Θανάσης Διαβολάκης, Δημοτικός Σύμβουλος Πειραιά
Με τις εκλογές τελειώνει ένας πρώτος γύρος αντιπαράθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία και με τις καινούργιες εκλογές θα ξεκινήσει ένας καινούργιος. Οι από πάνω έχουν καταφέρει πλήγματα σοβαρά στους εργαζόμενους, έχουν μειώσει πάρα πολύ τους μισθούς και τις συντάξεις, έχουν φορτώσει την εργατική τάξη με ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανεργίας.
Όμως τους έχει στοιχίσει πολύ γιατί η επίθεσή τους είχε και πρωτόγνωρη αντίσταση. Να μην ξεχνάμε ούτε τις πανεργατικές, ούτε τις συγκρούσεις χιλιάδων ανθρώπων με τις δυνάμεις καταστολής, ούτε τις απόπειρες ανάδειξης νέων μορφών οργάνωσης και συλλογικότητας, ούτε τα κινήματα ανυπακοής. Ήταν μια συλλογική αντίσταση που η εργατική τάξη προσπάθησε να αρθρώσει και ήδη πριν τις εκλογές είχε καταφέρει να διαλύσει τα πολιτικά κόμματα του κεφαλαίου.
Αυτό συνιστά η ιστορική νίκη της 12ης Φλεβάρη και επικυρώθηκε με το αποτέλεσμα των εκλογών, όπου φάνηκε ότι η αμφισβήτηση αυτή ήταν αριστερόστροφη. Έχουμε να δούμε πώς θα συνεχίσουμε αν θέλουμε με αφορμή την καπιταλιστική κρίση να πάμε σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει προτείνει από νωρίς το γνωστό πρόγραμμα εργατικής απάντησης στην κρίση σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση με τα γνωστά πέντε σημεία που είναι κομβικά. Το να βαδίσεις στον αντικαπιταλιστικό δρόμο δεν σημαίνει να επαναλαμβάνει διαρκώς: αντικαπιταλισμός, επανάσταση. Πρέπει να δείξεις στην τάξη ότι μπορείς να απαντάς στα κρίσιμα ζητήματα που θέτει το σήμερα σε κατεύθυνση ώστε να ανοίγει ένας δρόμος που θα αλλάξουν τα πράγματα ριζικά και αμετάβλητα. Τέτοια κατεύθυνση έδειξε ήδη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όταν αναγκάστηκε όλη η αριστερά να τοποθετηθεί για το χρέος, τι λέμε, το διαγράφουμε, το επαναδιαπραγματευόμαστε, τι κάνουμε; Το αναστέλλουμε, παρακαλάμε, λέμε ΟΧΙ; Τι κάνουμε με το ευρώ και την ΕΕ, θα φύγουμε από τη λυκοσυμμαχία ή μπορούμε μέσα σε αυτήν να πετύχουμε κάτι καλύτερο, ή μήπως θα γίνουν αυτά όταν θα γίνει η λαϊκή εξουσία.¨Η δεν χρειάζεται να βάζουμε καθόλου μεταβατικά αιτήματα, αντιστεκόμαστε στο σήμερα κι μετά έρχεται ο σοσιαλισμός;
«Εθνικοποιήσεις των τραπεζών». Η επικαιρότητα αυτού του συνθήματος φαίνεται σήμερα που λένε ότι φεύγουν κεφάλαια και πάνε στο εξωτερικό, απαγόρευση των απολύσεων, ριζική αναδιανομή του εισοδήματος.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει και πρόταση για το πώς μπορούν αυτά να υλοποιηθούν: το αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής. Γιατί υπάρχουν και άλλες προτάσεις στην αριστερά. Μία πρόταση είναι ότι μπορεί να ανοίξει δρόμος αν κυβερνήσει η αριστερά. Δεν είναι τυχαίο ότι από τις 15 Ιούνη και μετά, και τα δύο κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς ζητούσαν επίμονα εκλογές. Φυσικά οπωσδήποτε πρέπει να γίνονται εκλογές και να εκφράζεται ο λαός, αλλά δεν σημαίνει ότι η αριστερά πρέπει να παραγνωρίζει τον κρίσιμο παράγοντα, που είναι το κίνημα, η οργάνωση των εργαζόμενων στο χώρο δουλειάς, αυτό είναι που θα δώσει στην τάξη την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί ν' αλλάξει τα πράγματα και στο σήμερα και στο αύριο.
Αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι κανείς μπορεί να κρατάει την ίδια στάση σε μια κυβέρνηση της αριστεράς όπως στα αστικά κόμματα.
Προεκλογικά και τώρα μας ρωτάνε:εσείς θα κυβερνήσετε; Εγώ ρωτάω: εσύ μπορείς να κυβερνήσεις; Εσείς που δουλεύετε στη ΔΕΗ μπορείτε να πάρετε στα χέρια σας την επιχείρηση; Να ανοίγετε και να κλείνετε το ρεύμα ανάλογα με το τι θέλει το κίνημα; Εσείς που δουλεύετε στην τράπεζα μπορείτε να την πάρετε στα χέρια σας και όταν έρθει ο καπιταλιστής και πει “βγάλε 2 δις και πήγαινέ τα στη Σοσιετέ Ζενεράλ” να του πεις ότι η γενική συνέλευση των εργαζόμενων της τράπεζας αποφάσισε ότι δεν κουνιέται φύλλο και δεν με ενδιαφέρει ποιος έχει την κυβέρνηση και ποιος κάνει τους νόμους. Αυτός είναι ο τρόπος για να αλλάξουμε τα πράγματα και να προχωρήσουμε.
Χρήστος Τουλιάτος, ΑΡΑΝ
Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν μια μεγάλη ήττα για τις μνημονιακές δυνάμεις. Δεν πέτυχαν κανέναν στόχο από όσους είχαν θ;eσει. Κυβέρνηση δεν βγήκε, κυβερνητική πλειοψηφία ούτε καν με 151, ούτε με συνεργασία ούτε με δεκανίκια. Αποτυπώθηκε μια βαθύτερη ήττα και βαθύτερες διαδικασίες που εξελίσσονται στο επίπεδο της λαϊκής συνείδησης εδώ και δύο χρόνια, τις οποίες είδαμε στο κίνημα, στις απεργίες, στους αγώνες.
Πηγαίνουμε σε μια κοινωνική και πολιτική πόλωση τεραστίων διαστάσεων. Πάμε και σε εκλογές και σε μια ολόκληρη περίοδο όπου θα ανοίξουν οι όροι της αντιπαράθεσης με πιο στρατηγικούς όρους, στο σύνολο της γραμμής του μετώπου.
Ο λαός έχει κάψει πολλά χαρτιά σε πολύ λίγο χρόνο, το χαρτί της κυβέρνησης τεχνοκρατών, Παπαδήμου, της συγκυβέρνησης, ακόμα και των εφεδρειών. Οι εξελίξεις ήταν εξαιρετικά πυκνές και σε σύγκριση με άλλες χώρες, όπως πχ με την Ιταλία του Μόντι. Γι ’αυτό τα πράγματα θα σκληρύνουν από την πλευρά του αντιπάλου. Η Αριστερά καλείται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να σηκώσει τη σημαίες της αντιπαράθεσης.
Ταυτόχρονα έχουμε επικίνδυνη αναδιάταξη στο εσωτερικό των δυνάμεων της Δεξιάς. Το μεγάλο ποσοστό των δυνάμεων που έχουν συγκαλυμμένα ή ανοιχτά ακροδεξιά αναφορά (Καμμένος, ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή) μαζί με το ποσοστό των δυνάμεων των ακραία νεοφιλελεύθερων (που έμειναν έξω από τη Bουλή) είναι εικόνα από το μέλλον. Θεωρούμε ότι πρόκειται για συμπληρωματικές δυνάμεις, την ακροδεξιά του Κολωνακίου και την ακροδεξιά του Περάματος, που την κρίσιμη στιγμή ανάμεσα στα συμφέροντα του αστικού κόσμου και στη δημοκρατία δεν θα το σκεφτεί πάρα πολύ τι θα επιλέξει.
