Για πάρα πολλά χρόνια η πάλη για μια κοινωνία χωρίς καπιταλισμό έμοιαζε να είναι ένα μακρινό όραμα. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σήμερα η πάλη για μια κοινωνία χωρίς καπιταλισμό είναι ένας ρεαλιστικός πολιτικός στόχος, που αναδύεται μέσα στους αγώνες που ξεδιπλώνονται και αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε, πρέπει να το εξηγήσουμε και να το παλέψουμε.
Ο πρώτος λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι γιατί το σύστημα περνάει την πιο μεγάλη του κρίση εδώ και 80 χρόνια. Έχουν περάσει πέντε χρόνια από το καλοκαίρι του 2007 που ξέσπασε η κρίση στην αγορά ακινήτων στην Αμερική, και τα πράγματα αντί να βελτιώνονται χειροτερεύουν. Η εικόνα ότι η κρίση δεν αντιμετωπίζεται είναι κάτι το οποίο αναγκάζονται να το συνειδητοποιήσουν χιλιάδες εργαζόμενοι από την καθημερινή τους εμπειρία. Οι άνθρωποι που χάνουν τη δουλειά τους, οι νέοι που δεν μπορούν να βρουν δουλειά, οι εργάτες που βλέπουν να περικόπτονται οι μισθοί και να καταργούνται δικαιώματα, οι συνταξιούχοι που μένουν χωρίς σύνταξη. Tαυτόχρονα ο κόσμος βλέπει να μαζεύονται οι G8 στην Αμερική αυτές τις μέρες ή οι ηγέτες της ΕΕ και να μην υπάρχει καμιά προοπτική διεξόδου από την κρίση. Αντίθετα, έρχονται τα σημάδια ότι το τραπεζικό σύστημα το οποίο υποτίθεται ότι άρχισαν να θεραπεύουν και για το οποίο μας υποβάλανε σε αυτές τις θυσίες κινδυνεύει ξανά να καταρρεύσει. Οι εξελίξεις στην Ισπανία δείχνουν ότι για άλλη μία φορά οι τράπεζες είναι μαύρες τρύπες, όλες οι θυσίες και όλα τα δισεκατομμύρια που τους έδωσαν πήγαν χαμένα και η κρίση αγριεύει. Οι συνταγές της λιτότητας είναι όχι μόνο βάρβαρες, όχι μόνο άδικες ταξικά και κοινωνικά αλλά και αποτυχημένες.
Ένας δεύτερος λόγος γιατί το θέμα της ανατροπής του καπιταλισμού μπαίνει στην ημερήσια διάταξη, είναι γιατί υπάρχει μία νέα ριζοσπαστικοποίηση μέσα στην εργατική τάξη και στη νεολαία. Αυτό το ξέρουμε πολύ καλά εδώ στην Ελλάδα. Αλλά αυτή η ριζοσπαστικοποίηση δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Δεν είναι το τρελό γονίδιο των Ελλήνων που τους κάνει να βγαίνουνε στους δρόμους κάθε τρεις και λίγο. Το ξέρουμε πολύ καλά γιατί η αλυσίδα των αγώνων που έχουν φέρει την Ελλάδα να είναι στο μπροστινό κύμα της ριζοσπαστικοποίησης έχει τις ρίζες της σε μάχες και αγώνες οι οποίοι δεν ήταν ελληνικοί, ήταν διεθνείς. Το Σιάτλ, η Γένοβα, η 15 Φλεβάρη 2003 με τα εκατομμύρια για πρώτη φορά να συντονίζονται παγκόσμια ενάντια στον πόλεμο, δεν ήταν ελληνικά. Σε αυτές τις ρίζες χρωστάμε και τα δικά μας προχωρήματα, το γεγονός ότι η γενιά που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην πρώτη γραμμή του αγώνα στην Ελλάδα έχει πίσω της τη Γένοβα, το αντιπολεμικό κίνημα, τις φοιτητικές καταλήψεις του 2006-2007, την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Και έτσι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί είναι μια γενιά που έκανε 20 πανεργατικές απεργίες μέσα σε δύο χρόνια ενάντια στα μνημόνια και τα προγράμματα λιτότητας.
Ένας τρίτος λόγος είναι γιατί υπάρχει μία νέα αντικαπιταλιστική αριστερά. Η κρίση του συστήματος δεν πρόκειται αυτόματα να οδηγήσει στην ανατροπή του. Το αν θα ανατραπεί εξαρτάται από το ποιος παλεύει, από το αν υπάρχει μία αριστερά η οποία μπορεί να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες που ανοίγουν οι κοινωνικές κρίσεις που προκαλεί το σύστημα.
