Με αυτά τα λόγια, έκλεινε το Σεπτέμβρη του 1999, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπίλ Κλίντον, την ομιλία του για τη νέα χιλιετία στους εκπροσώπους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Δέκα χρόνια μετά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πράγματα τράβηξαν ένα εντελώς άλλο δρόμο. Ο εικοστός αιώνας έκλεισε με τις διαδηλώσεις που ακύρωσαν τη Σύνοδο του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου στο Σιάτλ και μαζί του έκλεισε και ο μήνας του μέλιτος και των πανηγυρισμών για τους απολογητές του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς. Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα τους διέψευσε οικτρά.

Το 2000 ξεκίνησε με άσχημα νέα, την ανάδειξη του Μπους του νεότερου και του πιο αντιδραστικού κομματιού των ρεπουμπλικάνων στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ομως στην Παλαιστίνη ξεσπά η δεύτερη Ιντιφάντα, ενώ στη Σερβία οι εργάτες και η νεολαία που αντιστάθηκαν στους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και της ΕΕ εισβάλουν στο κοινοβούλιο και γκρεμίζουν το Μιλόσεβιτς. Το Σεπτέμβρη στην Πράγα, στη διαδήλωση ενάντια στη σύνοδο του ΔΝΤ, γίνεται η πρόβα τζενεράλε, για το επόμενο βήμα του αναδυόμενου αντικαπιταλιστικού κινήματος που έρχεται λίγους μήνες αργότερα.

Σύμβολο Αντίστασης

Η διαδήλωση της Γένοβας που σημαδεύεται από τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι, τον Ιούλη του 2001, γίνεται το διεθνές σύμβολο της αντίστασης στη νέα χιλιετία ενάντια στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό. Στις 11 Σεπτέμβρη, ο πόλεμος μεταφέρεται για πρώτη φορά μέσα στο εσωτερικό των ΗΠΑ με την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Θα σημάνει την επίσημη έναρξη του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» που ξεκινάει, στο τέλος του χρόνου με την αποστολή των νατοϊκών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν. Στην Ελλάδα, η γενική απεργία ενάντια στο ασφαλιστικό και η παραίτηση του Γιαννίτση, σημαίνουν την αρχή τους τέλους για την κυβέρνηση Σημίτη.

Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ξεκινάει με τη Λατινική Αμερική να αλλάζει ριζικά και να μετατρέπεται από «πίσω αυλή» σε αγκάθι στα πλευρά των ΗΠΑ. Η πρωτοχρονιά του 2002 βρίσκει την Αργεντινή και το οικονομικό της μοντέλο χρεοκοπημένα και την εργατική τάξη ξεσηκωμένη να γκρεμίζει τη μια κυβέρνηση μετά την άλλη. Στην Βραζιλία, η αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση φέρνει το Λούλα στην εξουσία, ενώ στη Βενεζουέλα οι εργάτες βγαίνουν στους δρόμους και ακυρώνουν το πραξικόπημα που στήνουν οι ΗΠΑ και η ντόπια άρχουσα τάξη ενάντια στον Τσάβες. Το 2002 τελειώνει με το 1ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Φλωρεντίας όπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι διαδηλώνουν αποφασίζοντας να αντισταθούν με μια παγκόσμια μέρα δράσης στις 15 Φλεβάρη του 2003 ενάντια στον επερχόμενο πόλεμο του Μπους στο Ιράκ.

Πρόκειται για μέρα ορόσημο στην ιστορία του αντιπολεμικού κινήματος, της «νέας υπερδύναμης», όπως ονομάζεται από τις εφημερίδες, καθώς εκατομμύρια ανθρώπων βγαίνουν στους δρόμους των πόλεων σε όλο τον κόσμο. Όταν ο Μπους ξεκινάει τον πόλεμο στις 20 Μάρτη του 2003, βρίσκει απέναντί του ένα διαμορφωμένο, μεγάλο, παγκόσμιο κίνημα. Το Μάρτιο η Αθήνα πλημμυρίζει για μέρες από τους αντιπολεμικούς διαδηλωτές - και τον Ιούνη κέντρο της αντίστασης γίνεται η Θεσσαλονίκη με τις τριήμερες μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στη Σύνοδο της ΕΕ.