Η ηγεμονία της αριστεράς στο αντιμνημονιακό κίνημα και ευρύτερα δεν είναι αταλάντευτη. Το πληγωμένο θηρίο του αστικού κόσμου θα αντεπιτεθεί και θα προσπαθήσει να ανασυνταχτεί. Το ζήτημα όχι της διακυβέρνησης, αλλά της εξουσίας θα είναι κομβικό. Θα κληθούμε και εμείς να δώσουμε μια απάντηση. Με ποιο πρόγραμμα, σε ποια κατεύθυνση, με ποιες προϋποθέσεις, με ποια κυβέρνηση και εξουσία μπορεί να ανατραπεί το μνημόνιο, ο λαός και οι εργαζόμενοι να ξαναπάρουν τα δικαιώματά τους πίσω.
Θεωρούμε ότι υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η επαναστατική διαδικασία μπορεί να εκκινήσει και από μια στιγμή όπου οι δυνάμεις του κινήματος και της αριστεράς θα έρθουν στην κυβερνητική εξουσία. Προφανώς δεν μπορεί να ολοκληρωθεί καμιά επαναστατική διαδικασία έτσι. Αυτό που περιγράφει ο ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο, ούτε στοιχειωδώς δεν οδηγεί σε τέτοια προοπτική. Ούτε αριστερή κυβέρνηση, ούτε καν σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει εντός ευρωζώνης, εντός ΕΕ, εντός αυτού του ασφυκτικού κλοιού.
Το ζήτημα στο οποίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει αναντικατάστατο ρόλο είναι αυτό του ευρώ και της ΕΕ. Το ζήτημα της ΕΕ θα έρθει στο προσκήνιο με πάρα πολύ έντονο τρόπο. Ούτως η άλλως η δυναμική των πραγμάτων, είτε με όρους εξώθησης από την πλευρά των διεθνών δανειστών είτε με όρους τυχαίου γεγονότος είναι προς την έξοδο. Μπορεί πραγματικά η χώρα να βρεθεί εκτός ευρώ και ενδεχομένως ΕΕ. Η Αριστερά, ακόμη και αν διαφωνεί, πρέπει να προετοιμάσει το λαό για αυτό το ενδεχόμενο. Υπάρχει κίνδυνος σε μια μέρα που θα αποτελεί ήττα κολοσσιαιών διαστάσεων επιπέδου 1922 για την ελληνική αστική τάξη, να προκληθεί ρήξη της άρχουσας τάξης με το ως σήμερα αστικό πολιτικό σύστημα και μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο επικίνδυνη, μαύρη μπορεί να είναι αυτή η λύση.
Γι’ αυτό έχει τεράστια αξία να συνεχίσει να υπάρχει η αυτοτελής έκφραση μιας ριζοσπαστικής αριστεράς που σηκώνει το γάντι και περιγράφει ένα μεταβατικό πρόγραμμα και μια μεταβατική πορεία γύρω από τους κόμβους που έχει περιγράψει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σηκώνοντας το γάντι και στο ζήτημα του ευρώ και της ΕΕ.
Μαριάνα Τσίχλη, ΑΡΑΣ
Οι εκλογές κατέγραψαν μια τεράστια κρίση εκπροσώπησης που μετατρέπεται με γρήγορους ρυθμούς σε πολιτική κρίση. Οι πυλώνες του δικομματισμού, τα αστικά κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία αυτές τις δεκαετίες συνετρίβησαν στις εκλογές. Η διαδικασία αποτυπώνει και τα αποτελέσματα των τεράστιων αγώνων των δύο και πάνω χρόνων: τις πλατείες, τις 28 Οκτώβρη και 25 Μάρτη, τις απεργίες. Αποτυπώνει και ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρχουν σοβαρά αναχώματα στη δυνατότητα του αστικού σχηματισμού εξουσίας να συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση.
