε τη θέση της. Οι κινητοποιήσεις στη διάρκεια της συνόδου της ΕΕ στη Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι του 2003, είχαν τεράστια συμμετοχή όχι μόνο από τους αντικαπιταλιστές αλλά και από τα συνδικάτα που έστειλαν το μήνυμα στο Σημίτη ότι δεν πρόκειται να τον αφήσουν να προχωρήσει σε νέα «εκσυγχρονιστικά» μέτρα και να στείλει στρατό στο Ιράκ στο πλευρό του Μπους.
15 Φλεβάρη 2003
Τον Οκτώβρη του 2001 ο Μπους ξεκίνησε τον πόλεμο στο Αφγανιστάν στα πλαίσια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρη 2001, με πραγματικό στόχο να αποκτήσουν τον έλεγχο της Κεντρικής Ασίας.
Το αντικαπιταλιστικό κίνημα μετά τη Γένοβα ήρθε αντιμέτωπο με την πολεμική προπαγάνδα και τα ψέματα του Μπους, καταφέρνοντας να ξεπεράσει τους εκβιασμούς, προχώρησε κάνοντας τη σύνδεση ότι ο πόλεμος είναι το ιμπεριαλιστικό πρόσωπο της παγκοσμιοποίησης. Η φιλολογία για «το τέλος του κινήματος» έγινε κομμάτια από τις πρώτες μαζικές αντιπολεμικές διαδηλώσεις που έγιναν σε Λονδίνο, Ρώμη, Αθήνα.
Τον Νοέμβρη του 2002 στη Φλωρεντία το πρώτο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ κλείνει με τη μεγαλύτερη στα χρονικά αντιπολεμική διαδήλωση κατά του επικείμενου πολέμου στο Ιράκ και αποφασίζεται να οριστεί η 15η Φλεβάρη του 2003 ως ημέρα αντιπολεμικών διαδηλώσεων σε όλες τις χώρες. Υπολογίζεται ότι εκείνη την ημέρα διαδήλωσαν 30 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον πλανήτη. Στην Αθήνα ο συγκεντρώθηκε 250.000 κόσμος.
Η εφημερίδα Νιου Γιορκ Τάιμς χαρακτήρισε το αντιπολεμικό κίνημα ως τη νέα υπερδύναμη. Ετσι όταν το Μάρτη του 2003 ξεκίνησε ο δεύτερος πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράκ, το αντιπολεμικό κίνημα ήταν έτοιμο να βγει στους δρόμους σε όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου, να οργανώσει συγκεντρώσεις στις πρεσβείες των ΗΠΑ και σε πολλές χώρες, όπως στην Ελλάδα να προχωρήσει ακόμα και σε απεργίες και καταλήψεις κατά της αποστολής στρατού στο Ιράκ στο πλευρό του Μπους.
Η Αντίσταση στο ρατσισμό
Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ συνοδεύτηκε από ένα κύμα ισλαμοφοβίας κατά των Μουσουλμάνων και των Αράβων, ταυτίζοντάς τους με τρομοκράτες. Οι κυβερνήσεις της ΕΕ όχι μόνο στήριξαν τον βρώμικο πόλεμο του Μπους αλλά προχώρησαν σε νέα ρατσιστικά μέτρα σφραγίζοντας τα σύνορα για τους πρόσφυγες που έτρεχαν να ξεφύγουν από την φτώχεια. Με αυτό το δόγμα συντάχθηκαν και η κυβέρνηση Σημίτη και η κυβέρνηση Καραμανλή.
Η πρώτη απάντηση του αντιρατσιστικού κινήματος ήρθε από το νησί της Ζακύνθου. Η κινητοποίηση του κόσμου απέτρεψε την απόφαση του Λιμεναρχείου να μην αφήσει μία καραβιά προσφύγων από το Αφγανιστάν να μπει στο Λιμάνι. Οι κάτοικοι της Ζακύνθου οργάνωσαν μεγάλες κινητοποιήσεις που ανάγκασαν τις αρχές να αλλάξουν την απόφαση και απαίτησαν από την κυβέρνηση να τους φιλοξενήσει. Το σύνθημα «Ζάκυνθος παντού» έγινε μεταδοτικό.