Κατεύθυνση
Η αυθόρμητη ριζοσπαστικοποίηση της τάξης είναι δεμένη με αυτές τις κρίσεις, είναι δεμένη με την ίδια τη φύση της εργατικής τάξης, με τη συλλογικότητά της, με τη θέση που κατέχει στην παραγωγή. Αλλά και αυτό δεν πρόκειται να οδηγήσει αυτόματα στη νίκη. Χρειάζεται μία αριστερά που παλεύει προς αυτή την κατεύθυνση. Η ανάδυση μίας νέα αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι ένας τρίτος λόγος για τον οποίο μπορούμε να μιλάμε για μία κοινωνία χωρίς καπιταλισμό. Μίας νέας αριστεράς η οποία κάνει βήματα μπροστά παντού και αυτό είναι στοιχείο το οποίο πρέπει να το έχουμε βαθιά μέσα στο μυαλό μας για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα δύσκολα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας.
Ο καθένας μπορεί να καταλάβει τι σημασία έχει να υπάρχουν αντικαπιταλιστές που παλεύουν μέσα στην καρδιά του κτήνους, όχι μόνο μέσα στην Αμερική αλλά και στη Γερμανία, στη χώρα που πέρασε τη δραματική εμπειρία του φασισμού. Το να υπάρχει σήμερα μία αριστερά που να μπορεί να λέει “είμαστε όλοι Έλληνες” γιατί όλοι παλεύουμε ενάντια στη λιτότητα και ενάντια στον καπιταλισμό, είναι τρομερή δύναμη.
Τα ίδια μηνύματα μας έρχονται από την Αραβική Άνοιξη και τις επαναστάσεις που γκρεμίζουνε καθεστώτα που και εκεί βλέπουμε να αναδύεται μία νέα αντικαπιταλιστική αριστερά που συνεχίζει να δίνει μάχες γιατί η επανάσταση είναι διαρκής και δεν τελείωσε με την ανατροπή του Μουμπάρακ.
Είμαστε περήφανοι και για τη δική μας συμβολή εδώ στην Ελλάδα για να υπάρξει αυτή η νέα αντικαπιταλιστική αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που ένωσε όλες τις ανταρσίες που έχουν περάσει όλες τις προηγούμενες δεκαετίες. Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρέθηκαν αγωνιστές που επιμείνανε στον επαναστατικό δρόμο από τον καιρό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αγωνιστές οι οποίοι ήρθαν σε ρήξη με την παραδοσιακή ρεφορμιστική αριστερά όταν η Β’ Πανελλαδική, η νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού αποχώρησε σπάζοντας με τον κοινοβουλευτικό δρόμο και δίνοντας τη μάχη ότι πρέπει να υπάρξει μια αριστερά επαναστατική. Μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι οι σύντροφοι/ισσες της ΚΝΕ που κάνανε την ανταρσία τους το 1989 όταν το ΚΚΕ μπήκε στις συγκυβερνήσεις με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και είπανε ότι δεν οργανωθήκαμε σε μία κομμουνιστική νεολαία για να πάμε σε συγκυβερνήσεις, οργανωθήκαμε για να παλέψουμε για την ανατροπή του καπιταλισμού. Και έχουν επιπλέον προστεθεί το τελευταίο διάστημα οι ανταρσίες που έκανε ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ ενάντια σε αυτό το κόμμα που κυβέρνησε τόσα χρόνια στο όνομα των μη προνομιούχων, αγωνιστές που έκαναν την ανταρσία ενάντια στο ασφαλιστικό του Γιαννίτση το 2001, ενάντια στην κατάργηση του Αρθρου 16 για τη δημόσια παιδεία.
Είμαστε σύντροφοι και συντρόφισσες που έχουμε μία εμπειρία στο πώς να οργανώνουμε τέτοιες μάχες όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αλλά αυτή η εμπειρία δεν είναι αρκετή για αυτά που έχουμε μπροστά μας. Πρέπει να μάθουμε να οργανώνουμε ολόκληρα κομμάτια της εργατικής τάξης και της νεολαίας στην πιο κρίσιμη συνολική μάχη που είναι μπροστά μας. Και θα χρειαστεί να εκπαιδευτούμε για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα καθήκοντα αυτής της μάχης. Ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι έχοντας πίσω τους μια νικηφόρα επανάσταση είχαν την πειθαρχία να λένε ότι για πολλά χρόνια είχαμε μάθει να είμαστε ηγέτες εκατοντάδων, στην επανάσταση μάθαμε να είμαστε ηγέτες χιλιάδων, τώρα που νίκησε η επανάσταση χρειάζεται να μάθουμε να είμαστε ηγέτες εκατομμυρίων. Είναι μία διαδικασία η οποία δεν τελειώνει. Η εργατική τάξη είναι το επαναστατικό υποκείμενο και οι επαναστάτες έχουν διαρκώς να αντιμετωπίσουν το καθήκον πώς μαθαίνουν να ηγούνται στους αγώνες αυτής της τάξης.
Αυτή είναι μία προσπάθεια που πρέπει να κάνουμε για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την κρίσιμη συνολική μάχη που είναι πώς θα σωθεί η εργατική τάξη από την καταστροφή την οποία μας ετοιμάζουν.