Δεύτερο είναι το θετικό στοιχείο της πολύ μεγάλης ανόδου της αριστερας. Ωστόσο το γεγονός ότι ο συσχετισμός στο εσωτερικό της αριστεράς εμπεριέχει αρνητικά χαρακτηριστικά και αλλοιώνει σε ένα βαθμό το αποτέλεσμα. Παρά τη συνολική ενίσχυση, ηγεμονική δύναμη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ένα πολιτικό πρόγραμμα κυβερνητικής διαχείρισης, φιλοευρωπαϊκής και φιλό-ΟΝΕ στάσης.
Θεωρούμε ότι αποτυπώνει πως παρά τους μεγάλους αγώνες τις προηγούμενης περιόδου, η στρατηγική του ευρώ και της ΕΕ παραμένει ισχυρή.
Υπάρχει και το αρνητικό στοιχείο της σημαντικής καταγραφής της ακροδεξιάς, ιδίως υπό την έκφραση της Χρυσής Αυγής. Πρέπει όλοι να παραδεχθούμε ότι κανείς δεν εκτιμούσε πως η ΧΑ, μια ναζιστική συμμορία θα μπορούσε να καταγράψει τέτοια άνοδο. Να παραδεχθεί όλη η αριστερά ότι υποτίμησε αυτόν τον κίνδυνο. Η εκλογική επιτυχία της Χρυσής Αυγής έχει πολύ ανησυχητικά χαρακτηριστικά γιατί απλώνεται με ομοιογενή τρόπο, όχι μόνο στα αστικά κέντρα. Αντανακλά βαθιές διεργασίες, την όξυνση διαδικασιών κοινωνικού αυτοματισμού, διάσπασης των εργαζομένων, την ενίσχυση των χαρακτηριστικών βίας που αναπτύσσονται στη νεολαία και ενσωματώνονται από διάφορες πλευρές. Ακόμη και αν εκλογικά ξεφουσκώσει, θα είναι άμεσο καθήκον για την αριστερά και τις δημοκρατικές δυνάμεις να δουν έγκαιρα τον κίνδυνο και να τον αντιμετωπίσουν.
Έχουμε μπροστά μας μια σειρά ενδεχόμενα.
Πρώτον, την ενεργοποίηση των διλημμάτων και της πόλωσης. Αν έχει επιτυχία αυτή η στρατηγική θα οδηγηθούμε δεξιά κυβέρνησηη που θα επιχειρήσει να συνεχίσει στα ίδια, επιβάλλοντας σιδερένια πειθαρχία, εντείνοντας τον κρατικό αυταρχισμό και αξιοποιώντας και στο δρόμο και όχι μόνο τη ΧΑ. Ακόμη και σε αυτή την εκδοχή η ανισορροπία και η πολιτική ρευστότητα θα δώσουν δυνατότητα να δημιουργηθούν κινητοποιήσεις και αναχώματα που μπορούν να αναδιατάξουν την κατάσταση.
Αν δεν πετύχει, υπάρχει το ερώτημα της αριστερής κυβέρνησης. Εμείς θεωρούμε ότι δυνατότητες συγκρότησης αριστερής κυβέρνησης χωρίς να στηρίζεται σε ισχυρό λαϊκό και εργατικό κίνημα δεν υπάρχουν. Για το κεφάλαιο δεν υπάρχει εναλλακτική κατεύθυνση που να αποδέχεται νέους σοσιαλδημοκρατικούς συμβιβασμούς. Στην περίπτωση μιας τέτοιας αριστερής εντός ή εκτός κυβέρνησης υπάρχουν δύο σενάρια. Είτε θα υπάρχει διαδικασία ενσωμάτωσης της κυβέρνησης, μετατόπισης προς τα δεξιά, κουβελοποίησης, διαχείρισης του μνημονίου με φιλολαϊκό προσωπείο και ανανέωσης πολιτικού προσωπικού.
