Για τους από πάνω ήταν μια «χαμένη δεκαετία». Το λένε ανοιχτά στα πιο πολλά αφιερώματα και έχουν δίκιο από τη σκοπιά τους. Ήταν μία δεκαετία με πολέμους που πήγαν στραβά για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Χτύπησαν το Αφγανιστάν και το Ιράκ αλλά η κατοχή και στις δύο χώρες τα βρήκε σκούρα. Και κλείνουν την δεκαετία με τον πόλεμο να απλώνεται στο Πακιστάν και στη Σομαλία, ενώ απειλούν το Ιράν και την Υεμένη. Πουθενά δεν φαίνεται ένας θρίαμβος της Pax Americana.
Το ίδιο «χαμένη» ήταν η δεκαετία οικονομικά. Ξεκίνησαν με ύφεση, συνέχισαν με φούσκες και έφτασαν στη χειρότερη κρίση από τη δεκαετία του 1930. Πρώτη φορά μετά από τόσες δεκαετίες οι καπιταλιστές κάνουν απολογισμό στα Χρηματιστήρια και τα βρίσκουν πιο κάτω από εκεί που ήταν το 2000! Και οι προβλέψεις είναι πιο μαύρες για τη συνέχεια.
Αυτή τη μαυρίλα από τη χαμένη δεκαετία τους θέλουν να τη φορτώσουν στις πλάτες των εργατών και της νεολαίας. Αυτό είναι το κλίμα διεθνώς, αυτό και στην Ελλάδα. Με όση φιλολογία κι αν προσπαθεί να ντύσει τα πράγματα το ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση του προχώρησε μέσα στις πρώτες εκατό μέρες της να χαρίσει τον έλεγχο της οικονομικής πολιτικής της στους τραπεζίτες.
Αυτό είναι το περιεχόμενο του Προϋπολογισμού που ψηφίστηκε, αυτό είναι το περιεχόμενο του Προγράμματος Σταθερότητας που μαγειρεύουν μαζί με την Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Περικοπές στους μισθούς, στις δουλειές, στις συντάξεις, στην ασφάλιση και στις κοινωνικές υπηρεσίες για μας για να πληρώνονται απρόσκοπτα τα δισεκατομμύρια που παίρνουν οι τράπεζες.
Όμως, δίπλα στην αγριότητα της επίθεσης που προωθούν, έχουν και το φόβο για τις αντιστάσεις των εργατών και της νεολαίας. Τον έκφρασε χαρακτηριστικά ο Μητσοτάκης με την πρόταση του για κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης». Θέλει να μπούνε στην κυβέρνηση ο Σημίτης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος και ο Λουκάς Παπαδήμος. Όχι γιατί αμφιβάλει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου ακολουθούν τις συμβουλές του Παπαδήμου από τη Φρανκφούρτη. Αλλά γιατί ανησυχεί πόσο θα αντέξουν να τις εφαρμόσουν.
Φοβούνται
Η Νέα Δημοκρατία πριν καταρρεύσει έπαιξε όσο πιο πολλά από τα αντιδραστικά χαρτιά μπορούσε. Κλιμάκωση της καταστολής, υστερία για τους «κουκουλοφόρους», σύμπλευση με το ΛΑΟΣ σε ρατσιστικές εκστρατείες. Τώρα φοβούνται μήπως η κατάρρευση της ΝΔ «έκαψε» πολλά από αυτά τα χαρτιά και αναζητούν τρόπους ώστε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να μην μείνει «μόνη» απέναντι στις πιέσεις μίας οργισμένης νεολαίας και μίας ριζοσπαστικοποιημένης εργατικής τάξης.
Έχουν λόγο να ανησυχούν. Τα συλλαλητήρια στην επέτειο της εξέγερσης του περσινού Δεκέμβρη ήταν μαζικά σε όγκο και είχαν τους αντικαπιταλιστές στην πρώτη γραμμή. Η απεργία στις 17 Δεκέμβρη έδειξε ότι ακόμα και χωρίς τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, η αγριεμένη βάση μπορεί να ξεσηκώσει την αντίσταση. Και δεν πρόκειται για στιγμιαία ξεσπάσματα. Πίσω τους έχουν τους αγώνες τουλάχιστο μιας δεκαετίας: το αντιπολεμικό κίνημα όταν βομβαρδίζονταν η Σερβία, το Σιάτλ, τη Γένοβα, τις Πανεργατικές του Γιαννίτση, την αντιπολεμική έκρηξη του 2003, τους φοιτητές του 2006-7, τις απεργίες του Ασφαλιστικού το 2008. Η δεκαετία ήταν «χαμένη» για τους από πάνω, αλλά ήταν γεμάτη κινήματα και αντικαπιταλιστικά προχωρήματα για τη δική μας μεριά.
Εκεί στεκόμαστε στην αυγή της νέας χρονιάς και της νέας δεκαετίας. Έχουμε μπροστά μας σκληρές μάχες για να μην περάσουν τα χτυπήματα της κρίσης και της κυβέρνησης, για να ανατρέψουμε την πολιτική των τραπεζιτών που κυβερνάνε με «σοσιαλιστικό» προσωπείο. Αλλά έχουμε και την αισιοδοξία ότι η τάξη μας και θέλει και μπορεί. Είναι η ώρα για την Αριστερά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.