Η κυβέρνηση του Καραμανλή δε δίστασε να παίξει και αυτή το χαρτί του ρατσισμού, στρώνοντας έτσι το δρόμο στο ΛΑΟΣ να χύνει το ρατσιστικό του δηλητήριο. Κάποια από τα θύματα αυτής της πολιτικής ήταν οι 26 Πακιστανοί μετανάστες, τους οποίους άρπαξαν μέσα σε ένα βράδυ η μυστική αστυνομία του Βουλγαράκη σε συνεργασία με την MI 6.
Ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ, που τόλμησε να αποκαλύψει το σκάνδαλο των απαγωγών, φυλακίστηκε με την κατηγορία του δουλέμπορου. Αυτή η πρόκληση ξεσήκωσε τεράστιο κύμα συμπαράστασης. Μέσα στην περίοδο των φοιτητικών καταλήψεων δεκάδες Γενικές Συνελευσεις απαιτούσαν να τιμωρηθούν οι ένοχοι των απαγωγών και να αποφυλακιστεί ο Τζαβέντ Ασλάμ. Τεράστια συλλαλητήρια που απαιτούσαν το ίδιο αίτημα οργανώθηκαν στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις.
Η μάχη κατά του ρατσισμού δόθηκε και στις γειτονιές, ενάντια στις επιθέσεις των φασιστών του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής σε περιοχές όπως στο Ρέντη, το Αιγάλεω, τη Νίκαια, τη Ν. Ιωνία, τον Αγ. Παντελεήμονα. Η καμπάνια για την τιμωρία των αστυνομικών και των πολιτικών τους προϋστάμενων που σκότωσαν τον Μοχάμετ Καμράν ύστερα από το βασανισμό του στο ΑΤ Νίκαιας πήρε τεράστιες διαστάσεις. Το ίδιο και η καμπάνια αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Το νέο φοιτητικό κίνημα
Η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που έβαλε στόχο να περάσει η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν ο νέος νόμος πλαίσιο στα πανεπιστήμια και η Αναθεώρηση του Αρθρου 16 του Συντάγματος. Ολα έμοιαζαν ότι αυτές οι επιθέσεις θα περάσουν πολύ εύκολα αφού η ΝΔ είχε την πλήρη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ.
Οι πρώτες φοιτητικές καταλήψεις τον Μάη του 2006 αντιμετωπίστηκαν από την κυβέρνηση ως «μειοψηφίες». Tο καυτό καλοκαίρι που ακολούθησε, Φοιτητικοί Σύλλογοι, πανεπιστημιακοί, εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια σαν μία γροθιά απάντησαν με το δυνατότερο εκπαιδευτικό κίνημα από την Μεταπολίτευση ενάντια στην υποταγή της Παιδείας στην αγορά. Η Γιαννάκου και ο Πολύδωρας με τη βοήθεια του οποίου ασκούνταν τώρα πια η κυβερνητική πολιτική των μεταρρυθμίσεων, έγιναν τα πιο μισητά πρόσωπα της κυβέρνησης. Σε δεκάδες γειτονιές σε όλη την Ελλάδα χτίστηκαν πρωτοβουλίες στήριξης του Αρθρου 16 με τη συμμετοχή πρωτοβάθμιων συνδικάτων, συνδικαλιστών από το χώρο της Αριστεράς αλλά και του ΠΑΣΟΚ. Ολη αυτή η πίεση του κινήματος ανάγκασε τελικά το ΠΑΣΟΚ να μην στηρίξει την Αναθεώρηση. Ηταν μία ξεκάθαρη νίκη του κινήματος, που κουβαλούσε πίσω του τις εμπειρίες του αντιπολεμικού κινήματος και συνέβαλε στο γκρέμισμα της κυβέρνησης των ΜΑΤ και της καταστολής.
Το τέλος του Καραμανλή
Το κίνημα έκανε την εμφάνισή του από τις πρώτες μέρες της κυβέρνησης Καραμανλή το 2004 ακόμα και από το καλοκαίρι της Ολυμπιάδας με μπροστάρη τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία και τις συγκοινωνίες της Αθήνας. Η ανυπακοή απέναντι στον «εθνικό στόχο» για τον οποίο σπαταλήθηκαν δισεκατομμύρια, εκφράστηκε με τον καλύτερο τρόπο με τις διαδηλώσεις που εμπόδισαν τον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Κ. Πάουελ να έρθει στην Αθήνα ως επίσημος προσκεκλημένος.