Αν όμως δεν ενσωματωθούν αυτές οι πιέσεις και η κυβέρνηση συνεχίσει σε κατεύθυνση καταγγελίας της δανειακής σύμβασης εντός ευρώ και ΕΕ υπάρχουν πιθανότητες να οδηγήσει σε τεράστια κοινωνική καταστροφή. Γιατί αν καταγγείλεις τη δανειακή σύμβαση χωρίς να πάρεις μέτρα εξασφάλισης του λαϊκού εισοδήματος, χωρίς να εθνικοποιήσεις τις τράπεζες, να ελέγξεις τις ροές κεφαλαίων, να έχεις δικό σου νόμισμα, υπάρχει κίνδυνος να βρεθείς σε κοινωνική καταστροφή που θα τη χρεωθεί η αριστερά στο σύνολό της.
Γι’ αυτό η αντικαπιταλιστική αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλουν να προχωρήσουν με το πρόγραμμα που αποτελεί εναλλακτική λύση διεξόδου από την κρίση, και με αυτό να παρέμβουν αυτοτελώς στις εκλογές.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρότι συνέβαλε πολύ και στη συγκρότηση λαϊκού κινήματος και με το άνοιγμα μιας συζήτησης που έγινε μαζική στην αριστερά (σχετικά με την ΕΕ και το ευρώ), δεν έκανε πολιτικές συμμαχίες και δεν προχώρησε σε συγκρότηση κοινωνικού και πολιτικού μετώπου όπως είχε πάρει απόφαση. Σωστά αποφασίσαμε ότι θα τα διορθώσουμε όλα αυτά και προχωράμε σε πολιτική και εκλογική συνεργασία με μια σειρά δυνάμεις.
Δημήτρης Δεσύλλας, ΝΑΡ
Το νόημα της ψήφου του λαού είναι ηχηρό ράπισμα στα μνημόνια και στους κυβερνητικούς διαχειριστές. 3,5 εκατομμύρια ψηφοφόροι τους έφυγαν. 1,5 εκατομμύριο πήγε προς τα αριστερά. Συνέβαλαν οι αγώνες, συνέβαλε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τη συμμετοχή της στους αγώνες, και με την εκλογική μάχη που έδωσε. Είχαμε ένα σημαντικό βήμα στο στόχο μας να δημιουργηθεί στην Ελλάδα μια ορατή μαζική πανελλαδική, αντικαπιταλιστική, μετωπική επαναστατική αριστερά. Αυτό το βήμα του λαού απειλείται, ή θα συμβάλουμε να βαθύνει και να ολοκληρωθεί, ή υπάρχει κίνδυνος να αντιστραφεί, ανατραπεί και ευνουχιστεί.
Αυτά είναι τα μηνύματα από τις κεντροδεξιές εκλογικές συμμαχίες που χτίζουν στα γρήγορα, με τη νέα αντικομουνιστική επίθεση που εξαπέλυσαν. Και δυστυχώς στο στοιχείο του ευνουχισμού φαίνεται από τις κωλοτούμπες του Τσίπρα μετά από τις εκλογές και όσον αφορά χρέος και μνημόνιο (όχι καταγγελία, διαπραγμάτευση), και στην πρόταση για πρωθυπουργό Αρσένη ή Παπαδήμιο. Για να μην έχουμε πισωγύρισμα και ευνουχισμό απαιτείται μέτωπο ρήξης ανατροπής, μεγάλο αντίπαλο δέος και ισχυρή αντικαπιταλιστική, επαναστατική αριστερά.
