Η Τρόικα επιστρέφει την επόμενη βδομάδα στην Ελλάδα και η κυβέρνηση τρέχει να της τα έχει όλα έτοιμα στο πιάτο. Όλα κυριολεκτικά: και τα 11,5 δις του νέου μνημονίου και τα 3 δις που ψήφισε τον περασμένο Μάρτη η κυβέρνηση του Παπαδήμου -τα διορθωτικά μέτρα για τις “υστερήσεις” της περασμένης χρονιάς- και δεν πρόλαβε να υλοποιήσει.
Η σκληρότητα και η αναλγησία απέναντι σε αυτούς που έχουν ανάγκη, στους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους εργάτες και τους φτωχούς έχουν και πάλι την τιμητική τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι νέες περικοπές στα κοινωνικά επιδόματα. Η κυβέρνηση μιλάει για “ενοποίηση” των διάφορων επιδομάτων -ανεργίας, αλληλεγγύης απέναντι στους χαμηλοσυνταξιούχους, επιδότησης ενοικίου, στράτευσης κλπ- σε “ένα ή δύο το πολύ”. Στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από την ενοποίηση κρύβεται το ψαλίδι -ή μάλλον το τσεκούρι.
Το ελληνικό δημόσιο δεν ήταν ποτέ απλόχερο απέναντι σε αυτούς που είχαν ανάγκη. Tα επιδόματα είχαν προϋποθέσεις που οι δικαιούχοι ήταν σχεδόν αδύνατο να ικανοποιήσουν. Οι τυφλοί, για παράδειγμα, δικαιούντο επιδότηση ενοικίου από τον ΟΕΚ έως 125 ευρώ το μήνα, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα είχαν τουλάχιστον 1300 ένσημα. Με την “ενοποίηση” προστίθεται τώρα άλλη μια: να μην έχει ο δικαιούχος άλλο εισόδημα ή περιουσία. Αν έχει έστω και ένα χωραφάκι σε κάποιο άγονο βουνό, κληρονομημένο από τους γονείς ή τους παππούδες του, δεν δικαιούται επίδομα.
Αυτή η σκληρότητα και η αναλγησία δεν ισχύει φυσικά για όλους. Δεν ισχύει, πρώτα απ' όλα για τους φίλους της κυβέρνησης -τους επιχειρηματίες, τους επενδυτές και τους κάθε λογής κερδοσκόπους. Την περασμένη βδομάδα ο Γιώργος Μαυραγάννης, ο υφυπουργός Οικονομικών, ανακοίνωσε την πρόθεση της κυβέρνησης να μειώσει -ναι καλά διαβάσατε, να μειώσει- τους συντελεστές φορολόγησης των επιχειρήσεων και των μερισμάτων (των κερδών που διανέμουν οι μεγάλες ανώνυμες εταιρείες στους μετόχους) από το 25% στο 20%, “ίσως και στο 15%”.
Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους φίλους της κυβέρνησης - τους στρατιωτικούς και τους αστυνομικούς. Το “επικαιροποιημένο μνημόνιο” προβλέπει περικοπές 200 εκατομμυρίων το 2012 και 400 εκατομμυρίων το 2013 από τα “ειδικά μισθολόγια”. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εξαιρέσει από τις περικοπές αυτές τους “ένστολους” -αναζητώντας εναλλακτικά ποσά από άλλες περικοπές.
Από τα 11,5 δις του “επικαιροποιημένου” μνημονίου, τα μισά περίπου (6,3 δις), θα προέλθουν από περικοπές στις “επιχορηγήσεις προς τα ασφαλιστικά ταμεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης” καθώς και “την δραστική μείωση του κονδυλίου για την υγεία” (“Έθνος”, 15.7.12).
Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα “ανθρωπιστικής κρίσης” όσον αφορά στην υγεία. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η έλλειψη σε φάρμακα. Χιλιάδες άνθρωποι είναι πλέον αποκλεισμένοι από το σύστημα υγείας. Ούτε να εμβολιάσουν τα παιδιά τους δεν μπορούν: “Αντιμετωπίζουμε έναν τεράστιο κίνδυνο... μιας γενιάς εκτεθειμένης σε πανδημίες” έλεγε στην Καθημερινή (15.7.12) ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος.
