Ένας χρόνος πέρασε από την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008. Ο Χρυσοχοϊδης έχει το θράσος να κομπάζει στις συνεντεύξεις του ότι «προστάτευσε τον πολίτη» με τις εκατοντάδες παράνομες και προκλητικές προσαγωγές, τις επελάσεις αστυνομικών με τις μηχανές τους πάνω σε διαδηλωτές, με τα δακρυγόνα και μια εκστρατεία τρομοϋστερίας. Παρόλα αυτά, οι μαζικές διαδηλώσεις στις 6 Δεκέμβρη και της βδομάδας που ακολούθησε έδειξαν ότι το πνεύμα της εξέγερσης είναι εδώ, ζωντανό και μαχητικό.
Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν γέννημα ενός ολόκληρου κινήματος που είχε παλέψει τις επιθέσεις των καπιταλιστών και της κυβέρνησης της ΝΔ επί χρόνια. Γι´ αυτό μπορεί και συνεχίζει σήμερα κόντρα στις επιθέσεις που εξαπολύει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να φορτώσει την κρίση στις πλάτες των εργατών και της νεολαίας. Αν η κυβέρνηση του Καραμανλή έδινε «στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες» όπως έλεγε το σύνθημα του περσινού Δεκέμβρη, η σημερινή κυβέρνηση του Παπανδρέου εξακολουθεί να δίνει «στις τράπεζες λεφτά» και στη νεολαία μπάτσους.
Έκρηξη
Ο Δεκέμβρης δεν ήταν μια τυφλή έκρηξη απελπισμένων ανθρώπων. Οι φοιτητές, οι μαθητές, οι εργαζόμενοι που βγήκαν στους δρόμους εκείνες τις μέρες ήταν σίγουρα γεμάτοι οργή, αλλά και με πολύ περισσότερα πράγματα στο νου τους.
Ένα χρόνο μετά, με τις μάχες του κινήματος να είναι ανοιχτές σε όλα τα μέτωπα, η συζήτηση μπορεί και πρέπει να ανοίξει πλατιά μέσα στην αριστερά. Όχι μόνο αν θα έχουμε νέους «Δεκέμβρηδες»: η μεγάλη πλειοψηφία πιστεύει ότι θα έχουμε, όπως δείχνουν άλλωστε ακόμα κι οι δημοσκοπήσεις. Η αριστερά πρέπει να είναι έτοιμη για τέτοιες εκρήξεις, και το έτοιμη σημαίνει έτοιμη να τις υπερασπίσει, να τις υποστηρίξει και να τις στηρίξει χωρίς «ναι μεν αλλά».
Σημαίνει, όμως, και κάτι άλλο. Κινήματα σαν του Δεκέμβρη θέτουν επί τάπητος το ζήτημα της προοπτικής. Οι αγώνες για να νικήσουν χρειάζονται συγκεκριμένες επιλογές, τόσο από άποψης τακτικής όσο και στρατηγικής. Κι αυτές οι επιλογές δεν πέφτουν από τον ουρανό, δεν ξεπηδάνε ως από μηχανής θεός στην κάψα της απεργίας, της διαδήλωσης, της κατάληψης. Η γενιά του Δεκέμβρη και των Δεκέμβρηδων που θα έρθουν -και όχι μόνο οι μαθητές αλλά όλοι- έχουν ανάγκη από τις ιδέες και τις ιστορικές εμπειρίες της σύγκρουσης με τον καπιταλισμό. Από ιδέες και εμπειρίες που μπορούν να ενώνουν το αυθόρμητο ξέσπασμα με τη συνειδητή δράση για την ανατροπή του καπιταλισμού. Που θα μας εξοπλίζουν με τα εργαλεία και τα όπλα να απαντάμε κάθε φορά στο ερώτημα «τι να κάνουμε;» Οι Δεκέμβρηδες χρειάζονται τις ιδέες του Οκτώβρη, δηλαδή τις ιδέες του Λένιν και του Τρότσκι.