Η εικόνα που προσπάθησε να χτίσει η κυβέρνηση Καραμανλή του «σεμνά και ταπεινά» έγινε σμπαράλια. Τα ψέματα της ΝΔ τελείωσαν πολύ γρήγορα. Η ατζέντα Καραμανλή περιελάμβανε επίθεση στους συμβασιούχους, στο ασφαλιστικό, στα ωράρια, στους μισθούς, και κυρίως στην Παιδεία. Το καλοκαίρι του 2005 ξεσπά η μεγάλη απεργία διαρκείας των τραπεζοϋπαλλήλων ενάντια στη διάλυση των ταμείων τους. Το Φλεβάρη του 2006 η οργή απέναντι στην κυβέρνηση πλυμμηρίζει στο λιμάνι του Πειραιά όταν η κυβέρνηση αποφασίζει να επιστρατεύσει απεργούς ναυτεργάτες. Η πρωτόγνωρη αλληλεγγύη που συναντά αυτή η μάχη είναι μόνο η αρχή του κύματος που ακολουθεί με τις καταλήψεις διαρκείας στα πανεπιστήμια, την απεργία των έξι εβδομάδων των δασκάλων, τις πρώτες κόντρες στο Λιμάνι με τον Κεφαλογιάννη, τις μεγάλες απεργίας διαρκείας της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, της ΠΟΕ ΟΤΑ ενάντια στο Ασφαλιστικό. Ολα αυτά τα ποτάμια έγιναν ένας χείμαρος που έπνιξε την κυβέρνηση με κορύφωση την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 που είχε σαν αποτέλεσμα ο Καραμανλής να πάει σπίτι του και η ΝΔ να μείνει ένα διαλυμένο κόμμα.
Μια νέα αντικαπιταλιστική Αριστερά
Το νέο κύμα ριζοσπαστικοποίησης που γεννήθηκε μέσα από τις αντιστάσεις όλης της δεκαετίας γέννησε την καινούργια αντικαπιταλιστική Αριστερά. Στη Γαλλία μετά τη νίκη του ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα, οι καταλήψεις των πανεπιστημίων ενάντια στο «νόμο πρώτης απασχόλησης», η εξέγερση των μεταναστών στα προάστια του Παρισιού γέννησαν το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (NPA).
Στη Γερμανία όπου η Αριστερά ήταν στο περιθώριο από το 1933 το Die Linke πήρε στις πρόσφατες εκλογές του Σεπτέμβρη του 2009 το εκπληκτικό ποσοστό του 11,9%. Οι ρίζες του βρίσκονται στις μάχες τόσο κατά της κυβέρνησης SPD και Πρασίνων τόσο και της κυβέρνησης Συνασπισμού SPD με τους Χριστιανοδημοκράτες που τη διαδέχτηκε. Είναι το μοναδικό κόμμα στη Γερμανία που ζητά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν. Οι ρίζες του βρίσκονται στο WASG, ενός κόμματος που γεννήθηκε από την ανταρσία μέσα στα συνδικάτα και την βάση του SPD που ξέσπασε ενάντια στα νεοφιλελεύθερα μέτρα της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης του Γκέρχαρντ Σρέντερ από το 1998 μέχρι τον Νοέμβρη του 2005. Η Die Linke δημιουργήθηκε από την συνένωση του WASG με το PDS, του παραδοσιακού αριστερού ρεφορμιστικού κόμματος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.
Στην Πορτογαλία γίνονται ανάλογες διαδικασίες. Το Μπλοκο της Αριστεράς αναδείχθηκε στις πρόσφατες εκλογές ως η ανερχόμενη δύναμη της Αριστεράς καταφέροντας να αυξήσει εντυπωσιακά τα ποσοστά του πλησιάζοντας το 10% από το 6,4%. Κατάφερε να γίνει ανερχόμενη δύναμη επειδή συνδέθηκε με όλα τα κινήματα τα τελευταια χρόνια.
Η Αντικαπιταλιστική Αριστερά στην Ελλάδα βάδισε στα ίδια χνάρια. Με τη συγκρότηση της ΕΝΑΝΤΙΑ που άνοιξε το δρόμο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπήκαν τα θεμέλια για να βρει έκφραση και στην επίσημη πολιτική σκηνή το νέο αντικαπιταλιστικό κίνημα που αναδείχθηκε μέσα στη δεκαετία που πέρασε.