Αδήλωτα
Και έχουμε επιστρέψει στο σημείο όπου νεογέννητα μωρά μένουν αδήλωτα: “Σε κρατικό νοσοκομείο... δεν δίνουν στην μητέρα το πιστοποιητικό γέννησης αν δεν δώσουν 300 ευρώ προκαταβολή. Μιλάμε για παιδιά που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν...” λέει στο ίδιο άρθρο ο πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου Νικήτας Κανάκης.
Διαβητικοί ακρωτηριάζονται, όχι γιατί δεν υπάρχουν άλλες λύσεις, αλλά γιατί δεν υπάρχουν λεφτά για άλλες λύσεις, γυναίκες γεννάνε χωρίς να έχουν επισκεφθεί ποτέ γιατρό, χρόνιοι ασθενείς σταματάνε τις θεραπείες τους, γιατί αναγκάζονται να διαλέξουν ανάμεσα στα φάρμακα και το φαγητό.
Αλλά αυτά δεν απασχολούν ούτε τον Σαμαρά ούτε τον Στουρνάρα. Το ζήτημα είναι να “ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις του Μνημονίου”. Να “προφυλαχθούν να εισοδήματα των ένστολων”. Και να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές για τους επιχειρηματίες και τους τζογαδόρους του χρηματιστηρίου.
Από τα υπόλοιπα 5,2 δις (που απομένουν μετά την αφαίρεση των 6,3 δις από τα 11,5), τα μισά σχεδόν θα προέλθουν από την “διοικητική μεταρρύθμιση”. Δηλαδή το πάγωμα των προσλήψεων, τις απολύσεις “μη μόνιμου προσωπικού” και την εφεδρεία -τα μέτρα μέσα από τα οποία θέλει η κυβέρνηση να ικανοποιήσει τον στόχο που έχει θέσει η Τρόικα για μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 150 χιλιάδες.
Οι χαρακτηρισμοί και τα ονόματα έχουν ελάχιστη σημασία: είτε μιλάμε για “εφεδρεία”, είτε για απολύσεις “μη μόνιμου προσωπικού”, είτε για “μια πρόσληψη για κάθε δέκα αποχωρήσεις” η αλήθεια είναι η ίδια: σε μια χώρα όπου η ανεργία έχει φτάσει επίσημα στο 23%, χιλιάδες εργαζόμενοι πετάγονται στον δρόμο. Περιττό να το πει κανείς, οι περικοπές αυτές προσωπικού δεν αφορούν και πάλι τους αστυνομικούς και τους στρατιωτικούς. Η ακεραιότητα των μηχανισμών της εξουσίας είναι αδιαπραγμάτευτη.
Το “νέο μείγμα” που υποσχόταν ο Σαμαράς στην αντιπολίτευση μόνο νέο δεν είναι. Το μόνο που έχει να μας προσφέρει η κυβέρνηση “εθνικής ευθύνης” είναι μια από τα ίδια: απολύσεις, λιτότητα , περικοπές -που φέρνουν με μαθηματική ακρίβεια έναν νέο γύρο ύφεσης και έναν ακόμα γύρο απολύσεων, λιτότητας και περικοπών.
Η απάντηση μας απέναντι σε αυτή την “αναπαλαιωμένη” προσφορά δεν μπορεί παρά να είναι μία: μολών λαβέ. Να στείλουμε τον Σαμαρά στο Συμπόσιο της Σύμης, να βγάζει λόγους, μαζί με τον Γιωργάκη για τις “πολιτικές ελίτ” και το “κατεστημένο” (αν είναι ηλίθιος ή μόνο απατεώνας, αυτό δεν θα το μάθουμε μάλλον ποτέ) που ακύρωσαν το μεταρρυθμιστικό του έργο...