Το 2004 θα ξεκινήσει με νικητή τον Καραμανλή. Το «κλίμα εφορίας» και των «εθνικών επιτυχιών» του Εuro, των Ολυμπιακών Αγώνων και της Eurovision μοιάζει να είναι ανίκητο. Όμως η πόλωση βρίσκεται παντού. Στο Ιράκ τα ψέματα και η προπαγάνδα καταρρέουν στην ηρωική αντίσταση στην πόλη της Φαλούτζα. Η χρονιά κλείνει με εκατομμύρια ανθρώπους να εκφράζουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα του τσουνάμι που χτυπάει τις χώρες της Ασίας.

Νέα Ορλεάνη και Παρίσι

Το 2005, τις ίδιες ακριβώς συνέπειες θα βιώσουν οι φτωχοί της Νέας Ορλεάνης στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η οργή για τον πόλεμο, το ρατσισμό και την οικονομική πολιτική Μπους θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Στη Γαλλία, γενική απεργία, αλλά και εξέγερση στα προάστια του Παρισιού που εξαπλώνεται σε όλες τις πόλεις της χώρας. Στην Ελλάδα, ο Καραμανλής έρχεται αντιμέτωπος με τα πρώτα σκάνδαλα και την πρώτη μεγάλη απεργία στις τράπεζες.

Το 2006 η ανταρσία ενάντια στη Νέα Δημοκρατία αρχίζει να ξεδιπλώνεται. Μια χρονιά που σημαδεύεται από  την απεργία των δασκάλων, τις φοιτητικές καταλήψεις, με την Ελλάδα να γίνεται το κέντρο του διεθνούς αντικαπιταλιστικού κινήματος στη διάρκεια του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ που κορυφώνεται με μια τεράστια διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας. Η νίκη της Χαμάς στις εκλογές στην Παλαιστίνη θα ξεγυμνώσει την πολιτική του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της ΕΕ που δεν μπορούν να ανεχτούν αυτήν την εξέλιξη και επιτίθενται άγρια, άλλα μάταια, στην νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση. Το καλοκαίρι του 2006, το Ισραήλ κατατροπώνεται στρατιωτικά και πολιτικά από την αντίσταση των μαχητών της Χεσμπολά στο Λίβανο.

Το 2007 είναι η χρονιά των μεγάλων πυρκαγιών που κατακαίνε όλη την Ελλάδα αφήνοντας πίσω τους δεκάδες νεκρούς. Η οργή ενάντια στη θυσία του περιβάλλοντος στο βωμό του κέρδους είναι μαζική και χιλιάδες άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι η προστασία του πλανήτη είναι δική τους δουλειά. Η κυβέρνηση Καραμανλή καταφέρνει να κερδίσει τις εκλογές, αλλά οι αγώνες συνεχίζονται και μετά τις εκλογές: Στο κλείσιμο του χρόνου η μεγάλη απεργιακή έκρηξη για το ασφαλιστικό οδηγεί το Μαγγίνα σε παραίτηση και την κυβέρνηση σε υποχώρηση. 

Ο πόλεμος ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γεωργία, με τις ΗΠΑ να διεκδικούν τον έλεγχο στην «αυλή» της Ρωσίας το καλοκαίρι του 2008 έδειξε ότι οι ανταγωνισμοί για τον έλεγχο του πλανήτη είναι ακόμα εδώ. Το ίδιο και η οικονομική κρίση που λίγους μήνες αργότερα ξεσπάει άγρια μέσα στις ΗΠΑ με την κατάρρευση οικονομικών κολοσσών και μια σειρά από οικονομίες να βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. 