Δεύτερον είναι το ζήτημα της πάλης κατά του μνημονίου. Ο λαός απονομιμοποίησε τα μνημόνια, ψήφισε συντριπτικά κατά των μνημονίων. Τώρα όμως διαμορφώνεται μια καινούργια συνεκτική γραμμή του αστικού και μικροαστικού μπλοκ και της ρεφορμιστικής αριστεράς στη λογική της επαναδιαπραγμάτευσης, δηλαδή χαλάρωσης του μνημονίου. Η απάντηση μας είναι ότι ακόμη και διόρθωση να θέλεις, για να την πετύχεις χρειάζεται κίνημα ανατροπής και ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά. Αντιμνημονιακή πάλη χωρίς πάλη ενάντια στην ΕΕ, το ευρώ, τον ΣΕΒ, το ΔΝΤ δεν γίνεται.
Τρίτο είναι το θέμα του ευρώ και της ΕΕ. Θα προβάλουν πολύ πιο τρομοκρατικά τα διλήμματά τους: «ευρώ ή χάος». Απαντάμε ότι είναι πλαστό το δίλημμα. Ευρώ και ΕΕ ίσον καταστροφή και χάος. Ιδιαίτερα μετά το Μάρτη που ψηφίστηκε το δημοσιονομικό σύμφωνο που μιλάει για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και μηδενικά ελλείμματα. Πώς θα έχεις ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς αν δεν διαγράψεις το χρέος για το οποίο πληρώνεις 70 δις ευρώ το χρόνο. Η απάντησή μας είναι πάλη, ρήξη, σύγκρουση ανατροπή, έξοδο με ΕΕ και ευρώ όχι για αν κλειστούμε στο καβούκι μας, αλλά για να συμβάλουμε στο διεθνιστικό καθήκον, τη διάλυση της ΕΕ και στη δημιουργία μιας άλλης ισότιμης προοδευτικής σοσιαλιστικής κομμουνιστικής διεθνοποίησης στην Ευρώπη και στον κόσμο.
Υπάρχει το ζήτημα μιας ουσιαστικής απάντησης στην αριστερή κυβέρνηση. Όμως αριστερή κυβέρνηση σημαίνει αριστερό πρόγραμμα για έξοδο από την κρίση. Το πρόγραμμα εξόδου από την κρίση δηλαδή που προβάλλει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μπορεί να εφαρμοστεί αυτό μέσα στην ΕΕ και το ευρώ; Όχι. Ας πάρουμε μόνο ένα από τα αιτήματα που συμφωνούμε όλοι. Επίδομα ανεργίας σε όλους χωρίς προϋποθέσεις. Είναι 1,5 εκατομμύριο οι άνεργοι, επιδοτούνται 200 χιλιάδες, το επίδομα από 460 κατέβηκε στα 260. Αν ανέβει στα 460 και το πάρουν όλοι, το κόστος από 860 εκατομμύρια το χρόνο θα πάει στα 8 δισεκατομμύρια. Μπορεί να δοθεί αυτό το ποσό και πολύ περισσότερο να ικανοποιηθούν αυτό το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι που θα έρθουν αύριο στην αριστερή κυβέρνηση και θα ζητήσουν δίκαι δουλειά, χωρίς σύγκρουση με την ΕΕ, το ευρώ, το Δασκαλόπουλο και την ελληνική αστική τάξη; Κοροϊδεύομαστε; Αρα αριστερό πρόγραμμα μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από ένα μεγάλο ρωμαλέο κίνημα ρήξης και ανατροπής. Και αριστερή κυβέρνηση μπορεί να προκύψει ως υποσύνολο ή υποπροϊόν της πορείας για την ανατρεπτική, επαναστατική πάλη και μπορεί να ολοκληρωθεί μόνο από μια επαναστατική κυβέρνηση της εργατικής εξουσίας που θα περάσει τον πλούτο στα χέρια των εργαζόμενων.
