Η άποψή μας: Η συγκυβέρνηση με τους τραπεζίτες, εμείς με τους απεργούς διαρκείας της Αγροτικής Τράπεζας

Μπορεί ο Στουρνάρας να πιέζει τους αρχηγούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης να κάνουν γρήγορα γιατί «ή παίρνουμε τα μέτρα ή χάνουμε το ευρώ», αλλά στην καρδιά της ίδιας της Ευρωζώνης η προηγούμενη βδομάδα ήταν βδομάδα πανικού. Με το κόστος δανεισμού της Ισπανίας να φτάνει το 7,5% και της Ιταλίας το 6,5% και με τρομοκρατικά σενάρια ότι «τον Αύγουστο αναμένεται η μεγάλη επίθεση των αγορών στο ευρώ», οι επιτελείς της ΕΚΤ και της Μέρκελ έτρεχαν αλαφιασμένοι να καθησυχάσουν (τους εαυτούς τους;) ότι μηχανεύονται τρόπους για να ξεπεραστούν τα προβλήματα.

Όμως, την ίδια ώρα που το ευρώ παραπέει, η Τρόικα εξωτερικού έχει κατσικωθεί κανονικά στην Ελλάδα και δηλώνει ότι δεν θα φύγει αν δεν παρθούν τα πακέτα των νέων μέτρων, ενώ η Τρόικα εσωτερικού ψάχνει να βρει τρόπους για να καλύψει τα 11,5 δις πάνω στις πλάτες μας. Για να «μη χάσουμε το ευρώ»…

Τα μέτρα που έχει βάλει στο τραπέζι η κυβέρνηση είναι ένα πραγματικό σφαγείο: από τις μεγάλες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις μέχρι το κλείσιμο κλινικών στα νοσοκομεία, μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, ξεκινώντας από την Αγροτική τράπεζα. Μπροστά σε αυτές τις επιθέσεις, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης μοιάζουν με κλόουν όταν αντιπροτείνουν στον Σαμαρά να περάσουν τα μέτρα σε δυο δόσεις και όχι όλα μονομιάς (πρώτα οι ιδιωτικοποιήσεις και μετά οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις) γιατί «το πολιτικό κόστος θα είναι μεγάλο και δεν θα το αντέξουμε».

Η αποτυχία Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη να συμφωνήσουν στη συνάντηση της περασμένης Δευτέρας, είναι δείγμα του πόσο αδύναμη είναι η ίδια η κυβέρνηση που δηλώνει (ειδικά μετά το ξεπούλημα της Αγροτικής) ότι θα επιβάλλει όλο το πακέτο δια πυρός και σιδήρου. Με τέτοιους κομπασμούς ο Σαμαράς το μόνο που θέλει να κρύψει είναι ο τρόμος του ότι θα έχει την τύχη των προκατόχων του.

Τώρα είναι η ώρα

Τώρα είναι ώρα για το εργατικό κίνημα και την αριστερά να περάσει στην αντεπίθεση. Τώρα είναι η ώρα για απεργίες διαρκείας, όπως στην Αγροτική τράπεζα. Οργανωμένες από τα κάτω και συντονισμένες στην προοπτική της κλιμάκωσης και της ρήξης, απλώνοντας τη συμπαράσταση παντού (όπως δείχνει η απόφαση των εργαζόμενων της Αγροτικής στην Καβάλα).

Το βάρος για την οργάνωση αυτής της μάχης πέφτει πάνω στην αριστερά. Για να το σηκώσει χρειάζεται να είναι αποφασισμένη ότι θα συγκρουστεί στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια.

Δεν μπορεί να το κάνει μια αριστερά που σε κάθε κρίσιμη στιγμή των αγώνων, όταν η επιλογή είναι η κλιμάκωση ή το πισωγύρισμα, η επιλογή της να είναι η δεύτερη (όπως έκανε το ΠΑΜΕ στη Χαλυβουργία). Ούτε, πολύ περισσότερο ο περιορισμός σε συμβολικές κινήσεις και καταγγελίες, όπως κάνει ο Τσίπρας. Οι εργαζόμενοι θέλουν όλες τις δυνάμεις της αριστεράς στο δρόμο και στις απεργιακές φρουρές.

Και αυτό είναι το μήνυμα που μπορούμε να στείλουμε μαζικά και μαχητικά στη ΔΕΘ, στις 8 Σεπτέμβρη. Στη Θεσσαλονίκη «να κάνουμε χαμό», μαζί με την αντικαπιταλιστική αριστερά, με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΣΕΚ, για να μην περάσει κανένα μέτρο, για να πάρουν πίσω όσα μας επέβαλλαν τα παλιά Μνημόνια, για να ξεμπερδεύουμε με τις κάθε είδους Τρόικες μια ώρα αρχίτερα.