Η εκλογή Ομπάμα γεμίζει με προσδοκίες εκατομμύρια αμερικάνους. Πρώτη διάψευση, η απάθεια με την οποία αντιμετωπίζει τη χριστουγεννιάτικη αιματηρή εισβολή των ισραηλινών στη Γάζα, όπου ο ισραηλινός στρατός γνωρίζει μια ακόμα πολιτική ήττα. Στην Αθήνα, το φλεγόμενο δέντρο του Κακλαμάνη κοσμεί τα χριστουγεννιάτικα αφιερώματα των διεθνών ΜΜΕ που επισημαίνουν τον κίνδυνο μπροστά στην οικονομική κρίση να υπάρξουν παντού ανάλογα γεγονότα.

Η συντριβή της Νέας Δημοκρατίας του Καραμανλή το 2009 είναι το πρώτο παιδί του Δεκέμβρη. Με το καλημέρα, η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει ξεκινήσει να σπάει τη μια μετά την άλλη τις υποσχέσεις της ζητώντας από τους εργαζόμενους να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης. Αλλά οι αντιστάσεις βρίσκονται εδώ όπως περίτρανα έδειξαν οι απεργίες στα Stage, τους συμβασιούχους, το λιμάνι του Πειραιά, η πορεία του Πολυτεχνείου, οι μαζικές διαδηλώσεις στις 6, 7 και 17 Δεκέμβρη. Το 2009 ήταν μια χρονιά που ξανά οι αντιστάσεις μικρές ή μεγάλες εκφράστηκαν σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε χώρες με μεγάλη καταστολή ή σε χώρες που το κίνημα ήταν για χρόνια πεσμένο, από την Ταϋλανδη, τη Νότιο Κορέα - ακόμα και την Κίνα - μέχρι τη Γερμανία και τη Βρετανία.

Κλείνοντας το 2009, η κρίση όχι μόνο είναι ακόμα εδώ, αλλά αναμένεται να χειροτερεύσει - και μαζί της οι συνθήκες ζωής για εκατομμύρια ανθρώπους στις φτωχές και τις πλούσιες χώρες του πλανήτη. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, συνεχίζουν να βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε πολέμους που δεν μπορούν ούτε να νικήσουν, ούτε να εγκαταλείψουν. 

Οι κυβερνήσεις της ΕΕ στρέφονται όλο και περισσότερο στην πολιτική της Frontex και των κλειστών συνόρων παίζοντας στο εσωτερικό τους τα χαρτιά του ρατσισμού και της «ασφάλειας και τάξης». Η Σύνοδος του ΟΗΕ στην Κοπεγχάγη για το κλίμα την περασμένη βδομάδα κατέληξε σε ένα μεγάλο φιάσκο, σκορπίζοντας παντού απογοήτευση και οργή. Παρά τη σκληρή καταστολή δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν στους δρόμους της Κοπεγχάγης. 

Ελπίδα

Είναι δύσκολο να στριμώξει κανείς σε λίγες σελίδες μια δεκαετία σαν αυτή, γεμάτη από διευρυμένες κρίσεις, ανατροπές, συγκρούσεις και αγώνες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η εικόνα της δεκαετίας με την οποία άρχισε ο 21ος αιώνας επιβεβαιώνει τόσο την ανάγκη να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο των κρίσεων, του πολέμου και του ρατσισμού, όσο και την ελπίδα ότι αυτή η αλλαγή είναι εφικτή. 

Χρειάζεται να δυναμώσουμε και να χτίσουμε την ελπίδα. Η εναλλακτική λύση βρίσκεται στα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που αντιστέκονται. Βρίσκεται στην τεράστια δύναμη που λέγεται παγκόσμια εργατική τάξη και είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να πνίξει την δύναμη των καπιταλιστών εκεί που γεννιέται και να ανατρέψει την εξουσία τους. Η νέα Αντικαπιταλιστική Αριστερά οφείλει να βρεθεί μαζί τους σε όλες αυτές τις μάχες ρίχνοντας το σπόρο και μεγαλώνοντας το δέντρο της επανάστασης και του σοσιαλισμού του 21ου Αιώνα.