Το μεγάλο δίλημμα της ερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης είναι αν η Ελλάδα θα γίνει πειραματόζωο αντεπανάστασης και υποταγής για όλη την Ευρώπη ή αν θα γίνει υπόδειγμα αντίστασης, ρήξης, ανατροπής. Να συμβάλουμε σε αυτό ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πιο μετωπικά, πιο ενωτικά, δυναμώνοντας την κοινή αντίληψή μας, με βάση τις αποφάσεις της 1ης πανελλαδικής συνδιάσκεψης.
Γιάννης Σηφακάκης, ΣΕΚ
Πάμε για νέες εκλογές στις 17 του μήνα, με την άρχουσα τάξη να προσπαθεί να βρει τρόπο να διαχειριστεί την κρίση, αναγκασμένη να βάζει τον κάθε Πικραμμένο να κυβερνάει. Δεν είναι μόνο πικραμένη η άρχουσα τάξη και τα επιτελεία της. Είναι ηττημένοι, μπροστά σε πανικό μετά το αποτέλεσμα της κάλπης. Τα κόμματα του μνημονίου καταποντίστηκαν. Εκατομμύρια άνθρωποι στράφηκαν προς την αριστερά δίνοντας της τα μεγαλύτερα ποσοστά που είχε ποτέ. Όλα τα σχέδιά τους για κυβέρνηση αυτοδύναμη που θα συνέχιζε την πολιτική της λεηλασίας δεν περάσανε. Όλες τους οι προσπάθειες να σχηματίσουν κυβέρνηση έμειναν στον αέρα.
Οι επιθέσεις στην Αριστερά προεκλογικά δεν κατάφεραν να ανακόψουν το αριστερό κύμα. Το χαρτί του ρατσισμού που το έπαιξαν συστηματικό όλο το προηγούμενο διάστημα ενίσχυσε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, δεν κατάφερε όμως να στείλει τον κόσμο στην ήττα και την απογοήτευση. Πήγαν σε εκλογές που δεν τις θέλανε και φοβούνται ότι το αποτέλεσμα των ερχόμενων εκλογών θα είναι μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση για τα κόμματα της άρχουσας τάξης, μεγαλύτερα προβλήματα για να συνεχίσουν την πολιτικής τους το επόμενο διάστημα.
Έχουν επίγνωση, ό,τι και να λένε ότι τα αποτελέσματα δεν ήταν καθόλου ευκαιριακά. Ήταν αποτέλεσμα των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος, των αγώνων που γκρέμισαν την κυβέρνηση της ΝΔ, της εξέγερσης του Δεκέμβρη, των αγώνων που έριξαν τον Παπανδρέου και έφεραν τους αντικαταστάτες. Ήταν οι Πανεργατικές, οι καταλήψεις στα υπουργεία, το Σύνταγμα, οι πλατείες, οι παρελάσεις, όλος αυτός ο ξεσηκωμός που άλλαξε μαζικά τις ιδέες και τις συνειδήσεις. Έτσι φτάσαμε ένας στους τρεις να ψηφίσει Αριστερά.
Πάμε στις εκλογές και ξαναβγάζουν τις επιθέσεις και τα εκβιαστικά διλήμματα σε βάρος του κόσμου και της αριστεράς. Και ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος και όλοι, με την πιο χυδαία φρασεολογία, ξεκινώντας από το δίλημμα αν θα μείνουμε στο ευρώ ή θα γυρίσουμε στη δραχμή και στο χάος.
Δεν μπόρεσαν να βάλουν την Αριστερά σε κυβερνήσεις. Ελπίζουν όμως να την κάνουν να συμβιβαστεί. Αυτή είναι η μάχη που έχουμε να δώσουμε μπροστά και αφετηρία μας είναι ότι “δεν θα περάσει”.
Απέναντι σε όλα τα εκβιαστικά διλήμματα απαντάμε: δεν συμβιβαζόμαστε, καμιά υποχώρηση, προχωράμε μονομερώς για να επιβάλουμε τα αιτήματα του εργατικού κινήματος και των αγώνων.