Μονομερώς
Το ΣΕΚ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι δυνάμεις που προσπαθούν να διχάσουν την εργατική τάξη. Προσπαθούμε να ενώσουμε την εργατική τάξη στις μάχες που έχει να δώσει, αλλά με έναν προσανατολισμό που βάζει την προοπτική της νίκης. Γι’ αυτό απορρίπτουμε τον αφοπλισμό του εργατικού κινήματος από τα πιο ισχυρά του όπλα την ώρα που μπαίνει σε αυτή τη μάχη. Η τοποθέτηση από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν θα υπάρξουν μονομερείς ενέργειες από τη μεριά της αριστεράς είναι μονομερής αφοπλισμός. Δεν μπορείς να μπαίνεις στη μάχη για να ανατρέψεις τα μνημόνια, για να σπάσεις τη λιτότητα και να παραιτείσαι από μονομερείς ενέργειες διαγραφής του χρέους, ρήξης με το ευρώ, κρατικοποίησης των τραπεζών που είναι τα ισχυρότερα όπλα της εργατικής τάξης.
Υπάρχουν πολλά ακόμα ζητήματα στα οποία οι επαναστάτες προσπαθούν να ενώσουν την εργατική τάξη στη σωστή κατεύθυνση. Άλλο παράδειγμα είναι στο ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής. Λέμε ότι πρέπει να ενωθούμε ενάντια στον αντιδραστικό άξονα που προσπαθούν να χτίσουν οι κυβερνήσεις σε Ελλάδα, Κύπρο Ισραήλ που είναι η αιχμή του δόρατος ενάντια στις Αραβικές επαναστάσεις. Και θέλουμε από τη μεριά της υπόλοιπης αριστεράς να πάρει μια καθαρή θέση. Τι θα κάνει ο Τσίπρας, θα ακολουθήσει το δρόμο του Χριστόφια; Δεν έχουμε ακούσει ούτε μία λέξη κριτικής για το γεγονός ότι ο αριστερός πρόεδρος της κυπριακής δημοκρατίας συνεργάζεται στενά σε στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική βάση με το κράτος του Ισραήλ. Εμείς θέλουμε να ενωθούμε για να ανατρέψουμε αυτόν τον άξονα.
Υπάρχει το θέμα της ναζιστικής απειλής και είναι ένα καυτό προφανές ζήτημα που απαιτεί την ενότητα της αριστεράς και της εργατικής τάξης. Μέχρι τώρα σε κάθε πρωτοβουλία που έλεγε να ενωθούμε όλοι, τα συνδικάτα, η νεολαία, η αριστερά και να πάμε στον Άγιο Παντελεήμονα να γκρεμίσουμε το γκέτο που έχουν δημιουργήσει οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής, η απάντηση ήταν ότι αυτό δεν θα φέρει αποτέλεσμα, θα τους ενισχύσει. Και το ερώτημα είναι τώρα που η μέθοδος αγνόησης της Χρυσής Αυγής δεν απέδωσε και η ναζιστική απειλή είναι ορατή, πώς θα πάμε παρακάτω; Θα έχουμε την προοπτική ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα μπουν στην κυβέρνηση και δεν θα μπορούνε να πάνε στον Άγιο Παντελεήμονα; Καλούμε την αριστερά να ενωθούμε για να τους ξηλώσουμε σε κάθε γειτονιά και όπου χρειαστεί.
Δίνουμε μία μάχη για να πείσουμε ότι η προτεραιότητα θα πρέπει να είναι στην εργατική δράση, στην πρωτοβουλία των εργατών και της νεολαίας που έδωσε τις τρομερές μάχες δύο χρόνια τώρα ενάντια στα μνημόνια και όχι στις προσδοκίες της οικονομικής διπλωματίας. Δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι θα στηθούν οι κάλπες, θα ψηφίσουμε σωστά και οι υπουργοί της αριστεράς θα αναλάβουν να διαπραγματευτούν όλα τα ζητήματα. Αντίθετα κάθε εκλογική επιτυχία ανοίγει τη δυνατότητα για περισσότερη δράση, για νέες απεργίες, για νέες καταλήψεις σαν και αυτές με τις οποίες γκρεμίσαμε την κυβέρνηση του ΓΑΠ και του Παπαδήμου.
Το πανελλαδικό συντονιστικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνεδρίασε και αποφάσισε ότι θα δώσει τη μάχη των εκλογών με τη δικιά της παρουσία και το δικό της αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα στις 17 Ιούνη. Με αυτές τις θέσεις και τον προσανατολισμό θα πάμε στη μάχη των εκλογών, με δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να πάμε μπροστά και επιπλέον με δυνατό ΣΕΚ για να έχουμε την εγγύηση ότι θα πάμε μέχρι το τέλος, μέχρι τη νίκη.