Το ευρώ δεν είναι ασπίδα προστασίας, είναι ένα νόμισμα που καταρρέει μαζί με τις τράπεζες και όλα τα τοξικά τους ομόλογα και το μόνο που κάνει για να διασωθεί είναι να θυσιάζει τις συντάξεις μισθούς και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Η διαγραφή του χρέους είναι απαραίτητη. Δεν θα δώσουμε δείγματα αξιοπιστίας στους πιστωτές. Είναι φαύλος κύκλος που όσο συνεχίζουμε να πληρώνουμε ρουφάει ό,τι παράγουν οι εργαζόμενοι σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Άρα παραπάνω από ποτέ, αυτά που έλεγε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προεκλογικά, ότι η σύγκρουση με τους καπιταλιστές και την άρχουσα τάξη χρειάζεται να φτάσει ότι έχουμε ένα ολόκληρο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που διεκδικεί ότι δεν θα πληρωθούν οι τόκοι των τραπεζιτών, θα διαγράψουμε το χρέος, ρήξη με ευρώ και ΕΕ, θα απαγορεύσουμε τις απολύσεις, θα επιβάλουμε κρατικοποίηση όλων των επιχειρήσεων και εργατικό έλεγχο παντού.
Μπορεί να είμαστε σε προεκλογική περίοδο παρατεταμένη, αλλά υπάρχουν μια σειρά κλάδοι που είναι στους δρόμους και αγωνίζονται για όλα τα ζητήματα που έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς. Από τα ΜΜΕ μέχρι τα νοσοκομεία και από το Σκαραμαγκά μέχρι κάθε χώρο που βγαίνουν και διεκδικούν οι εργαζόμενοι κι οι εργαζόμενες όλα τους τα δικαιώματα εδώ και τώρα. Γι’ αυτό λέμε ότι τα μνημόνια καταργούνται στους δρόμους, μέσα από τη συλλογική δύναμη της εργατικής τάξης που μπορεί να επιβάλει την κατάργησή τους.
Έχουμε και άλλες μάχες ανοιχτές που δείχνουν ότι μπορούμε να τους κερδίσουμε, όπως τις αντιφασιστικές μάχες. Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής ήταν καμπανάκι για πολύ κόσμο ότι απέναντι στους φασίστες χρειάζεται ενιαομετωπική δράση για να τους τσακίσουμε. Βλέπουμε ότι ήδη ψαλιδίζονται τα ποσοστά τους, αλλά δεν ηρεμούμε ότι έτσι θα ηττηθούν. Οι κινητοποιήσεις έχουν ξεκινήσει σε όλες τις περιοχές όπου τολμάνε να επιτίθενται οι φασίστες, στην Καλλιθέα και αλλού. Είναι δείγμα ότι σε όλα τα μέτωπα το επόμενο διάστημα μπορούμε να προχωρήσουμε και να κάνουμε τη διαφορά.
Μ’ αυτόν τον τρόπο θα δώσουμε και τη μάχη των εκλογών. Τα γκάλοπ δείχνουν ότι μπορεί η αριστερά να φτάσει να είναι πλειοψηφία. Θέλουμε την επόμενη μέρα να είναι δυνατή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλοι οι σύντροφοι και συντρόφισσες που κοιτάνε προς αυτήν, για να μην αφήσουμε την Αριστερά να συμβιβαστεί στις πιέσεις των αφεντικών.
Έχει αποφασίσει την αυτοτελή παρουσία της στις εκλογές, κάνοντας ταυτόχρονα πλατύ κάλεσμα προς όλες τις δυνάμεις που βρεθήκαμε μαζί στους δρόμους. Να ενισχύσουμε την αριστερά που με βάση το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και με την πίστη στη δύναμη ότι οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που μπορούν να ξηλώσουν το μνημόνιο στους δρόμους, ανοίγοντας την προοπτική να περάσει η εξουσία και ο πλούτος στα χέρια τους.